Shelter

Βζιιιιιιουιιιιιιιιιουιιιιιιουιιιιιιιιιιιιν*. Έτσι ήθελα να ξεκινήσω αυτό το ποστ. Είναι μία λέξη (?) που συναντάω συχνά πυκνά, επειδή το επιδιώκω, σε άπειρα μέηλ και σε sms. Είναι ένα σημάδι που αφήσαμε στον κόσμο και το χαράξαμε με κόπο μέσα σε τρία χρόνια. Η δημιουργός αυτής της λέξης, είναι γνωστή σε κάποιους, εγώ προσωπικά της χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ για κάτι συγκλονιστικές λέξεις και μουσικές που μοιραστήκαμε για χρόνια. Το βζιιιιιιιιιιιιιουιιιιιιιιιιιιιιιιιουιιιιιουν έχει κάνει μακρύ ταξίδι. Και κάποιοι τυχεροί το έχουμε ακόμα στις τσέπες μας ανάμεσα σε ξεραμένο καπνό και ένα ενθύμιο καπάκι μπύρας. Ένα γούρι στους περίεργους καιρούς που ζούμε. Έχει γραφτεί σε συνθήκες απερίγραπτης χαράς, κάτω από αστέρια του Βορρά, λίγο πάνω από τη στάθμη της θάλασσας του νότου, την έχουμε ψιθυρίσει σε αυτιά ματωμένα από τους Radiohead, την έχουμε στείλει να παραθερίσει σε δάχτυλα γεμάτα αμυχές, έχει γιατρέψει ματωμένα γόνατα, έχει μπει μέσα σε εσώρουχα, την έχουμε ιδρώσει αυτή τη λέξη. Την έχουμε ακούσει-ουρλιαχτό σκίζοντας τους πόρους μας. Η ''την έχουμε ακούσει'' με αυτή τη λέξη.  Την κρατώ γιατί θα την ξαναπώ. Θέλω να τη λέω κάθε μέρα. Θέλω να συμβαίνει κάθε μέρα βζιιιιιιιουιιιιιιουιιιιν. Θέλω να τη βγάζω από την τσέπη και να την πετάω στον αέρα και εκείνη να πετάει ξανά σε ματωμένα αυτιά και να επιστρέφει κουρασμένη πίσω σε μένα. Και τελικά δεν ξέρω αν το θέμα είναι η διαδρομή ή ο προορισμός. Για μένα μάλλον είναι η επιστροφή. 

*Χνούδι rocks.