Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΚΑΛΑΝΤΑ...

Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας

Μουσική/Στίχοι: Άσιμος Νικόλας

Σε δείχνω με το δάχτυλο
Είσαι το πιο όμορφο κουμάσι, μωρό μου
Είσαι το ξέρω κουφάλα
Μα έχεις τόση ομορφιά...
Απάνω στα τριανταδυό
Συνάντησα και γω το θάνατο
Μα το κρατάω μυστικό
Πως μ’ έδιωξε κι αυτός γι’ αδιάβαστο.

Μια απόφαση χρειάζεσαι
Και μην πολυπαραμυθιάζεσαι
Όλα στον κόσμο ψεύτικα
Ακόμα και που σ’ ερωτεύτηκα.
Δεν θέλω άνθρωπο να δω
Αλερετούρ ζωής, ταξίδια θανάτου,
Άγγελος είμαι του κόσμου
Την έχω κάνει τη ζημιά.

Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας
Για ένα χαζό καβούκι μάλωσαν,
Να βγει το μέσα έξω σας
Και ας εμένα με ξαναμπαγλάρωσαν.
Λαμπόγυαλο τα κάνατε
Τη δόλια τη ζωή ξεκάνατε
Γκρεμίστε τα τρελάδικα
Και κάντε τα χοροπηδάδικα.

Το καλοκαίρι με παλτό
Και το χειμώνα μου γυρίζεις τσιτσίδι
Κι όλο να φύγεις σε σπρώχνω
Μα μ’ έχεις πάρει από κοντά...
Αρρώστεια μου, σε αγαπώ
Και ας με βρίσκεις παρακατιανό.

Μπορεί και να την ψώνισα
Δεν φταίω που δεν αυτοκτόνησα.
Αντίστροφα κι ανάλογα
Τα λογικά και τα παράλογα
Ας μου ‘λεγες ν’ αραίωνα
Δεν ζούμε πλέον στο μεσαίωνα.

Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας
Για ένα χαζό καβούκι μάλωσαν,
Να βγει το μέσα έξω σας
Και ας εμένα με ξαναμπαγλάρωσαν.
Λαμπόγυαλο τα κάνατε
Τη δόλια τη ζωή ξεκάνατε
Γκρεμίστε τα τρελάδικα
Και κάντε τα χοροπηδάδικα.


(ευχές, ευχές, ευχές )
και πονηρό κλείσιμο ματιού στα καλύτερα που είναι πάντα μπροστά. Σε όλους μου τους φίλους. (Για τη Στέλλα, το Γιώργο, την Κωνσταντίνα, τον Πάνο, τον F, το Αερικό, τον Γιάννη, τον Κώστα, την Ντέμη και όλα τα¨υπέροχα παιδιά που κάτι, κάποτε, με κάποιο τρόπο μοιραστήκαμε και το κάναμε πιο ελαφρύ, πιο χαζό, πιο θλιμμένο, πιο δικό μας...

Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2007

εσύ δεν ήσουνα που έκλαιγες για αγάπη?

μισώ το τηλέφωνο, δεν θα σε ξαναπάρω
θέλω να κλάψεις, να μου πεις πως μ΄αγαπάς
πως χωρίς εμένα δεν μπορείς γιατί ούτε εγώ μπορώ.
και θέλω να' ρθεις.
αλήθεια θέλω
και μου λείπεις, τόσο που καμιά φορά δεν αναπνέω
και όταν στο λέω γελάς
και δεν σε βλέπω και μόνο σ΄ακούω
και θέλω να στο κλείσω αλλά ποτέ δεν στο κλείνω
και πάντα ξαναπαίρνω να πω τελευταία λέξη
που ποτέ δεν είναι.
και θέλω να σε πληγώνω για να κλαις και να ξέρω πια πως μ΄αγαπάς κι εσύ
και όταν μου λείπεις δεν αναπνέω, πίστεψε το πια.

δεν θα σε ξαναπάρω
όταν έρθεις θα σε δω και θα περιμένω να΄ρθεις εσύ
μια φορά
πρώτος εσύ
και ν΄αφεθείς
πρώτος εσύ
και να γελάω για πάντα
και να μην με νοιάζουν τα βουνά που μας χωρίζουν
και να μην με νοιάζει τίποτα
και να μην γκρινιάξω ποτέ ξανά
αλλά μια φορά
πρώτα εσύ
πες
2 λέξεις
2 λέξεις να ξαπλώσω πάνω τους και να τις χαιδεύω το βράδυ πριν κοιμηθώ
και δεν θα σε ξυπνάω πια
και θα ξυπνάω
ν΄ανάβω τα πούρα σου για να βρομάει το σπίτι
και θα ξυπνάω
ν΄ανάβω τα πούρα σου
για να ευωδιάζω εγω
και να γυρνάω και να βλέπω
και να γυρίσεις και να σε δω

και όταν γυρίσεις να μ΄αγαπάς
ή μάλλον για μια φορά, πρώτος εσύ
να μιλήσεις

για την πρώτη σου φορά και για τη μαγική δική μου

2 λέξεις



γραμμένο για όλα αυτά που δεν είπαμε σ'ολους αυτούς που έπρεπε να μάθουν
τίτλος δανεικός απο το 'υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ' των πυξ-λαξ