Δεν θέλω να πω τίποτα απολύτως - μικρά μου φαίνονται όλα - κουβαλάω 2 βαλίτσες στο αυτοκίνητο - είμαι ερωτευμένη - είναι η ζωή γεμάτη αποχαιρετσμούς - θα μου λείπεις παππού - αδυνατώ να ακολουθήσω αυτά που νιώθω - είναι μεγάλη η αποστάση της χαράς απο τη λύπη και δεν προφταίνω να την κάνω πάντα - δεν θέλω ούτε να γράψω κάτι άλλο - τίποτα λοιπόν - τίποτα.
.
.
.
.

και
εγώ
που
νόμιζα
πως
αν
σε
αγαπώ
θα
ζω
για
πάντα
.
.
και
δεν
θα
πεθαίνω
κάθε
χρόνο
που
λείπεις -μου-

.
.
.

Έρχομαι σε σένα.

Στο διάολο και η θάλασσα...

.

.

Ενα αφτιασίδωτο χαμόγελο είναι η αιτία για να αλλάξει μία στιγμή, το μάτι ενός ανθρώπου είναι η αιτία για να φυλακιστεί αιώνια σε ένα φιλμ.

Απο τα σπάνια (πια) χαμόγελα που φιλοξενούν οι ζωές μας. Απο τα χαμόγελα που του χρωστάω και όταν καμιά φορά τα βλέπει τρέχει να τα φωτογραφίσει. Αυτά, τα αφτιασίδωτα, τα χωρίς μακιγιάζ και στημένη πόζα. Της απογευματινής βλακείας για να ξεχάσουμε το 8ωρο του θανάτου που προηγήθηκε. Αυτά που δεν χρειάζονται κανένα πρόλογο. Τα αληθινά.

.

.

.

Ευχαριστίες στον Μάνο που κάνει τα θαύματα με τους φακούς του

Είμαι ένα βαθιά συμπλεγματικό άτομο. Δεν ξέρω αν είσαι όμορφος ή άσχημος, ξέρω ότι κάποιες φορές θέλω να περπατάμε δίπλα δίπλα σε σκοτεινές γειτονιές και να βρέχει. Θέλω στις γιορτές να πίνουμε και μετά να βγάζουμε ημίγυμνες φωτογραφίες ορκιζόμενοι ότι θα μείνουν για πάντα στο συρτάρι. Θέλω να με αφήνεις πάντα να επιστρέφω σπίτι μου και να κοιμάμαι με την απουσία. Αυτή που διώχνω κάθε πρωί και κάθε βράδυ παραδέχομαι. Δεν ξέρεις τι είμαι και δεν θέλω να μάθεις. Δίκαιο ή άδικο δεν με απασχολεί. Απλά μείνε χωρίς να ρωτάς. Δεν ζητάω, μη ζητάς. Τα βράδια δεν είναι για μας. Είναι για μένα και ότι λείπει απο μένα. Βασικό συστατικό της υποστασης μου θα σου πω, αλλά δεν θα καταλάβεις. Θα είρωνευτείς, θα κάνεις πως φεύγεις και θα με αφήσεις απολαυστικά να νιώσω ξανά αυτή την απουσία. Του πιό αγαπημένου αγγίγματος και του αρώματος της μάνας μου. Μάταια θα ξαναβρισκόμαστε προσπαθώντας να αποδείξω ότι είμαι ένας κανονικός άνθρωπος που βολεύεται εύκολα με αγάπες και κανονικές αγκαλιές. Θα ήθελα να ήταν έτσι να το ξέρεις. Αλλά το ζητούμενο μου είναι πάντα μακριά μου. Σε άλλη ήπειρο, που ούτε καν έχουμε τις ίδιες νύχτες, ούτε καν την ίδια μέρα στο ημερολόγιο. Και ο καθένας το δικό του φεγγάρι.
Γι'αυτό σου λέω, θέλω να πάω σπίτι μου.