skip to main |
skip to sidebar
Είναι η ανάγκη για επικοινωνία. Είναι τα playmobil. Είναι ο κόσμος που γεμίζει τροφαντά μωρά. Είναι το κρυμμένο σου ταλέντο, να μου παίρνεις το άγχος. Είναι το πιό απλό πράγμα στον κόσμο. Είναι βόλτα. Χωρίς λόγο. Χωρίς ώρα. Χωρίς θέμα. Άνοιξη είναι και με κάνεις λουλούδι. ।
।
।
Έτσι είναι μάτια μου, όταν θες να σώσεις τον κόσμο. Θέλει άντερα, μα και να θέλει να σωθεί. Χωρίς την συγκατάθεση του, δεν μπορείς να ακουμπήσεις καν. Αυτοί είναι οι όροι και έτσι θα πορευτείς. Η γλώσσα θα είναι για καιρό κομμένη, τα πόδια θα είναι άκαμπτα, και η κοιλιά θα πονάει. Για πάντα ίσως. Αν είσαι τυχερός, σαν μισός. Μα κι αν δεν είσαι, σαν κανένας. Δεν ξέρω τι απο τα δύο είναι καλύτερο. Η σκιά ή η ανυπαρξία. Ο κόσμος δεν θα σε σώσει. Ποτέ. Δεν έχει χερια ο κόσμος μάτια μου. Δεν έχει αγάπη. Δεν μπορεί. Δεν έχει στήθος να ακουμπάς, δεν έχει στόμα να πει σ΄αγαπώ, μα πιό πολύ πονάει που δεν έχει αυτιά να ακούσει το δικό σου. Και έτσι πάντα νομίζει ότι τον αγνοείς. Ότι τον υπονομεύεις. Ο κόσμος μωρό μου, ο κόσμος που ξέρω είναι σκληρός και εμείς κομμάτι του. Άλλοι με στόμα να φωνάζουν αγάπες και άλλοι χωρίς αυτιά να μην ακούν ''βοήθεια''. Πως να συνεννοηθούμε έτσι... Μόνο άνθρωποι είμαστε. Όνειρα μόνο βλέπω, όνειρα ωραία, σκαρφαλώνω πάνω τους και μυρίζω κάτι απο όλο αυτό που δεν μου δίνεται. Δεν μου μοιράζεται. Επιπλέω και θα γράφω.
Θέλω να πάω στην Ιταλία. Να βάλω τα κόκκινα παπούτσια μου, να κρατάω μία κίτρινη ομπρέλα και να περπατάω στα πλακόστρωτα, να χαζεύω τα μπαλκόνια και τα λουλούδια να ναι πάντα ανθισμένα. Να διαβάζω Baricco, να ακούω Jovanotti, να τραγουδάω την ώρα που θα απλώνω τα ρούχα στο δρόμο, να τρώω παγωτό όλο το χρόνο, να μαγειρεύω τα πιό τέλεια μακαρόνια, να λέω ναι σε όλα, να πίνω δέκα καφέδες τη μέρα, να αγαπώ τις μέρες μου, να ρομαντζάρω όταν έχει πανσέληνο, να ζω στο καφέ στο γκρί και στο μπλέ της Μεσογείου, να χαιρετάω τον φούρναρη, να τρώω με κεριά, να χάνομαι στους αμπελώνες, να μιλάω κουνώντας τα χέρια μου, να βρίζω χαριτωμένα, να γίνω μελαχρινή, να κάνω έρωτα σε ένα σκοτεινό στενό κάτω απο μία μπουκαμβίλια, να γιορτάζω τα γενέθλια μου στην ταράτσα, να πίνω Peroni, να καβαλάω το ποδήλατο μου, χωρίς λόγο, να ταξιδεύω.
.
Θέλω να πάω στην Ιταλία. Να βάλω τα κόκκινα παπούτσια μου, να κρατάω μία κίτρινη ομπρέλα και να περπατάω στα πλακόστρωτα, να χαζεύω τα μπαλκόνια και τα λουλούδια να ναι πάντα ανθισμένα. Να διαβάζω Baricco, να ακούω Jovanotti, να τραγουδάω την ώρα που θα απλώνω τα ρούχα στο δρόμο, να τρώω παγωτό όλο το χρόνο, να μαγειρεύω τα πιό τέλεια μακαρόνια, να λέω ναι σε όλα, να πίνω δέκα καφέδες τη μέρα, να αγαπώ τις μέρες μου, να ρομαντζάρω όταν έχει πανσέληνο, να ζω στο καφέ στο γκρί και στο μπλέ της Μεσογείου, να χαιρετάω τον φούρναρη, να τρώω με κεριά, να χάνομαι στους αμπελώνες, να μιλάω κουνώντας τα χέρια μου, να βρίζω χαριτωμένα, να γίνω μελαχρινή, να κάνω έρωτα σε ένα σκοτεινό στενό κάτω απο μία μπουκαμβίλια, να γιορτάζω τα γενέθλια μου στην ταράτσα, να πίνω Peroni, να καβαλάω το ποδήλατο μου, χωρίς λόγο, να ταξιδεύω.
