Οικογένεια

Οικογένεια είναι ο μπαμπάς στην πολυθρόνα και η μαμά στην κουζίνα να γελάει, το γέλιο της να πλημμυρίζει το σπίτι. Οικογένεια είναι η γιαγιά που σε φέρνει στους ηλικιωμένους ώμους της και σε αγκαλιάζει για να την κεράσεις λιγα νιάτα. Και τα δίνεις απλόχερα λέγοντας της ευχαριστώ που δέχτηκε να τα μοιραστείς μαζί της. Οικογένεια είναι οι θείοι και οι θείες που σαν γονείς σου σε προσέχουν και σου εξομολογούνται ιστορίες που τόσο απολαμβάνεις να ακούς. Οικογένεια είναι το σπιτικό. Με τις μυρωδιές, τα χρώματα, τη ζωή, τα πάνω και τα κάτω, τις δυσκολίες, τις χαρές, τα πειράγματα. Οικογένεια είναι το μονό κρεββάτι που γίνεται διπλό και θέλει να φιλόξενήσει όλο τον κόσμο γιατί πάντα όλοι οι καλοί χωράνε. Οικογένεια είναι το φρυγανισμένο ψωμί και το κρέας στη σχάρα και τα παιδιά να ορμούν με χίλια πεινασμένα δάχτυλα. Οικογένεια είναι οι φίλοι των φίλων που είναι δύο φορές φίλοι και η απόσταση που εκμηδενίζεται με ένα ειλικρινέστατο ευχαριστώ για την ιδέα της σταθερής που θα ήθελα τόσο να παλέψω να αποκτήσω.

Ο Ιανουάριος ήταν ανακουφιστικός.

Ο Φεβρουάριος ήταν όμορφος.

Ο Μάρτιος θα είναι πάντα αγαπημένος.

Ο Απρίλιος ήταν συνηθισμένος.

Ο Μάιος ήταν χαρούμενος.

Ο Ιούνιος ήταν διερευνητικός.

Ο Ιούλιος ήταν φουλ κόκκινος.

Ο Αύγουστος ήταν μουσική.

Ο Σεπτέμβρης ήταν σκεπτικός.

Ο Οκτώβρης ήταν χαζός, δεν θυμάμαι τίποτα.

Ο Νοέμβρης ήταν μαχητικός.

Ο Δεκέμβρης ήταν συμφιλιωτικός.

.

Ευτυχώς κανένας δεν ήταν ισοπεδωτικός. Κανένας κακός. Τους τελευταίους 6 μήνες μπερδεύτηκε λίγο κόκκινο. Και φέτος όλοι αυτοί που αγαπώ είναι εδώ. Μπορώ να τους πάρω τηλέφωνο ή πιό σπάνια να τους δω.

.

Όλα τα άλλα θα τα βρούμε στο δρόμο.

.

.

.

.

.

Και κάτι που κάπου πήρε το μάτι μου : ''Θα πάμε όλοι στην κόλαση, αλλά θα είμαστε μεγάλη παρέα.''

.
.

Όλη μέρα σε φωτογράφιζα.

Αυτή είναι η καλύτερη λήψη που έκανα.

.

.

.

.

.

.

.

*(Φώτο: SunriseReaper Deviantart)

dress code

.
.

Μα εγώ έβ(γ)αλα τα καλά μου για σένα...

.

.

.

.

.

.

.

.

---Bat for lashes - What's a girl to do---

mista

Τα περίεργα αυτά Χριστούγεννα, οι άνθρωποι δέρνουν τα τέρατα.

Έγραψα γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Του το έδωσα αυτοπροσώπως.

Φτιάχνω τη μηλόπιτα της Κατερίνας η αλλιώς την ψυχοθεραπεία.

Σήμερα έβαλα τα φωτάκια στο γιασεμί. Άργησα πολύ φέτος.

Μου έστειλες φωτογραφία με τη χιονισμένη εθνική.

Πίνω το λικέρ της μαμάς μου. Ακούω και ένα παλιό τραγούδι. Βοηθάει να φουσκώσει το γλυκό.

Στο καινούριο μου βιβλίο διαβάζω για την κουτσή Πελαγία. Και όλα τα βιβλία έχουν μία κενή σελίδα μπροστά. Για να γράφονται λόγια πριν χαριστούν. Να μην μένουν απρόσωπα. Να αγαπιούνται περισσότερο.

