Σοφία.

Το 2000 έπαθα την πρώτη κρίση πανικού. Ήμουν σε μία παραλία, ήταν απόγευμα και είχε πολλά παιδάκια που φώναζαν. Το βασικό όμως ήταν ότι ήμουν αρκετά μακριά απο το σπίτι μου. Αρκετά... 3 ώρες απο το σπίτι. Φυσικά και δεν οδηγώ σε αυτή την κατάσταση που νομίζω ότι αποχαιρετώ για πάντα τον κόσμο τούτο. Έμεινα εκεί, καταμεσής της φύσης, χωρίς να μπορώ να μιλήσω για αυτό. Δεν ήξερα τι ήταν, φοβόμουν πολύ. Αν το έχει περάσει κανείς σας, θα ξέρει πως το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι ότι παθαίνει έμφραγμα.
Μετά απο καιρό έμαθα. Με ειδικούς και με δική μου έρευνα ξέρω να σας πω τα πάντα για τις κρίσεις αυτές. Συσσωρευμένο άγχος, στρες, ανασφάλειες. Ήμουν ένα μικρό κουτί που αποθήκευα μεγάλα άσχημα πράγματα.
Μία άλλη φορά απο την πίεση λιποθύμησα σε ένα μπαρ. Ήταν νομίζω κοντά αυτά τα δύο ημερολογιακά. Απο το 2000 άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Το αποτέλεσμα ήταν μία σωρεία φόβων και ''δεν πρέπει'' πραγμάτων. Μόνη λοιπόν, στο σπίτι, με τα ταμπού μου και τους φόβους μου.
Δραματικά δεν νομίζω ότι άλλαξε κάτι όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμα δεν μπαίνω σε αεροπλάνο. Αυτή θα ήταν μία δραματική αλλαγή, να έμπαινα σε ένα αεροπλάνο χωρίς να νομίζω ότι θα σκάσω εκεί μέσα ή ότι θα μας καταρρίψουν πάνω απο μία ζούγκλα με πεινασμένους ιθαγενείς. Κάτι καλό δεν έχω γράψει τόση ώρα... Αν ήξερε ο Φίλιππος για αυτά? Μα φυσικά, κι εκείνος πρέπει να είχε κρίσεις αλλά δεν θα το παραδεχτεί ποτέ. Θεωρεί ότι δεν έχει άγχος πιά, ότι το έχει νικήσει. Η γιαγιά μου θα έλεγε ''κούνια που τον κούναγε'' αλλά δεν είναι για να γράφονται αυτές οι εκφράσεις. Ε? Μάλλον όχι. Το άγχος είναι πολύ κακός σύμβουλος, χαλάει το δερματάκι και αφήνει υπολλείματα στον οργανισμό μας. Αλλά εγώ έχω τόνους να σας δώσω αν ξεμείνετε.
Την εικοστή έκτη Δεκέμβρη καθόμουν σε ένα μπαρ με μία φίλη. Μπορεί να σας έχει συμβεί, να νιώθετε ότι δεν πάει πιό κάτω, ότι ήταν να γίνει έγινε, τώρα μόνο πιό καλά μπορούν να πάνε τα πράγματα... και όλα αυτά που κάποιος υπεραισιόδοξος άνθρωπος θα βρεθεί να πει χωρίς καμία βεβαιότητα ότι θα τα θυμάστε και την επομένη το απόγευμα που θα ξυπνήσετε.
Όμως εγώ ένα πρωί με λιακάδα και πολύ κρύο, θα ξεχνούσα τα πάντα και θα αναρωτιόμουν απο που μου ήρθε. Ο Φίλιππος.

Mία.

