ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ ΤΗ ΜΠΛΟΥΖΑ ΣΟΥ, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ. ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ, ΠΙΕΣΑΝ ΚΑΘΕ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ ΣΟΥ.
ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΟΤΑΝ ΕΙΧΕΣ ΕΝΤΑΣΗ ΝΑ ΤΡΙΨΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΑΦΟΥΣ ΣΟΥ. ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ. ΣΟΥ ΔΙΑΛΕΞΑΝ ΔΩΡΑ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.
ΑΝΑΚΑΤΕΨΑΝ ΖΑΧΑΡΗ, ΜΠΙΣΚΟΤΑ, ΜΑΡΜΕΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΓΛΥΚΑ ΠΟΥ ΕΤΡΩΓΕΣ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ.
ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΜΟΝΟ ΓΡΑΦΟΥΝ, ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ Σ΄ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ, ΜΟΝΟ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ
ΝΑ ΣΟΥ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ 5 ΛΕΠΤΑ ΑΚΟΜΑ.
