Στο κατάστρωμα να περνούν απο πάνω μου του κόσμου οι λιακάδες, να τις χαιδεύω νοητά, να τις φωνάζω, να με προσπερνούν. Θα σε θυμηθώ ένα βράδυ καθισμένη και θα νιώθω πως πέφτω στους γκρεμούς μπρος μου, πίσω μου, παντού μου. Να τους έχω σκάψει με εκατομμύρια καταστροφικά χέρια και να μου χρωστώ απο τον προηγούμενο αιώνα μία συγνώμη. Να κρατώ ένα σου χαμόγελο σφιχτά στη χούφτα μου και να αχρηστεύω το ένα μου χέρι, να τσούζει, να πονάει, να θέλει να με σκοτώσει. Στη θέση σου να ζούν του κόσμου τα ανεκπλήρωτα όνειρα και να μου ζητούν, να μου ζητούν, να μου ζητούν. Να χορεύω κάθε βράδυ με διαφορετικό και μετά την καληνύχτα να αυτοκτονώ στον τρόπο που χαμηλώνεις το βλέμμα. Θα ζούμε σαν μία σπασμένη κλωστή που θλιβερά θα κρέμονται πιά δύο κομμάτια. Τα ξημερώματα θα σε αγκαλιάζει το μισό άδειο στρώμα και θα σου ψυθιρίζει πως δεν είμαι εκεί. Ο πόνος στο στομάχι μετρά όσα δεν προλάβαμε να πούμε. Οι διάλογοι στο μυαλό μας είναι τελείες ενωμένες. Σχεδόν γραμμή. Ευθεία γραμμή. Ευθεία. Τελική ευθεία. Να γίνουμε ένας κοινός παρατατικός. Σχεδόν αόριστος.

Κρυώνω σήμερα.

Need

.

Kαι ό,τι ξεριζώθηκε απο μέσα μου,

να βρει πατρίδα να κατοικήσει

στο πιο τρυφερό κομμάτι των φτερών σου.

.
Και ό,τι μου μένει
και ό,τι μου φτάνει
να είσαι εσύ.
.
.
Explosions in the sky - First breath after coma
.

Παράτολμα. Θορυβώδη και μη σκεπτόμενα. Κουραστικά και μισοπεθαμένα.Οι μέρες μας ζουν, όχι εμείς αυτές. Μας επαναπροσδιορίζουν με το πρώτο φως στις 6.45 πμ.Τι καταλαβαίνεις όταν σου λέω 'φοβάμαι'? Στη δική σου γλώσσα πως το μεταφράζεις?
----
Είμαι δεμένος χειροπόδαρα απο αυτά που επιτάσσει η εποχή. Σήμερα πρέπει να ζω σαν ερημίτης. Αύριο πρέπει να αγοράσω παπούτσια. Μεθαύριο θα ζητιανέψω. Θα κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν θα αγαπήσω ποτέ. Μου αρέσει να λέω 'θέλω να δοκιμάσω τα πάντα'. Και ας είσαι αρκετά έξυπνος για να καταλάβεις ότι ο φόβος με τη δοκιμή έχουν ένα καθοριστικό σύμβολο ανάμεσα τους. Αυτό της ''εκ διαμέτρου αντίθεσης''.
-----
Ποτέ δεν ξεστομίσαμε αυτές τις λέξεις. Και όταν τις λένε τα μάτια εγώ κοιτάζω το πεζοδρόμιο και εσύ ένα κομμάτι ουρανό. Που μοιάζουμε? Να αρέσει σε μας ή στους άλλους γύρω μας? Να κυνηγάμε κατορθώματα? Να βουτάμε στα δύσκολα όταν κανείς δεν μας έσπρωξε? Γιατί? Να περνάμε κάθε διαχωριστική γραμμή?
----
Έχεις δίκιο. Ποτέ δεν με ένοιαξε τι θες. Τι σου αρέσει. Μου αρκεί που είσαι διαχειρίσιμη. Που αλλάζεις χρώματα και θερμοκρασίες όποτε σου πειράζω τα κουμπιά. Είσαι βολική. Απο εδώ και πέρα θα τρώς πρωινό το βράδυ και θα βγαίνεις βόλτα όποτε σου ανοίγω την πόρτα. Δεν θα σε ρωτήσω τι θες. Δεν θα καταπιεστώ. Αυτοί είναι όροι. Όταν νιώσεις ότι δεν μπορείς φώναξε και είσαι ελεύθερη να επιστρέψεις εκεί. Μην μου κλαψουρίζεις.
----
-Τι θες?
-Να μη ζηλεύεις ότι κάνει τους άλλους ευτυχισμένους. Δεν χωρούν όλα τα όνειρα των άλλων μέσα σου. Βολέψου με τα δικά σου. Μην περιμένεις μπράβο. Μη δεχτείς υποδείξεις. Σεβάσου αυτό που θες πραγματικά. Νιώσε άνετα μέσα σου. Απενοχοποίησε τους φόβους σου. Μη φοβάσαι να φοβηθείς.
----
Πάμε άλλη μία. Παράτολμα, γιατί σου αρέσει. Θορυβώδη, για να σε ακούν. Μη σκεπτόμενα, για να κοιμάσαι ελαφριά. Κουραστικά, για να νιώθεις πως θα τα καταφέρεις. Μισοπεθαμένα, γιατί υπάρχουν συνέπειες.
Οι μέρες μας ζουν, οι νύχτες μας ζουν. Εμείς είμαστε αθώοι θεατές ενός σαχλού τηλεοπτικού σποτ, που περιέργως είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση.
.