Σοφία. Δουλεύω σε μία εταιρία. Εντάξει, δεν είναι αυτό που θέλω αλλά δεν βγαίνει αλλιώς. Δεν μπορώ να διηγηθώ μόνη μου, μου κάνεις ερωτήσεις καλύτερα? Να ξέρω τι σε ενδιαφέρει, μην αναλωνόμαστε σε βλακείες.
- Εντάξει. Θα σου δώσω θέματα. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ.
- Ξυπνάω κατά τις 7, σηκώνομαι κατά τις 7.30 που είναι και η τελευταία προθεσμία πριν τον απαγχονισμό. Πίνω γάλα, καπνίζω 2 τσιγάρα, πλένω δόντια και την κάνω. Ποτέ δεν ντύνομαι κυριλέ στη δουλειά. Βαριέμαι αφόρητα. Καμιά φορά βλέπω κοπέλες από άλλες εταιρίες στο κτίριο που είναι τόσο θυληκά ντυμένες και απο τη μία ζηλεύω απο την άλλη απορώ που τη βρίσκουν την όρεξη αξημέρωτα.
-Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουμε αυτό. Όταν σου είπα να με ανακρίνεις ήμουν νηφάλια σίγουρα?
Αγαπώ το αλκοόλ. Μέχρι να χαλαρώσω, όχι τίποτα τρελά. Μέχρι 3 μπύρες, μέχρι 3 τζίν. Να μπορώ να οδηγήσω και να μην κάνω εμετό μετά απο καμιά ώρα. Ακόμα και όταν χώρισα δεν ήπια. Νομίζω ότι προτιμώ το ποτό όταν είμαι καλά. Ενώ όταν είμαι χάλια τρέφομαι αποκλειστικά με καφείνη, νικοτίνη και λίγη γραψαρχιδίνη. Το έριξα το επίπεδο... Συγνώμη. Τρώω πολλές βλακείες αλλά καμιά φορά με πιάνουν κάτι τύψεις και το ρίχνω στον αέρα κοπανιστό.
Επανέρχομαι. Στη δουλειά βαρετά πολύ. Τόσο που νομίζω ότι το σώμα μου δεν περιέχει τίποτα. Εγώ και ότι με κάνει άνθρωπο έχουμε φύγει προ πολλού. Μόνο το σώμα βρίσκεται κάθε πρωί σε αυτή την καρέκλα. Κάνω καμιά κοπάνα που και που. Όχι συνέχεια γιατί μετά έχω ανασφάλειες. Νομίζω ότι χάνω κάτι σημαντικό και ότι δεν μου αξίζει ξεκούραση.
Τα υπόλοιπα θα τα γράψω μόνη μου όταν θέλω... Για πες τώρα, είπε τίποτα για μένα?

Φίλιππος.

Το 2004 ήταν μία χρονιά που στην Αγγλία πάλι έβρεχε. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που ήθελα να γυρίσω πίσω. Μου αρέσει ο ήλιος και το καλοκαίρι, ίσως και να το έχω συνδέσει με χαλαρές περιόδους της ζωής μου, αυτές που κυλούσαν χωρίς σχολείο, αν και ένα καλοκαίρι η μάνα με έστειλε σε ένα summer school στην Ελβετία. Σας ακούγεται δραματικό αλλά δεν ήταν τόσο. Στην Αγγλία πήγα στα 18 μου, αφού είχε αποφασιστεί χρόνια πριν ότι δεν θα σπούδαζα στην Ελλάδα. Μου άρεσε το Λονδίνο. Έκανα βόλτες, το γνώριζα τις πρώτες εβδομάδες. Τότε περνούσα και μία φάση κάπως μαύρη. Άκουγα κάτι ελληνικούρες έντεχνες, ακόμα και Σιδηρόπουλο νομίζω. Μου έλειπαν όλοι και κάπνιζα πολύ και συνέχεια. Θα γινόμουν κάτι μεγάλο και θα έβγαζα πολλά λεφτά αν τελείωνα με αυτό το ντελίριο σπουδών. Πλάκα πλάκα τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και να έγινα. Αλλά είναι κρίμα να το συνειδητοποιήσω απο τώρα. Άλλωστε έχω ακόμα δρόμο... Πάντως δεν νομίζω ότι θα ήθελα ποτέ να με αποκαλέσουν ''ιερό τέρας''. Είναι κάπως αποκρουστικό, θα ήθελα μία μέρα να σας δείξει την γκριμάτσα που κάνω όταν αηδιάζω με κάτι. Τα χρόνια εκεί ήταν γεμάτα συναυλίες, λιώματα, φανταστικά ρούχα, έντονα συναισθήματα και ανεμελιά. Ναι εντάξει, όλοι οι φοιτητές έτσι είναι. Μόνο που εγώ έπρεπε να κάνω ένα μικρό πέρασμα απο αυτή τη φάση. Τίποτα δεν μου επέτρεπε να το καθυστερήσω. Τις περιόδους εξεταστικής ξεφλούδιζε το πρόσωπο μου και έπινα ένα ροζ σιρόπι για το στομάχι. Το άγχος με νικούσε μέχρι μία ηλικία. Τώρα είμαι τριάντα ετών και το άγχος δεν είναι μέρος της ζωής μου, μάλλον. Όλα μπορούν να λυθούν. Ξεκινάς με ένα πρόβλημα που φαίνεται τεράστιο, δυσκολεύεσαι ιδρώνεις αγκομαχάς, κάποια στιγμή το λύνεις. Έρχεται κι άλλο πρόβλημα, σου παίρνει χρόνο το σκέφτεσαι το λύνεις. Μετά στο τρίτο πρόβλημα βαριέσαι, του λες '' πφφφφφ, πάλι εσύ εδώ?'' κάνεις δύο ταχυδακτυλουργικά... και εξαφανίστηκε. Αυτό μπορείτε να το σκέφτεστε κι εσέις, βοηθάει πραγματικά.



