Ήταν ένα ακόμα καλοκαίρι στην πόλη. Ένα καλοκαίρι που σου χρωστούσα. Σου χρωστούσα ήλιο θάλασσα και όλο το χαμογελό μου. Δεν μπόρεσα ούτε φέτος. Και σε βλέπω που κάθεσαι δίπλα μου πιστό σκυλί και με αποχαιρετάς κάθε φορά που με παίρνουν μέσα και μου λες θα περιμένω να βγεις. Και πάντα είσαι εκεί και παρατηρείς τα φύλλα μου να πέφτουν και με σκεπάζεις με τα γλυκόλογα σου να μην κρυώνω. Είμαι γυμνή όμως. Γύμνωσα, στέρεψα το ούτως ή άλλως μικρό αποθεματικό θάρρους που μου βρισκόταν. Τώρα έχω μόνο το δικό σου. Το ροκανίζω και λυπάμαι. Ανάμεσα σε ναυτίες και δάκρυα υπάρχεις. Στέκεσαι εκεί και είσαι τα πόδια μου, τα χέρια μου, η τροφή μου.
Σου πλέκω βραχιόλια στο κρεβάτι μου, έχεις τη γιορτή σου την άλλη βδομάδα και θέλω να σου κάνω το πιο ωραίο δώρο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
