Άνοιξη να έρθεις.

Τα καλοκαίρια θα μπορούσαν να είναι γεμάτα μπλε και πράσινο. Θα μπορούσαν να είναι στη Σύμη με λαχταριστά μοχίτο. Θα μπορούσα να σου λέω κάθε βράδυ πόσο όμορφος είσαι και να γδύνομαι ''για τα μάτια σου μόνο''. Και ας είναι καστανά.

.

Τα φθινόπωρα θα μπορούσαν να είναι συννεφιασμένα σε καναπέδες να μιλάμε με τον Thomas Μann για Μαγικά βουνά και τον Sweeney Todd να τραγουδάει. Να έφτιαχνα τσάι μαύρο και κουλουράκια και να αγνοώ το κινητό μου. Να σε ακούω να περπατάς στα σκοτάδια και να κάνω ησυχία.

.
Οι χειμώνες θα μπορούσαν να γράφουν χιλιόμετρα σε αυτοκίνητα, διανύοντας αποστάσεις εκεί που έχει κρύο και όλα είναι άσπρα και μυρίζει ξύλο. Οι χειμώνες θα ανέπνεαν κάτω απο παπλώματα με γέλια, αγκαλιά και χρόνια που περνούν.
.
Η άνοιξη θα μπορούσε να είναι η φράουλα στο στόμα σου, η κολώνια που εξατμίζεται, το σεξ με ανοιχτά παράθυρα, το καράβι για Κυκλάδες, το ''μου λείπει η θάλασσα'', το ανεκτίμητο εισιτήριο επιστροφής σου, και τα λουλούδια μου στις γλάστρες. Την άνοιξη να έρθεις.

unconscious

Ήθελε να χώσει το χέρι του ανάμεσα στα πόδια της. Το έβλεπε στο βλέμμα του. Η ώρα 5 το πρωί. Σηκώθηκε απο τον καναπέ να βάλει μουσική. Αυτό γούσταρε να ακούσει. Δεν την ένοιαζε τίποτα άλλο. Αυτό μόνο και ένας μπάφος. Άρχισε να φτιάχνει τη τζιβάνα κοιτώντας έξω απο το παράθυρο. Αυτός κουβέντα δεν έβγαζε. Μόνη της κουνούσε το κεφάλι της. Μπορεί και να της έφερναν την αστυνομία τέτοια ώρα. Πήγε δίπλα του και τον έσκασε. Η πρώτη δικιά της. Πάντα δικιά της. Τον έδωσε και άρχισε να τρίβει τα μάτια της. Η μέρα της ήταν χάλια. Αλλά η νύχτα της είχε προοπτικές. Μαστουρωμένο σεξ. Τίποτα καλύτερο.

Του χάιδεψε τα μαλλιά καθώς το τσιγάρο χανόταν στα τεράστια δάχτυλα του. Πλησίασε ημίγυμνη και κόλλησε το στήθος της πάνω του. Μπορούσε εύκολα να τον καυλώσει. Του πήρε το τσιγάρο απο το στόμα και έκατσε στο πάτωμα. Ανάμεσα στα πόδια του. Δεν του μιλούσε απόψε. Περίεργα ένιωθε. Σαν να μην είχε όργανα να σκεφτεί ή να μιλήσει. Κάποια στιγμή άρχισε να γελάει, αλλά δε θυμάται με τι. Θυμάται μόνο να την ξαπλώνει και να είναι πιά γυμνή. Ούτε πως, ούτε γιατί, ούτε κιχ. Τα χέρια της μελάνιασαν δεμένα ώρες. Ο χρόνος ήταν ατέλειωτος. Δέκα ζωές πέρασαν εκείνη τη νύχτα σε ένα δωμάτιο. Με δύο σώματα να φτιάχνουν γεωμετρικά σχέδια και να διασκεδάζουν έναν φιλάσθενο έρωτα. Μέσα στα σπλάχνα της ήθελε να μείνει καρφωμένος, να ηλεκτροφορεί, να τραντάζεται, να πεθαίνει. Να την κάνει να τρέμει, να φωνάζει, να ξεσπάει. Εκείνη μετά ίσως έκλαιγε.Να έκλαιγε για ευχαριστώ, για συγχώρεση, απο έρωτα, απο λύτρωση, απο πίεση, από τα πάντα που θέλησε να του δώσει για ένα βράδυ. Και τώρα άδεια θα ονειρευόταν κάτι σαν ''ασφάλεια''.