Μισό, χτυπάει τηλέφωνο.

Ένας.

Με λένε Φίλιππο. Ξυπνάω κάθε πρωί στις 6.00. Το κρεββάτι μου είναι διπλό. Το σπίτι μου απλό. Σήμερα θα περιοριστώ στην καθημερινότητα μου, μην μου κάνετε ερωτήσεις για τα παλιά. Θα γνωρίζετε ότι χρειάζομαι χρόνο για να θυμηθώ τι γινόταν τότε. Είμαι ο Φίλιππος λοιπόν, μετά το ξύπνημα κάνω μπάνιο με ζεστό νερό, πλένω τα δόντια μου, βάζω φακούς. Θα σκεφτώ έναν καφέ αλλά δεν θα τον φτιάξω. Θα διαλέξω ένα κουστούμι και ένα πουκάμισο, θα ξεφυσήξω όταν θα τα αποκαλέσω στολή εργασίας, θα ντυθώ γρήγορα και θα ψάξω τα κλειδιά μου. Ανέκαθεν μου ήταν δύσκολο να βρώ τα κλειδιά μου κι ας ζω σε 50 τετραγωνικά. Θα τα βρω, θα κλειδώσω την πόρτα. Βγαίνοντας θα καμαρώσω για ένα δευτερόλεπτο τον ήλιο που έχετε στην Ελλάδα και θα αγοράσω πουράκια, αυτά που όλες μου οι κοπέλες-σχέσεις-γκόμενες λένε ότι βρωμοκοπάνε. Για τις σχέσεις μου με το άλλο φύλο θα μιλήσουμε όταν γίνουμε φίλοι. Τώρα είναι σαν να συμπληρώνω μία αίτηση για δουλειά.
Το αυτοκίνητο μου... είναι ωραίο, ακριβό και συνήθως πολύ βρώμικο και μέσα έχει τα πάντα. Μέχρι και γυάλινο ποτήρι μπορείτε να βρείτε στο πίσω κάθισμα. Αλλά τώρα πρέπει να τρέξω. Θα έχει και κίνηση...
Η Κηφισίας είναι δράμα το πρωί. Μιλαώ με δέκα ανθρώπους στο κινητό μέχρι να φτάσω στο γραφείο. Πολλές φορές ξεχνάω τα γυαλιά ηλίου μου κάπου, όχι απαραιτήτως στο σπίτι και βλαστημάω όταν με χτυπάει ο ήλιος στα μάτια καθώς οδηγώ. Δεν ξέρω ποιόν ενδιαφέρει τι κάνω εγώ, ποιός είμαι, που βρίσκομαι, αν θα βγω απόψε. Για όλα φταίει εκείνη που με βάζει να μιλήσω για αυτά. Εγώ δεν είμαι καλλιτέχνης, καμιά φορά διαβάζω κανένα βιβλίο αλλά όχι πολλά πράγματα. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο.
Για εκείνη και για όλες εκείνες θα μιλήσουμε την επόμενη φορά, τώρα πρέπει να δουλέψω.

Κοίτα, τώρα πατάμε κουμπιά και βγάζουμε λέξεις. Κάποτε μου έκλεψες τέσσερις σελίδες χειρόγραφα την ώρα που κοιμόμουν. Θα είχε πλάκα να μάθω που βρίσκονται τώρα... Αν σε ρωτούσα θα έβρισκες μία απάντηση ''στο τρίτο συρτάρι του γραφείου''. Και ας έχουν ανακυκλωθεί χιλιάδες φορές μέσα σε δύο χρόνια απο την πρώτη τους ρίψη σε ένα high tech κάδο απορριμάτων. Αυτόν που κόβει τα χαρτιά σε λεπτές λωρίδες. Που χωρίζει τις προτάσεις και ανακατεύει τις κτητικές αντωνυμίες. Που χωρίζει τον έρωτα σε πέντε γράμματα μακριά πια το ένα απο το άλλο. Και μετά κόβει σε χιλιάδες κομματάκια και αυτά τα πέντε γράμματα και άλλες ενδιαφέρουσες πεντάδες αιώνιων λέξεων και τις κάνει γραμμές και κουκκίδες και μετά όλα σκόνη, και μετά όλα σκόνη, και μετά όλα σκόνη...
Ίσως να ταξιδεύουν σε υπονόμους και σωλήνες κάτω απο την Αμερική και η βρύση σου να στάζει κάθε βράδυ.