Σήμερα ήταν σαν να μην είχε κοιμηθεί. Μόνο μία ώρα και αυτή ήταν σαν αγρίμι. Στριφογύρναγε στο κρεββάτι, έψαχνε τη μυρωδιά, ακουμπούσε ήσυχα στο λαιμό του μην τον ξυπνήσει. Καμιά φορά την έβρισκε. Στο στομάχι της χόρευαν όλα τα κίτρινα νερά που είχαν ξεδιψάσει όλα αυτά που δεν έπρεπε να πει. Θα ήθελε να πάει πίσω κάποια χρόνια και να καθαρίσει μιά για πάντα όλα τα αγγίγματα, φλερτ, αγάπες, χωρισμούς. Ήθελε να τα μάθει όλα ξανά. Σαν να μην τα είχε κάνει ποτέ. Να ανακαλύψουν τον κόσμο σαν νεογέννητα συναισθηματικά καθάρματα*.

.
Ξύπνησε ιδρωμένη και άρχισε να μετράει τα βήματα της μέχρι την κουζίνα. Δεν θα τα κατάφερνε σήμερα, το ήξερε. Έτρεμαν τα πόδια της και το κεφάλι της έκαιγε. Έβαλε γάλα και χάζεψε τη θέα απο το παράθυρο της κουζίνας. Βούρτσισε επιμελώς τα δόντια της και φόρεσε ρούχα. Τον ένιωθε ακόμα σαν να ήταν μέσα της. Σαν να τον είχε κλειδώσει. Άκουσε το σώμα του να τρίβεται στα σεντόνια και χαμογέλασε.

.

Του ψιθύρισε μιά καλημέρα και ένιωσε όλη την αδικία του κόσμου που δεν μπορούσε να μείνει μαζί του στο κρεββάτι μέχρι αργά το απόγευμα. Σκέφτηκε να του αφήσει άλλο ένα σημείωμα στον καθρέφτη μα χρόνος δεν υπήρχε. Ίσως μετά να ξέχασε αυτό το δίστιχο που ήθελε να του γράψει.

.

Ίσως κάποτε να το ξαναθυμόταν. Κάποια άλλη φορά που θα κρεμόταν απο πάνω του σα γκρινιάρικο μωρό για να μην πάει στη δουλειά.

.

.

Coldplay - A message

.

.

* Ευχαριστώ πολύ Χνούδι για τις λέξεις αυτές.

Διακοπές

Καμιά φορά το καλοκαίρι δεν είναι τίποτα απο τα συνηθισμένα. Δεν είναι θάλασσα, δεν είναι καν μπλε. Είναι κίτρινο. Είναι βράδυ. Είναι η θέα απο ένα μπαλκόνι στο κέντρο της πόλης. Είναι τα χέρια μου γύρω απο το λαιμό σου και τα πόδια μου γύρω απο τη μέση σου. Είναι κρύο γάλα και ξυπνητήρια. Είναι μαύρα μαλλιά. Όπου θέλω είμαι. Οι διακοπές μου είναι να κάνω αυτό που θέλω. Διακοπές κάνω. Απο τα δύσκολα και τις κρίσεις πανικού. Διακοπές απο το ''δεν προλαβαίνω''. Απο τα τηλέφωνα και τα '' πρέπει''. Τίποτα δεν πρέπει. Δεν πρέπει να φύγω μακριά σου. Θέλω να μείνω μαζί σου. Αυτό είναι διακοπές. Πόσοι άδειοι άνθρωποι λιάζονται τώρα στην Καραιβική... Και φορούν χρωματιστά μαγιώ και μυρίζουν καρύδα. Μα εγώ δε φοράω τίποτα και κοιμάμαι δίπλα σου και μυρίζω εσύ. Και αυτό είναι καλοκαίρι.

/

.