Last night dream

.

Κι AN ήθελα να σε βρω, όλH την υδρόΓειο θα χώρΑγα Στη χούφτα μοΥ.

.

.

---Nick Cave - Into my arms---

Όπως χθες.

- Τι θα γίνει αύριο? με ρωτάει απορημένος.

Τι να του πω... Κλείνω το στόμα, πληρώνω και φεύγω. Τρέχω στο πάρκινγκ. Ξεκλειδώνω και μπαίνω στο αυτοκίνητο. '' Τι θα γίνει αύριο?'' επαναλαμβάνω. Ξέρω γω...

Δύο λίτρα μπύρα χορεύουν στο στομάχι μου. Σταματάω να πάρω τσιγάρα. Με τα τελευταία λεφτά. 20 πεντάλεπτα χαμένων αναπνοών. Το πακέτο με απειλεί με καρδιαγγειακά νοσήματα, προβλήματα γονιμότητας, να συμβουλευτώ ένα γιατρό...

Ο γιατρός είναι η λύση σε όλα σου τα προβλήματα. Και αν το πρόβλημα είναι η έλλειψη αγάπης, ζήτα αντικαταθλιπτικά, ή κάνε σεξ μαζί του. Η επιστήμη έχει τη λύση.

Κάθε Δευτέρα να ονειρεύεσαι την Παρασκευή. Έτσι είναι η ζωή. Μία ''μη συνηδειτοποίηση του παρόντος''. Κουστουμάκια περιμένουν αγοραστή. Δέρματα περιμένουν φιλιά. Το γατί περιμένει φαγητό. Εσύ τι περιμένεις?

Εγώ μπορώ να σου δώσω μία κλισέ απάντηση. Περιμένω το καλοκαίρι να μπαρκάρω με φόρα. Σαν το όνειρο που είδα πάλι, αυτό που το καράβι ταξιδεύει πάνω σε άσφαλτο. Περίεργο ήταν. Μόνο που δεν είδα ποιόν πήγαινα να βρω σε εκείνο το παραδεισένιο μέρος. Κρατάει κάποιος την ευτυχία μου και μου τη φυλάει στο τέλος για έκπληξη?

''Μη γκρινιάζεις'' μου λέει αυτό το μούτρο. Δίκιο έχει μάλλον. Όλα καλά, όσο έχω ακόμα όρεξη να σε ψάχνω. Ή να σε ξεψαχνίζω? '' Ξέρω γω...'' θα μου απαντούσες μέσα απο τα δόντια.

.

-Να βάλω το φόρεμα που έλεγα?

-Θα γιορτάσουμε κάτι?

-Ναι.

-Τι?

.

Ο αγαπημένος Αγγελάκας και το πληρωμένο τραγούδι του.

Good night, sleep tight, don't let the bedbugs bite.

Να κάνω τις σκέψεις μου ένα ωραιότατο ποστ. Η στάχτη πέφτει πάνω στο πληκτρολόγιο. Η ώρα δέκα το βράδυ και εγώ ακόμα πίνω καφέ. Κανείς δεν μου εγγυάται ότι αυτό φταίει που τον τελευταίο καιρό ζω μία δεύτερη ζωή στον ύπνο μου. Βλέπω ταξίδια, ανθρώπους, ανηφόρες, λουλούδια, χρώματα, χώρους διαστημικούς, παρελθόν. Με όλα αυτά κοιμάμαι λιγότερο απο πέντε ώρες την ημέρα. Πονάει το κεφάλι μου συχνά. Προσπαθώ να τρώω σωστά και να πίνω νερό. Έχω ένα καινούριο φόρεμα στην ντουλάπα κρεμασμένο. Κάθε φορά που την ανοίγω λέω ότι θέλω ένα λόγο να γιορτάσω για να το φορέσω. Και αν σου κάτσει? λέω απο μέσα μου. Μπορείς να το διαχειριστείς? Με έχω πλάσει με κάποια δεδομένα. Τι γίνεται όταν έρχονται κάποιοι και σου τα πειράζουν? Και δε μιλάω για απλά πράγματα. Όταν σαν κεραυνός περνάει η σκέψη απο το μυαλό σου, ότι για πολλά χρόνια βασανίστηκες για ένα απλό καπρίτσιο. Για μία εφηβική συμπεριφορά. Για ένα πείσμα.

