Εποχή απούσα.

Το καλοκαίρι αυτό. Του 2012. Λευκό μακό, που γάριασε. Σχεδόν για πέταμα. Το παραχώνεις μαζί με τα κασκόλ και τα αμπιγιέ φουστάνια που δεν φορέθηκαν ποτέ. Αφόρετο καλοκαίρι μα όχι καινούριο. Αφόρετο από εσένα. Το για πάντα κοινόχρηστο καλοκαίρι. Δεν φορέθηκε φέτος. Από αδυναμία. Το καλοκαίρι είναι διάθεση. Και εγώ του έδωσα ραντεβού το Νοέμβρη. Η του είχα δώσει το Μάιο και αυτό δεν ήρθε. Ή ήρθε και δεν το μύρισα. Ποτέ δεν θα μάθουμε μάλλον. Πάντως δεν συναντηθήκαμε. Η θάλασσα με γέμισε κόκκινα σημάδια, ο κόσμος με τρόμαξε, δεν άνοιξα την κατάψυξη, δεν έφαγα παγωτά, δεν είδα λιμάνι. Δεν ήθελα. Το καλοκαίρι είναι διάθεση. Και μένα με προσπέρασε φέτος. Όχι, δεν μου έλειψε. Ούτε περιμένω το επόμενο από τώρα. Θέλω χειμώνα. Να είμαι απόλυτα συγχρονισμένη με την αντάρα του. Θέλω κρύο και μπουφάν αλεξίσφαιρα. Πάντα θέλω εσένα, όπως κι αν είμαι. Εσύ ταιριάζεις σε όλα τα χρώματα και ας φοράς μαύρα. Εσύ θα με ξαναβγάλεις στο δρόμο. Εσύ θα με κάνεις να τρέξω, να ταξιδέψω, να γελάσω, να πετάξω. Κι ας κρύβω όλη μου την αγάπη σε ένα πιάτο κεφτεδάκια. Το ξέρεις και το ξέρω. Το ξέρουμε και το ανταλλάζουμε στο κρεββάτι σε υγρή μορφή, η αγάπη που λιώνει, που στάζει, που κυλάει στα μπούτια. Καλοκαίρι του 2012. Καμία φωτογραφία, τίποτα μπλε. Αθήνα, τσιγάρα, ταινίες, μπύρες, είμαστε ακόμα εδώ, μουσική, κεφτεδάκια, ερκοντίσιον, κουνούπια, και όλα αυτά που δεν τα βλέπεις, δεν τα γράφεις, δεν τα μυρίζεις και τα επαναλαμβάνεις εθισμένος γιατί μόνο έτσι, ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ερωτεύεσαι ξανά.