---Editors - Βlood---

.

.

nine

.
.

20/09/08-20/06/09

.

ΕDITORS - AN END HAS A START
.

Βασανισμένα μάτια συνάντησα στο δρόμο. Σε μία κίτρινη και άσχημη Αθήνα να λιώνεις. Να ονειρεύεσαι άλλους κόσμους. Να σκέφτεσαι ότι οπλοφορείς. Να χλευάζεις με μανία τα κόκκινα φανάρια. Σε νοικιασμένα σεντόνια όλη σου την οργή. Εγώ μπορώ, για σένα μπορώ. Λίγες νύχτες που θα θυμάμαι για πάντα. Καββαδίας πάνω στο στήθος σου. Για ένα ξωτικό απο ένα παραμύθι που διάβαζες στο υπόγειο-υπνοδωμάτιο για 5 άτομα-στα 7 σου χρόνια, μιλάς συνέχεια. Το έκανες τατού στην πλάτη πριν 4 χρόνια. Να το χαιδεύω να μην πονάει σου υπόσχομαι. Ταξίδια μου λες να πάμε και εγώ καθαρίζω ένα ροδάκινο για να σου πασαλείψω τα δάχτυλα. Μου μυρίζεις βενζίνη και μαστουρώνω στη θέα σου. Να κάνουμε κι άλλα χιλιόμετρα πρέπει αλλά κάθε βράδυ να βρισκόμαστε εδώ μέχρι να μας διώξουν. Να μου λες ότι κανείς δεν μπορεί να με πειράξει και ότι είμαι ένα λιοντάρι με λέπια. Σου υπόσχομαι να μην ρωτήσω ποτέ το όνομα σου αρκεί να μου λες πάντα ένα τραγούδι, διαφορετικό κάθε φορά. Αλλώστε δεν θα χρειαστεί ποτέ να σε φωνάξω. Είσαι πάντα εδώ, χωρίς καν να το ξέρεις. Στριμώχνεσαι στους χειμώνες μου για να μου λες να προσέχω. Μου λές ''σε βλέπω'' και απαντάω ''σ΄ακούω'' και μέσα απο βοριάδες ταξιδεύουν οι φωνές μας- 22 χλμ περίπου - και κοροιδεύουν τους περαστικούς που κάτι παραπάνω θέλουν στο πορτοφόλι τους, μα εγώ πετάω ότι εχώ και τρέχω να σε βρώ να φάμε κρέπα στα Εξάρχεια στις 4.45 κατάκοποι και κοιτώντας την πόλη να λέμε πως όλα είναι ωραία τελικά και να με κερνάς μισή κόκα κόλα και 3 τζούρες απο το τελευταίο σου τσιγάρο..

.