Ναι, σαφώς χωρίς αυτό τα πράγματα μόνο καλύτερα μπορούν να γίνουν. Μα είναι και το στάδιο της προσαρμογής. Ξανά. Τώρα. Τώρα που έχω μάθει στα δύσκολα. Ας είναι... Ας γίνει ότι θέλει. Πως είναι η ζωή σου εσένα εκεί? Θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό αν σου πω τι σκέφτομαι. Μετά θα γελάσεις. Μετά θα συνειδητοποιήσεις. Μετά θα μπεις στη θέση μου. Μετά θα με καταλάβεις. Μετά θα μεθύσουμε. Μετά θα πούμε καληνύχτα. Γιατί είσαι άνθρωπος δικός μου εσύ. Και ξέρω ότι αυτά τα μισόλογα, είτε γραμμένα είτε ξεστομισμένα, έχουν βρει το δρόμο τους στο χάος σου.

.

Έπρεπε να σου τα πω σήμερα.

.

Κοιμήσου τώρα. Και αύριο εδώ θα είμαι.

.

Και πριν πατήσω δημοσίευση ακούω αυτό.

.

(φωτογραφία ποστ: Ένορκος)

.

.

.

.

Ντύσου να σε πάω βόλτα.

.

.

.

.

---monsieur minimal - smile---

Κρύο

Θέλω να ανέβω σε μία ταράτσα και να χαζέψω αυτή την πόλη. Να πιώ ένα κρασί στην υγειά μου. Να βάλω τα καινούρια μου τακούνια και να αιωρούνται πάνω απο όλα. Έτσι θέλω να ζήσουν, ελεύθερα να περπατούν, να με πηγαίνουν σε όμορφα μέρη, να ισορροπώ πάνω τους, να ισορροπώ μέσα μου. Να τα αγαπήσω όσο τίποτα. Ναι, να αγαπήσω ένα ζευγάρι γυναικεία παπούτσια. Να μην χρειάζεται να μιλάμε. Να μην μου ζητάει απολογίες. Να μην με κρίνουν. Μόνο να με οδηγούν. Δεν παραπονιέμαι, άλλωστε δεν είμαι σίγουρη για τίποτα πιά. Όλα είναι ρευστά, όχι σαν πετιμέζι. Δεν έχουν αυτή τη μελωδία της ευτυχίας. Δεν έχουν αυτό το χαμόγελο που μουδιάζει τα σαγόνια. Έχουν μία ειρωνία, μία αδιαφορία, ένα ''δε γαμιέται''. Δεν είναι βαρετά, έχουν κίνηση, αγωνία, καμία στασιμότητα. '' Εδώ έχουμε να φτιάξουμε τη ζωή'' είπα ένα πρωί. Χωρίς συνταγή, μόνο αυτοσχεδιασμό, δύο τρεις στόχους, πολύ κούραση, αρκετά ''πρέπει''. Έτσι είναι. Και έτσι θα είναι πάντα. Η ζωή δεν είναι ένα αστείο, δεν είναι πρόκληση, δεν είναι δώρο, δεν είναι ένα τίποτα. Η ζωή είναι αρένα, πολλοί παλεύουν γιά ένα μόνο έπαθλο, δεν έχει για όλους. Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Θέλει κόπο και τρόπο. Πρέπει να αντέχεις να ξέρεις ότι πληγώνεις, και να μην περνάς μερόνυχτα ξερνώντας. Η ζωή μάλλον είναι κίνηση. Απο το ναι στο όχι και αντίστροφα. Δεν είναι αποφασιστικότητα. Η ζωή είναι σίγουρα το πρώτο άνοιγμα των ματιών κάθε μέρα. Έτσι, ψυχρά.

.

.

---Editors - When anger shows---

Σε λίγες στιγμές μεγάλωσα.

Βρέθηκα μία μέρα πριν τις Πανελλήνιες καμμένη απο τον ήλιο στο νοσοκομείο.

