τι έψαχνα...

τι βρήκα...

είμαι κορίτσι ακόμα, στιγμές μαζεύω

κάνω κύκλους στη ζωή μου

ένας καλός ένας κακός εναλλάσονται

τώρα στέγνωσε πιά το χέρι

έχεις πάρει μία γόμα και σβήνεις, αφήνεις μισοφέγγαρα (όχι άλλα γεμάτα που με ενοχλούν)

ηρέμησε το αγρίμι σου λέω και ξέρω τι εννοώ

σκορπάω το χρόνο σε σένα, απλόχερα

δίνω

δεν προσδοκώ κανένα επίρρημα, μόνο αποψινές κουβέντες

κάθε μέρα.

:)

.
.
.
Κάποιος μου είπε ότι δε θα ξανάρθεις. Ο περιπτεράς της γειτονιάς σου δεν φέρνει πιά τα τσιγάρα σου. Νιώθω αγάπη περπατώντας στο δρόμο του σπιτιού σου. Νιώθω ελπίδα. Είναι σαν μορφίνη που μπαίνει απο την πληγή που έχω στο θώρακα, διαλύεται στις αρτηρίες, μολύνει το μυαλό και βγαίνει απο τους αδένες των ματιών. Ένα ταξίδι σου μέσα μου. Όπως παλιά. Σε άλλη μορφή. Ας είναι και πόνος. Ποτέ δεν είναι το τελευταίο, ποτέ δεν παρακάλεσα γι΄αυτό. Κρατάω τα πόδια μου κολλημένα στο δρόμο, αφήνω το χρόνο να προσπερνά, ίσα που μου χαιδεύει τα μαλλιά, κάνει τις εικόνες να αλλάζουν γρήγορα. Έτσι πιστεύω ότι ούτε μία μέρα δεν πέρασε. Ότι είναι αδύνατο να με ξεχάσεις, αφού εχθές μόλις ήσουν εδώ. Και ας έχει περάσει ένας ημερολογιακός χρόνος. Τι νόημα έχει ο χρόνος... Δε γερνάει αυτό. Αντί να γίνεται ενήλικο και να σοβαρεύει κάθεται και μου κλαίει σα μωρό, με πείσμα να του κάνω ένα ακόμα χατίρι. Απαιτητικός εγωιστής πόθος. Αυτό. Ο πόθος. Καθόλου διπλωμάτης. Ο δήμιος ο πόθος. Και πόσα ακόμα που μόνο το στομάχι καταλαβαίνει...
.
.
.

Pearl Jam - Black (ξανά)

Playground

Ένα κουρασμένο κυριακάτικο απόγευμα κάπου στα δυτικά προάστεια, καβαλήσαμε μία γρήγορη μηχανή και βρεθήκαμε σε ένα μεγάλο λούνα παρκ. Με όλα αυτά τα καθημερινά και την πεποίθηση πως μεγάλωσα, πέρασαν χρόνια χωρίς να πάω. Καμιά φορά τη γιατρειά δεν την βλέπεις. Δεν την ξέρεις. Εκεί κάπου, αφού έχει πάθει τιλτ ο εγκέφαλος ψάχνοντας δεύτερη δουλειά, σπίτι, λεφτά, μετρώντας τέλη κυκλοφορίας, ασφάλειες, λογααριασμούς κινητών, λίστες σούπερμάρκετ γίνεται κάτι μαγικό. Κάποιος σου αγοράζει μαλλί της γριάς και σε αφήνει να γυρνοβολάς κάτω απο τα φωτάκια, ανάμεσα στα πιτσιρίκια. Ετοίμασε το όπλο του, πήρε θέση βολής, και έριξε όλα τα τραπουλόχαρτα.

-Θέλετε ροζ ή γαλάζιο? με ρωτάει το κορίτσι του λούνα παρκ.

-Γαλάζιο, απαντάω με ένα χαμόγελο νίκης και έκπληξης.