FF.C - Η δικιά μου Ιθάκη

Είναι μία λέξη που δε φτάνει ποτέ να αγοράσει την αγάπη πρώτο χέρι. Τίποτα δεν μπορεί να σου προσφέρει, πέρα απο ψευδαισθήσεις. Έχουν γραφτεί τόμοι για αυτή τη λέξη που ακόμα και τώρα αμφισβητώ κάθε πιθανή επιστημονική έννοια που της έχουν κρεμάσει. Αυτά τα ανόητα γράμματα, επτά τον αριθμό, έχουν κάνει ανθρώπους να περιμένουν χρόνια, μισές ζωές, ζωές ολόκληρες, έχουν σταματήσει όνειρα, έχουν δημιουργήσει άβατα, έχουν θάψει ηρωικά φιλότιμα, έχουν κάνει δισεκατομμύρια τσιγάρα να καπνιστούν, έχουν γεννήσει ψεύτικες εικόνες με την απουσία τους, έχουν μπει σε όνειρα, έχουν γίνει ταινίες, έχουν παρασημοφορηθεί με σύμβολα ανδρείας, έχουν γεννηθεί μαζί με τη δειλία μας και της κουνούν κοροιδευτικά το μεσαίο δάχτυλο. Στην άρνηση να δεχτείς το κύρος αυτής της λέξης η τιμωρία είναι βαριά και ταπεινωτική. Οι ρόλοι αυτομάτως αντιστρέφονται, σου αξίζει τιμωρία παραδειγματική, εξορία για την εγκληματική συμπεριφορά, στην ταυτότητα σου αναγράφεται ''κατάπτυστος'' και ζεις για πάντα ανυπότακτος στο καθεστώς της συγνώμης πιστεύοντας σε ένα ουτοπικό μέλλον που η λέξη ευκαιρία δεν θα χρειάζεται να είναι δεύτερη-τρίτη-δέκατη. Μόνο μία, δίκαιη και ειλικρινής.

.
.

Αριθμός δύο (2). Γραμμή μία. Με μία κίνηση σχηματίζεται. Εύκολα, αβίαστα. Σαν να είσαι γεννημένος να γράφεις αυτόν και μόνο τον αριθμό. Μία οξεία και μία καμπύλη. Καμπύλη αρμονική, καμπύλη ερωτεύσιμη. Αυτή που μπορείς να κάνεις τσουλήθρα τα μεσημέρια του Αυγούστου. Οξεία στο κάτω μέρος, παραγκωνισμένη. Ποιος την παρατηρεί στ΄αλήθεια? Το δύο θέλει να πνίγεις ανασφάλειες, να αντικαθιστάς το εγώ με το εμείς. Αν ζωγραφίσεις ένα ανάποδο δύο δίπλα σε ένα κανονικό δύο, φτιάχνεις μία καρδιά και μάλιστα υπογραμμισμένη.

.

Αριθμός ένα (1). Γραμμές δύο. Δημιουργούν μόνο οξείες. Δεν μπορείς να παίξεις εκεί. Τα πάντα είναι αυστηρά τακτοποιημένα. Μόνο ευθείες, από αυτές που δεν αγαπώ. Η μία γραμμή πατάει την άλλη εκεί που πονά. Αυτός ο αριθμός σχηματικά θα έπρεπε να έχει πεθάνει από αιώνες με τόση πίεση που δημιουργεί στην ύπαρξη του. Μία ξαπλωμένη ευθεία που πατιέται στην κοιλιά από ένα απειλητικό και γιγάντιο λοστό. Ο αριθμός ένα όπως και να τον ζωγραφίσεις, όπως και να τον τοποθετήσεις θα είναι πάλι ίδιος. Μονόπλευρος, χωρίς καμία ομορφιά, απόλυτος, ασήκωτος. Σαν τιμωρία.

.

.

Ευχαριστώ έναν αγαπημένο φίλο που μου έστειλε αυτό.

.

Καίγεται ο χάρτης.

Πρέπει να θυμηθώ το σχέδιο απόδρασης.

-τώρα τρέξε να σωθείς.

-προς τα πού?

-προς τα μέσα μου.

-είναι σκοτεινά, φοβάμαι.
.

.

Radiohead - Exit music

.
.