Στο δικό μου δεν έχει ακόμα. Θα ήθελα. Μα δεν πειράζει που δεν έχει.

Σήμερα ήμουν πολύ ώρα στην κίνηση. Και ο ουρανός ήταν γκρίζος και καφέ. Και άρχισε να βρέχει δειλά. Και έτρεχε απο το ανοιχτό παράθυρο το νερό. Και μου έκανε βούλες στο παντελόνι. Και μετά άναψα ένα τσιγάρο και άκουσα ένα πολύ ωραίο τραγούδι απο το παρόν. Χριστουγεννιάτικο.

Θα πάω στο βορρά τα Χριστούγεννα. Θα πάρω ξανά αεροπλάνο. Τέσσερις απογειώσεις και τέσσερις προσγειώσεις σε ένα μήνα. Παραπάνω απο όσες νόμιζα ότι αντέχω.

Θα μαγειρεύω όλο το σκ. Γιατί μου λείπει. Θα δω δύο ικανοποιημένα χαμόγελα. Όταν φτιάχνεις φαγάκι για ανθρώπους, σημαίνει αγάπη. Πολλή αγάπη. Ζωή προσφέρεις. Βιταμίνες για το σώμα και το πνεύμα. Υγεία.

Άλλη μισή ώρα για να το βγάλω απο το φούρνο. Αλλά αν συνεχίσω να γράφω θα αρχίσω τις μαυρίλες οπότε ας το αφήσω και ας βάλω να ακούσω άλλο ένα τραγούδι.

.

.

***dEUS - Serpentine***

.

.

*(φώτο ποστ: Ινδιάνος)

fatal

Για χρόνια ζήσαμε δύο μέρες μακριά. Κάθε Πέμπτη την ίδια ώρα ήμουν εκεί που ήσουν κάθε Τρίτη. Πλησιάσαμε και πιό πολύ, στα είκοσι μέτρα ενός σταδίου. Ίσως ακόμα περισσότερο. Ίσως να πέρασα απο δίπλα σου ένα μεσημέρι στην Ακαδημίας. Μπορεί και να σε σκούντηξα και να είπα μισή συγνώμη και να έτρεξα να προλάβω. Ποιός απο τους δυό μας περίμενε ποιόν... Ποιός το είχε κανονίσει τόσο καλά... Πόσο σωστή στιγμή ήταν εκείνη η νύχτα. Που -σαν- δύο ξένοι, αντικρυστά και με δύο μέτρα ασφάλεια ανάμεσα μας κανονίσαμε να μεταλάβουμε το ''μαζί'' που επιτέλους δεν τρόμαζε κανέναν.
.
.
.

---Παύλος Παυλίδης - Λευκή καταιγίδα---

I know where Santa lives

Σε μία Πέμπτη που μπουκάραμε σε ένα αεροπλάνο. Στις 3 το πρωί με -10 βαθμούς κάτω απο τα σκουφιά μας. Στο Covent Garden με τα φώτα και τους καφέδες. Στα λιωμένα παπούτσια μας. Στους σταθμούς του μετρό. Στα παλιά δισκάδικα. Στο χαμόγελο σου ''σατανά''. Στην παμπ με τη σημαία της Chelsea. Μπροστά απο την μπλούζα του Paul McCartney. Στην κιθάρα των Sex Pistols. Στα ξύλινα μαγαζιά. Στα κρύα χέρια σου. Στο χιόνι στις στέγες. Στα υπαίθρια τσιγάρα. Στον κύκνο που αγαπάει μία φορά στη ζωή του. Ο Άγιος Βασίλης επιπλέει στον Τάμεση. Ανεβαίνει στο δωδέκατο όροφο ενός ξενοδοχείου. Βγαίνει υπέρβαρος στο αεροδρόμιο. Μυρίζει κανέλα και Guinness. O Άγιος Βασίλης ήταν σε κάθε γωνία, μου έκλεινε το μάτι, μου χάριζε δώρα και φιλιά. Με γέμισε αγάπη και για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα ήρθαν όπως έπρεπε. Με καπνισμένες καμινάδες, μουσική, κόκκινα σκασμένα χείλια κι εσένα.

.

.

.

---Coldplay - Christmas lights---