Σήμερα συνειδητοποίησα ότι πέρασε ένας χρόνος. Όχι δεν κάνω γενέθλια. Καιρό ήθελα να κάνω έναν απολογισμό της περίεργης αυτής χρονιάς.
Η αρχή εδω μέσα έγινε με ένα πολύ πεισματάρικο κείμενο. Και καμιά φορά που το ξαναδιαβάζω καταλαβαίνω πόσο πολύ ηρέμησα.
Ο περσινός Αύγουστος έκτός από υπέροχες διακοπές είχε και έναν σημαντικό αποχωρισμό. Όχι χωρισμό. Αποχωρισμό. ' Ευχαριστώ για την εικόνα σου, καθισμένο δίπλα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Ήσουν εκεί όταν έπρεπε και όλα τα άλλα συγχωρεμένα. '
' Κάποτε θα με πεις μαλάκα, γιατί έτσι είμαι...' είπες.
' Δεν ξεχνάω τι έκανες για μένα τότε, δεν θα σε πω μαλάκα. ' απάντησα. Και ακόμα το πιστεύω. (πέρασε καιρός απο τότε που είχαμε αυτή τη συζήτηση)
Εδώ μέσα...
Εδώ μέσα όλα καλά. Απο εδώ μέσα ξεκίνησαν υπέροχες ιδέες που πραγματοποιήθηκαν εκεί έξω σε ανύποπτο χρόνο. Θυμάμαι βράδια με πολύ καλή παρέα, πολύ αλκοόλ, φαγητό hand-made και taboo. Θυμάμαι να γνωρίζω συνέχεια κόσμο... Και να περνάω καλά μαζί τους. Να μοιράζομαι πράγματα που δεν έχω ξεστομίσει ούτε στους παιδικούς μου φίλους.
Περάσαμε πανσέληνους και χιόνια. Χαρές και λύπες και κλάματα... Θυμάμαι.
(και εσένα θυμάμαι και πρόσφατα ξαναδιάβασα ένα απο τα βιβλία με τα ορνιθοσκαλίσματα σου στην πρώτη σελίδα)
Στους εδώ και στους εκεί ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σε όσους μίλησα, σε όσους αγάπησα, στους βόρειους και τους νότιους. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο τέλος του Μάη (πέρασα πανέμορφα, δεν σε ξεχνάω). Ευχαριστώ τα παιδιά που έγραψαν κείμενα ή ποιήματα που λάτρεψα. Κάποτε θα βάλω όοοοολα τα links.
Δεν φεύγω. Εδώ είμαι.
( ' Όπως σε θυμάμαι, ψάρι??...' ' Ναι, στη γυάλα μου... ' )
.
.
.