Οι γάτες νιαουρίζουν περίεργα απόψε. Θυμάμαι που μου είπες ότι όταν γεμίζει το φεγγάρι ξεχειλίζουν τα νερά στους ποταμούς. Και τα ψάρια που ζούν σε αυτούς μπορεί να βρεθούν στη στεριά και να πεθάνουν. Ή να τραμπαλίζονται στα ρεύματα απο ένα έως έξι μερόνυχτα. Αυτή ήταν η απάντηση μου. Δεν θυμάμαι αν γέλασες. Προσπαθώ να θυμηθώ με ποιό αστείο γέλαγες. Μα ούτε αυτό δεν μπορώ. Τραμπαλίζομαι και εγώ χάνοντας την ισορροπία μου κάθε δευτερόλεπτο. Υπερπροσπάθεια να κρατηθώ στον υπο ανέγερση κόσμο σου. Ζωγραφίζω ερωτηματικά και κόκκινες τελείες. Τις χρησιμοποιώ τρεις τρεις για να λέγονται αποσιωπητικά. Να με κάνουν να σωπαίνω και να καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Στοιχηματίζω ότι σε χάνω και ότι τρέχουμε ο ένας πάνω στον άλλο με τρελή ταχύτητα. Αυτό που φτιάξαμε ένα χαζό φθινόπωρο και κάθε πρωί το προσκυνάμε, το στήνουμε σήμερα στα δέκα μέτρα και παραγεμίζουμε τα όπλα. Όποιος προλάβει θα σέρνει το κουφάρι μας. Όλες μου οι κεραίες βρωμάνε μελαγχολία και σε τίποτα δε σου μοιάζω. Κρύβομαι στη σκιά σου και κλείνω τα μάτια μου στη λάμψη σου. Θα ήθελα να σου γράψω μία μέρα ότι καλοκαίρι σημαίνει μονή αιώρα για δύο στο μπαλκόνι σου. Αλλά όσο και αν προσπαθήσω σήμερα το μόνο που μπορώ, είναι να σου γνέψω όχι και να ανεβάσω τη ματιά στον ουρανό για να δεις και το λόγο.

.

.

''κάνε σαν να μην υπάρχω''

.

.

Με τη σιωπή μου προσπαθώ.

Με τη σιωπή μου αγαπώ. Και μισώ.

Ξεβολεύομαι. Συνηθισμένη κατάσταση. Δυό ρούχα και μιά οδοντόβουρτσα. Μέχρι να τα τακτοποιήσεις βρίσκονται πάλι στο πορτ μπαγκάζ και ούτε γειά. Βαρέθηκα να σιωπώ.

Με τη σιωπή μου σου φωνάζω ότι θέλω να σε μάθω. Ανοίγεις τα μάτια και δεν ξέρω αν βλέπεις γκρι τον ουρανό.

Κάποτε θα γίνει και δικό μου αυτό για το οποίο θα έχω συμφωνήσει. Θα συμβάλλουμε σε ένα παντοτινό έγκλημα. Θα έρθουν έτσι τα πράγματα που για πάντα θα μας λείπει λίγο αίμα, λίγα δάκρυα. Θα τα έχουμε χαρίσει απλόχερα σε μία συνθήκη που απο μαιευτηρίου μας ακολουθεί. Ιδανική και αναγκαία. Αυτή του ''όποιος αγαπάει πάει παντού''. Του ''όποιος αγαπάει καταλαβαίνει τα πάντα''. Του ''όποιος αγαπάει συγχωρεί''. Καλουπωμένες αναπνοές.

Με τη σιωπή μου πετάω σε ιδανικά μέρη. Σε αυτά που κρύφτηκα για να μη με βρεις ποτέ. Σε αυτά που δεν είχαν τίποτα να κρύψουν. Σε αυτά που η σιωπή ήταν η μόνη αναγκαία συνθήκη. Εύκολο. Καπνίζεις, ανοίγεις μία μπύρα και ξέρεις κιόλας τα πάντα.

Η ελευθερία είναι μέσα μας και αυτό όταν θα σε ξέρω θα στο αποδείξω.

Βαρέθηκα να τα μαζεύω απο παντού και να σέρνω πίσω μου καπνισμένους τοίχους. Για χρόνια, ακόμα θυμάμαι τις στιγμές που έβαζα πρώτη και έφτανα τέσσερις χιλιάδες στροφές.

.

Καληνύχτα φόβοι. Όχι, αυτό κάνε ότι δεν το άκουσες ποτέ.

.

.

The Veils - The leavers dance