Ένα διπλό cd με αυτά που ακούω τελευταία μου έδωσες χθες. Ήθελα να σου πω για ένα ποτάμι που έχω μέσα μου αλλά έκανα μπάνιο και το υπερκάλυψα. Νερό με νερό. Πολύ νερό. Μετά σκέφτηκα ότι δεν θα το συνηθίσω ποτέ. Δεν θα μου το επιτρέψω. Αναρωτήθηκα που στο διάολο είναι αυτή η ευαισθησία και κοίταξα στα ράφια του μπάνιου. Έπιασα την κρέμα σώματος για ευαίσθητα δέρματα και πασαλείφτηκα. Βγήκα απο το μπάνιο και έτρεξα να κρυφτώ στην ντουλάπα να μη με βρει το συμπέρασμα. Ξεκρέμασα το μαύρο φόρεμα, και το φόρεσα γρήγορα. Στιγμή να μη με δω γυμνή. Φοβήθηκα μην με φτάσουν εκείνα τα ληξιπρόθεσμα ερωτηματικά, αλλά έβαλα τα τακούνια και έτρεξα πιο γρήγορα. Έβαλα κραγιόν για να σου αφήσω ένα τόσο δα σημάδι. Που θα το σκουπήσεις και δεν θα το σκεφτείς δεύτερη φορά. Δεν θα σε βρω όμως. Θα δώσουμε ραντεβού σε ένα μέρος που δεν θα ανήκει σε καμία ήπειρο και μάταια θα ψάχνουμε στα GPS και στις πυξίδες μέχρι να τελειώσει η βενζίνη, να χαλάσει το αυτοκίνητο, να σπάσουν τα τακούνια, να έρθει χειμώνας, να λιώσει το φόρεμα, μέχρι να βρω μία θάλασσα να βουτήξω να βρει το ποτάμι μου εκβολή. Σαν το όνειρο που σου είπα ότι είδα. Η' σαν αυτό που σημαίνει.
.
.
.
.