Είναι εικόνες που μένουν για πάντα. Η είκονα ενός αγοριού να οδηγάει μηχανή με ένα λούτρινο ζώο μπροστά του.

Και ήταν όμορφη. Πολύ.

:)

Ήθελα να σε φυγαδέψω με τη σιωπή

να σε κρύψω και να φύγω - να λύσω τα φτερά

ήθελα να μην πέσει ούτε ένα φύλλο τούτο το φθινόπωρο

ένα τσιγάρο ρούφηξα μέσα στα μαύρα μάτια

ένα ποτήρι μάζεψα απο το πάτωμα και του έβαλα 3 λουλούδια

πεθαμένα αλλά λουλούδια------απο το διπλανό μαξιλάρι

απο χέρι που έκοψα. όχι τα λουλούδια,το χέρι.

--------------------

Το ροζ εκείνου του πρωινού - κανένα δεν του μοιάζει

και ποτέ δεν θα-

να άκουγα ότι αναπνέεις, να μύριζα το άδειο πακέτο στη γλώσσα σου

Θέλησα.

Και να σε έχω, η μάλλον να σε είμαι...

.

.

---------------------------Sivert Hoyem - Into the sea-------------------------------

Όταν το σώμα πονάει, η καρδιά θυμάται. Βγάζω όλα μου τα επιτραπέζια και στήνω μία παρτίδα. Η τύχη αυτές τις μέρες δεν είναι εδώ. Τελικά ποιός ξεπουλήθηκε πιό εύκολα? Σκέφτομαι και το δωμάτιο γεμίζει φως απο μία σιωπηλή τηλεόραση. 5 νότες ήθελα την ώρα που θα φυσάει ο πιό κρύος βοριάς του κόσμου. Να δανειστώ το αυτί σου στο μάγουλο μου. Δεν έχω τίποτα για αντάλλαγμα. Ούτε καν μία υποψία ασφάλειας. Τα δικά μου πόδια, σπάσαν και αυτά. Τώρα με δεκανίκια γυρνάμε γύρω απο τον εαυτό μας και το άσπρο μας σπίτι. Κλοτσάμε τα αδέσποτα και παραγεμίζουμε τα όπλα. Μήπως κάποτε χρειαστεί να στραφούμε εντός και να αντιμετωπίσουμε το φονιά. Πόσο πιό μαναξιά όταν μας εγκαταλείπει ακόμα και ο χειμώνας... Πόσο πιό χειμώνας όταν με εγκαταλείπεις εσύ. Πονάνε τα κόκκαλα, πονάει η μνήμη, οι ευαίσθητες περιοχές και οι αναίσθητες στιγμές. Οι καθως πρέπει ερωτήσεις, οι πληρωμένες απαντήσεις, οι εκπρόθεσμες εξηγήσεις.

Με μένα παλεύω. Πάντα με μένα πάλευα. 'Η Αμερική είναι ωραία, το σύμπαν δεν υπάρχει, χαιρετίσματα'. Όταν το σώμα πονάει, η καρδιά θυμάται. Η καρδιά γυρνάει απο γωνία σε γωνία, περνάει φανάρια, τρέχει στα στενά, ανεβαίνει σκαλιά...χτυπάει πόρτες. Χτυπάει, χτυπάει, χτυπάει.

Είναι χαζό (?) να σου πω ότι φοβάμαι, αλλά φοβάμαι. Με όλο το θάρρος και με όλη τη δύναμη, φοβάμαι.

Μείνε.

.
.
.

Η χαρά είναι όταν περπατώ η ώρα 3 το ξημέρωμα, απο λίγη ώρα αφημένη σε μένα, και χοροπηδάω κουτσό στα πλακάκια του πεζοδρομίου. Τα είκοσι βήματα απο τη γωνία στο σπίτι, και οι χίλιες ιστορίες που μαρτυρούν τα πουλιά που ξαγρυπνούν μαζί μου. Το μόνο που ήθελα το βρήκες. Να με φιμώσεις και ό,τι έχω να πω να είναι δύο απλές λέξεις. Σε θέλω.
.
.
.