Βρέθηκα να κοιτώ επίμονα έναν άντρα για πέντε μέρες και σε ένα καράβι να του δίνω το τηλέφωνό μου.

Βρέθηκα σε μυρωδάτα σεντόνια και ήχους κυμάτων να δίνω για πρώτη φορά αυτό που τόσο ήθελα να δώσω σε εκείνον.

Βρέθηκα να καβαλάω μία μεγάλη μηχανή και να οργώνω εθνικές οδούς, φωνές μέσα απο κράνη.

Βρέθηκα να πετάω το κλειδί με δύναμη και να χαράζω για πάντα ένα ντουλάπι.

Βρέθηκα με όλα μου τα υπάρχοντα σε τρείς σακούλες σκουπιδιών στην Πεντέλης να ψάχνω ταξί, κόκκινα μάτια, σαν να έβλεπα αίματα παντού.

Βρέθηκα στο Κολωνάκι ένα μεσημέρι και να αστειεύομαι με έναν όμορφο άντρα.

Βρέθηκα το ίδιο βράδυ, να βγαίνω απο το αυτοκίνητο του και να περιμένει να μπω στο σπίτι.

Βρέθηκα να μαθαίνω μία νέα οδό στην Αθήνα και να στέλνω μηνύματα ότι κάθε μέρα είναι σάββατο και κάθε εποχή άνοιξη.

Βρέθηκα στο Πήλιο ανάμεσα σε απαγορευμένα ντουμάνια γελώντας και μετά κλαίγοντας.

Βρέθηκα να παίρνω αεροπλάνο χωρίς χάπι.

Βρέθηκα σε πέτρινα σκαλιά να βλέπω όλο το Αιγαίο την ώρα που ξημερώνει.

Βρέθηκα να περπατώ στην Πλάκα μαθαίνοντας κάτι που απο εκεί και έπειτα θα πάλευα να ξεχάσω.

Βρέθηκα να πίνω ακριβά κρασιά και να φιλώ δέρμα αρωματισμένο.

Βρέθηκα να αγαπώ κολαριστά πουκάμισα και cool wool κουστούμια.

Βρέθηκα με ένα εισιτήριο για Παρίσι που ποτέ δεν πήγα, μα ούτε άλλαξα.

Βρέθηκα να χωρίζω στο Skype και να βλέπω δάκρυα να κυλούν πάνω σε μία οθόνη.

Βρέθηκα 6 μήνες μετά να απαντάω σε τηλεφώνημα του χαμογελώντας ξανά.

Βρέθηκα να σκορπίζομαι με κάθε τρόπο, κάθε βράδυ, να με σκοτώνω και να γελάω τρανταχτά.

Βρέθηκα να μην αγαπώ τίποτα απο όσα νόμιζα και να μηδενίζω το κοντέρ.

Βρέθηκα με ένα πράσινο πανωφόρι σε φαρμακείο 4 το ξημέρωμα να καταπίνω χάπι και μετά απο μία εβδομάδα να φεύγει κάτι απο μέσα μου μάλλον.

Βρέθηκα να συνηθίζω να με βλέπω με ένα μεγάλο ποτήρι στο χέρι χωρίς να δικαιολογώ τίποτα.

Βρέθηκα θυμωμένη. Πολύ θυμωμένη.

Βρέθηκα αγκαλιά με έναν ακόμα ''δρόμο της αθήνας'' να γυρνώ όλα τα μπαρ και να λέω ότι αυτή είναι η ζωή που ήθελα.

Βρέθηκα να τρίβω το σώμα μου για να μην πονάει.

Βρέθηκα πάλι να φεύγω. Να αποδρώ, αφήνοντας ανοιχτές όλες τις πόρτες.

Βρέθηκα να μυρίζω μία κολώνια σε έναν περαστικό και να γίνεται πόλεμος ξανά μέσα μου.

Βρέθηκα να κλαίω σε ένα αεροδρόμιο, και να διώχνω ότι αγαπούσα γιατί κάποιοι άνθρωποι ''πρέπει'' να φεύγουν για το καλό τους, και μετά να έχω ένα χέρι μάνας πάνω στα μαλλιά μου. Eκείνη την ένιωσα μάνα.

