Θήτα 2

Περνούν οι μέρες ανάμεσα σε μηνύματα. Σε χαζομάρες. Στη ζέστη. Εγώ κι εσύ, 4 το ξημέρωμα στην Αρεοπαγίτου καθημερινή. Όλα κρυφά. Και όμορφα. Ιστορίες για νυχτερινά πτηνά, για τις πρόβες, για τη μουσική. Για τα λάιβ, για ταξίδια, για τα τύμπανα και την τενοντίτιδα. Και μετά έρχονται τα φιλιά, τα ατέλειωτα φιλιά και τα αχόρταγα χέρια. Και μετά περπάτημα, το χέρι σου μπροστά από το δικό μου, Πατησίων γκαζώνεις τη μηχανή να μη μας πιάσει το φανάρι, ανεβαίνουμε σαν λαχανιασμένα σκυλιά, και ορμάμε στο στρώμα, ιδρώνουμε, μου μιλάς στο αυτί, καπνίζεις και φυσάς τον καπνό μακριά να μη μου τσούξει τα μάτια και με βάζεις να ξαπλώσω πάνω στο στήθος σου, μου λες ιστορίες με μουσική, οι περιοδείες, οι QOTSA, οι Slayer, οι Cure και όλη η underground σκηνή της Αθήνας  και χαζεύω τα δάχτυλα σου, πληγωμένα από τις μπαγκέτες και το μπράτσο σου να τρέμει. Με παίρνεις τηλέφωνο λέγοντας μου ''έλα αγάπη, έχω στούντιο'' και μου λες τι ώρα θα τελειώσεις, μου λες να μη βιαστώ και να περάσω ωραία με τους φίλους μου, μου φτιάχνεις να φάω και το πρωί μου φέρνεις καφέ. Σου λέω ότι μου αρέσει το μπλε του τοίχου και πάντα παλεύεις να μου εξηγήσεις τι χρώμα θα γίνει στο τέλος. Όλη μέρα μυρίζω την κολώνια σου πάνω μου, δε φεύγει πιά. Σου χαιδεύω τα μάτια, μου λες ότι σε κόβουν οι φακοί. Μου φιλάς το μπράτσο και τα γόνατα, μου γλείφεις την κοιλιά, με κοιτάς στα μάτια πάντα. Ακόμα και τώρα που γράφω χαζομάρες, το ένα μου μάτι είναι στο κινητό και πάλι κάπου σε μυρίζω.