Κοίτα, τώρα πατάμε κουμπιά και βγάζουμε λέξεις. Κάποτε μου έκλεψες τέσσερις σελίδες χειρόγραφα την ώρα που κοιμόμουν. Θα είχε πλάκα να μάθω που βρίσκονται τώρα... Αν σε ρωτούσα θα έβρισκες μία απάντηση ''στο τρίτο συρτάρι του γραφείου''. Και ας έχουν ανακυκλωθεί χιλιάδες φορές μέσα σε δύο χρόνια απο την πρώτη τους ρίψη σε ένα high tech κάδο απορριμάτων. Αυτόν που κόβει τα χαρτιά σε λεπτές λωρίδες. Που χωρίζει τις προτάσεις και ανακατεύει τις κτητικές αντωνυμίες. Που χωρίζει τον έρωτα σε πέντε γράμματα μακριά πια το ένα απο το άλλο. Και μετά κόβει σε χιλιάδες κομματάκια και αυτά τα πέντε γράμματα και άλλες ενδιαφέρουσες πεντάδες αιώνιων λέξεων και τις κάνει γραμμές και κουκκίδες και μετά όλα σκόνη, και μετά όλα σκόνη, και μετά όλα σκόνη...
Ίσως να ταξιδεύουν σε υπονόμους και σωλήνες κάτω απο την Αμερική και η βρύση σου να στάζει κάθε βράδυ.

Άνθρωποι φθινόπωρα, με φύλλα απο καστανά μαλλιά που πέφτουν χαλαρά στους ώμους, άνθρωποι που βρέχουν τα μάγουλα τους, που ακουμπούν τα απογεύματα τους ουρανούς και κατεβάζουν τους θεούς για μιά παρτίδα σκάκι, που τους κλέβουν τις βασίλισσες και πίνουν μία ρακή στο όνομα της ήττας. Βολεύονται κατάχαμα και νιώθουν ασφαλείς στην πολυκοσμία, θέλουν να κατακτήσουν τα δύσκολα, φτιάχνουν ανηφόρες και με ένα μεθύσι τις γκρεμίζουν. Κουβαλούν πάντα την καρδιά τους μαζί, τη φορούν στα μάτια και τη χρησιμοποιούν ποικιλοτρόπως. Βλέπουν αγαπούν διώχνουν διαβάζουν μιλούν. Ώσπου κάποτε γίνεται το πιό πολύτιμο vintage κομμάτι της ζωής τους.
.
.

Tom Waits - Invitation to the blues

Φοίβος Δεληβοριάς - Χάλια

Μπήκα στην επεξεργασία αναρτήσεων μήπως βρω φρέσκοκατεψυγμένο φαί. Τίποτα. Κάτι ατελείωτα θέλω-πιστεύω-δεν θέλω-θα'ρθω. Ίσως αυτή τη φορά να μην είναι προσωρινή παύση. Ένα βράδυ που είχα πιεί μόνο γάλα ονειρεύτηκα μία κομμένη γλώσσα. Και μετά τίποτα. Το όνειρο έκανε το γύρο της παρέας μου. Το εξιστορούσα όπου βρισκόμουν, πάντα παραστατικά και πάντα τρομαγμένη. Τα βιβλία δίπλα στο κρεββάτι προχωρούν με κανονικούς ρυθμούς. Ένα τη βδομάδα, όπως παλιά. Άρα μπορώ ακόμα να διαβάζω καταλαβαίνοντας αυτό που διαβάζω. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η μπορεί να έχουν αλλάξει και τα πάντα, μυστικά, υποχθόνια, αθόρυβα. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς εναγκαλισμούς, χωρίς παράσημα.

Νιώθω σα να έχω τεράστια αυτιά και καθόλου στόμα. Αυτό. Αλλά βαρέθηκα ακόμα και το ρήμα ''νιώθω''.

.

.

===Γιάννης Αγγελάκας - Αιρετικό---