Βρέθηκα απο τότε να αγαπώ τα αεροδρόμια και να μισώ τα αεροπλάνα.

Βρέθηκα να αγαπώ φωνές απο τηλέφωνο και πρόσωπα απο φωτογραφίες.

Βρέθηκα να μαθαίνω για ενοχικά σύνδρομα, για τάσεις φυγής, για κρίσεις πανικού, για παθολογικό άγχος, για ψυχαναγκασμούς, για φοβίες. Συνταγές, manual και αναπνοές σε χαρτοσακούλες.

.

Βρίσκομαι να σβήνω ένα ακόμα κεράκι ελπίζοντας ότι και του χρόνου θα μπορώ. Να μετρήσω ένα ακόμα σημείο αναφοράς, και ας είναι ένα απλό ''λάθος''.

Ο Κωστής χανόταν στη ''νύχτα''. Ήξερα για κάτι πάρε δώσε με νταβατζιλίκια, με προστασίες, καμιά φορά βρισκόμασταν κρυφά, πάντα κρυβόταν. Απο χρόνο σε χρόνο γινόταν πιό πλούσιος. Ακριβά αμάξια, κουστούμια, πολλά κινητά, πολλά ονόματα. Και μία άρρωστη μάνα.
- Να έρθεις καμιά μέρα να τη δεις, θα χαρεί πολύ, ακόμα με ρωτάει... μου είπε.
- Θα έρθω, όταν σταματήσεις τις μαλακίες και αγαπήσεις κανένα καλό κορίτσι να σε στρώσει.
Αυτά λέγαμε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Πέρασαν 3 καλοκαίρια απο τότε. Όμορφος πολύ ο Κωστής, κάποια στιγμή αγάπησε.
Η Ντόρα ήταν μικρή, 19 χρονών, απόφοιτη καλού σχολείου, απο καλή οικογένεια, μία μικρή πριγκίπισσα. Θα γινόταν γιατρός. Στην Αμερική, όχι εδώ. Ο μπαμπάς της είχε φροντίσει για όλα. Γλυκομίλητη, ξανθούλα, μικροκαμωμένη, προσγειωμένη, έτοιμη να χρησιμοποιήσει υπερ της ότι της προσφερόταν απλόχερα.
Ποτέ δεν είπε στο μπαμπά της για τον Κωστή. Βρισκόντουσαν κρυφά, πάντα νύχτα, πάντα μόνοι τους. Την πήγαινε σπίτι του και τη χάιδευε μπροστά στην τηλεόραση. Έκαναν έρωτα σαν να μην υπάρχει αύριο. Ο Κωστής ήθελε να αλλάξει δουλειά. Και ας μην είχε πιά τόσα λεφτά. Ήθελε να πάει μαζί της στην Αμερική. Να την προσέχει. Να της παίρνει λουλούδια κάθε μέρα, να γίνει δούλος της. Ότι ήθελε εκείνη. Μόνο εκείνη. Για πάντα εκείνη. Να τον αγαπήσει και ο μπαμπάς της. Να δει ότι μόνο εκείνος μπορούσε να την αγαπήσει έτσι. Έτσι όπως της άξιζε να αγαπηθεί.

Εκεί κάπου τον συνάντησα ξανά. Και μου είπε για το κορίτσι του. Χάρηκα. Χαμογελούσε σα χαζός και έλαμπαν τα μάτια του. Η μόνη φορά που δε φορούσε γυαλιά ηλίου. Δεν ήθελε πιά να κρύβεται απο τον ήλιο. Τον ρώτησα τι θα κάνει. '' Θα πάω μαζί της'' μου είπε αποφασισμένος. ''Να πας ρε, να πάς'' του απάντησα και του τράβηξα το αυτί.

Το καλοκαίρι στις Σπέτσες ήταν μαγικό. Έμεναν στο εξοχικό της. Έτρωγαν μαζί, έπιναν μαζί, έκαναν μπάνιο μαζί, ψώνιζαν μαζί, είχαν γίνει ένα. Τη χάζευε να διαβάζει το περιοδικό της στην παραλία και καμάρωνε που μόνο εκείνος την είχε.
'' Θα έρθεις μαζί μου το Σεπτέμβρη?'' τον ρώτησε αγωνιώντας για την απάντηση του.
'' Δεν υπάρχει άλλος τόπος, πέρα απο αυτόν που θες να είσαι εσύ, οπότε ναι'' της είπε.
Ο Κωστής απο την επόμενη μέρα άρχισε να μοιράζει τα καθήκοντα του στους '' άλλους''. Εκείνος θα καθάριζε σε μία βδομάδα. Θα τα μάζευε και θα έφευγαν.
Το προτελευταίο βράδυ των διακοπών η Ντόρα ξέμεινε απο τσιγάρα, πήρε το αμάξι του να κατέβει στη Ντάπια να πάρει. Ο Κωστής διάβαζε κάτι δίπλα στην πισίνα.
Εκείνη έφτασε στο περίπτερο, πήρε δύο πακέτα και ένα παγωτό. Το έτρωγε οδηγώντας για το σπίτι, είχε γεμίσει σοκολάτες και σκουπιζόταν με τα χέρια. Και τέλος. Ένα αυτοκίνητο που βγήκε απο την πορεία του, και κάτι που ο Κωστής δεν μπορούσε να καταλάβει στο τηλέφωνο. Μούδιασε ο εγκέφαλος του. Έτρεξε με τα πόδια. Ξυπόλητος, την είδε ένα λεπτό μόνο καθώς την έπαιρνε ένα ασθενοφόρο. Ένας άγνωστος τον μάζεψε και του έδωσε νερό. Τον πήγε στο κέντρο υγείας. Του είπαν ότι είχαν καλέσει τους γονείς της και έρχονταν απο στιγμή σε στιγμή. Παρακαλούσε να τη δει. Δεν τον άφησαν. 30 λεπτά αργότερα έφυγαν συνοδέια γιατρού για το ελικοδρόμιο. Την έβαλαν μέσα στο ελικόπτερο. Πρώτη φορά είδε τον πατέρα της, του έκανε ένα νεύμα. Δεν πήγε μαζί της, δεν του πρόσφερε κανείς την ευκαιρία να πάει μαζί της. Του την πήραν. Ένας πατέρας πάλευε. Μιλούσε, παρακαλούσε, σε 3 γλώσσες, να την πάει κάπου, σε όποιο μέρος του κόσμου θα την έκαναν καλά. 10 λεπτά κράτησε. Η Ντόρα του άφησε το χέρι.

Τον συνάντησα πρόσφατα. Πάλι γυαλιά, πάλι δουλειές. Τον ρώτησα για τη μικρή, μου έδειξε, ένα τόσο δα, με καλλιγραφικά γράμματα χαραγμένο στο εσωτερικό του μπράτσου του '' Ντόρα''. Και εκεί έμαθα.

Απόδραση

.

.

.

Απο πόρτες, απο παράθυρα, απο ζωές, απο κουβέντες, απο πρωινά, απο νύχτες, απο κρεβάτια, απο τραπέζια, απο γιορτές, απο σχολές, απο δουλειές, απο εσένα, απο εμένα, απο τον άλλο, τον παράλλο, απο τη μαμά, τον μπαμπά, απο το σούπερ μάρκετ, απο σινεμά, απο αεροδρόμια, απο γήπεδα, απο συναυλίες, απο χαρακώματα, απο μαχαιρώματα, απο μακριά, απο κοντά, απο δίπλα, απο πάνω, απο κάτω, απο ταράτσες, απο υπόγεια, απο την Αμερική, απο θάλασσες, απο διαδρομές, απο όνειρα, απο σχέδια, απο βάρκες, από αμάξια, απο αγάπες, απο μίση, απο έρωτες, απο χέρια, απο χείλη, απο πίεση, απο τα ρούχα μου, απο το βλέμμα σου, απο το θέλω μου, απο το πρέπει σου, απο μουσικές, απο αρώματα, απο ασανσέρ, απο δωμάτια, απο ήχους, απο χρώματα, απο λιώματα, απο λέξεις, απο πράξεις, απο μετάνοιες, απο συγνώμες, απο παρηγοριές, απο μένα, απο ζεστασιές μα και απο σιγουριές.

.

.

---Το τραγούδι με την κατάρα του.---