Διονύσης Σαββόπουλος - Καλοκαίρι

αγαπώ μα μόνο να το γράφω μπορώ

Τίποτα δεν θα γίνει απο αυτά που ονειρεύεσαι. Γιατί? Μα δεν υπάρχει γιατί. Έχεις απο χρόνια ένα σπλάχνο να σου παίζει ωραίες μελωδίες για να κλαις. Να κλαις. Να μην σε νοιάζει τίποτα μπροστά του. Να είναι εκεί πάντα μα πάντα μα πάντα για σένα. Ακόμα και όταν ούτε στον εαυτό σου δεν παραδέχεσαι ότι μόνο μία αγκαλιά ζητάς. Και θα αντέχεις μία ολόκληρη ζωή να παλεύεις για κάτι που άλλοι διάλεξαν για σένα. Οι ευκαιρίες κερδίζονται και δεν χαρίζονται. Και αυτό το ξέρεις τόσο καλά, όσο το μικρό σου όνομα. Φοβάσαι να πεθάνεις, μα φοβάσαι και να ζήσεις. Και έτσι μένεις παγιδευμένος σε εκείνη τη χαραμάδα του χρόνου που έγραφα παλιότερα. Όταν ξεστομίζεις ''φεύγω'' με τα μάτια να γυαλίζουν απο το σκληρότερο ναρκωτικό που λέγεται ''όνειρο''. Μεθάς κάθε βράδυ, ανάμεσα σε χρωματιστά σώματα, λικνίζονται και περιμένουν. Πάντα κάτι περιμένουν. Πάντα κάτι θέλουν. Μισά κι αυτά, να μοιραστούν για ένα βράδυ. Να γίνουν ένα τέταρτο. Να ξεχάσουν για λίγο όλα αυτά που θάβουν κάθε πρωί. Χαζογελάς με το περίστροφο πάντα στραμμένο αριστερά. Ρώσικη ρουλέτα με τον εαυτό σου. Είναι το ποτό, θα πεις το άλλο πρωί και θα το ξεχάσεις. Και έτσι μισοπεθαμένος θα ξεκινήσεις να πας στο γραφείο.

.

.

Φωτό: Ένορκος (που τόσο τον ευχαριστώ για την μόνιμη άδεια αναδημοσίευσης της δουλειάς του)

balance

Δύο άνθρωποι μαθαίνουν να προφέρουν τη λέξη θέλω πάνω σε ένα σεντόνι. 185 κελσίου. Συμπέρασμα : Το νόημα της ύπαρξης είναι απλά μία ιερή μυρωδιά.

.

.

Καλό καλοκαίρι.

Μπήκε φως.

Χαρά σημαίνει να ξυπνάς χαράματα για να προλάβεις το καράβι. Σημαίνει να βλέπεις την Κατερίνα να χοροπηδάει πάνω στο καπό του αυτοκινήτου. Σημαίνει σάντουιτς ότι να ναι στο λιμάνι. Σημαίνει να ΜΠΑΙΝΕΙΣ στο καράβι. Σημαίνει χρωματιστά μαγιώ στριμωγμένα στη βαλίτσα. Σημαίνει η δική μας παραλία. Σημαίνει να θάβεις τις πατούσες στην άμμο. Σημαίνει η πρώτη δειλή βουτιά μακριά απο δω. Σημαίνει κωλοτούμπες και νερά που δε βαθαίνουν. Σημαίνει πείνα και αναζήτηση ταβέρνας. Σημαίνει γεμιστά, τηγανητές πατάτες και μπύρα. Σημαίνει τζιτζίκια που ουρλιάζουν και θες να τα εξοντώσεις. Σημαίνει κουνούπια και μυρωδιά σιτρονέλας. Σημαίνει μαλλιά λουσμένα με λεμόνι. Σημαίνει πόδια και χέρια γεμάτα βραχιόλια. Σημαίνει βλέμματα πίσω απο γυαλιά ηλίου. Σημαίνει συζήτηση με την τετράχρονη Πέγκυ για το πως χρησιμοποιούμε το ροζ ποτιστήρι στην άμμο. Σημαίνει κουβέντα με σερβιτόρες, καπετάνιους, μούτσους, διπλανούς, ντόπιους, ξένους. Σημαίνει κόκκινη μπαντάνα στο κεφάλι. Σημαίνει βραστά αυγά και γιαούρτι για πρωινό. Σημαίνει 400 φωτογραφίες. Σημαίνει αχινός που ξεκουράζεται σε χρωματιστές σαγιονάρες. Σημαίνει αντηλιακό. Και έγκαυμα. Σημαίνει φιλία. Με κάθε τρόπο. Πρωί και βράδυ. Καλοκαίρι και χειμώνα. Μόνο που το καλοκαίρι η φιλία είναι πιό ζεστή και πιό χρωματιστή. Πιο ''της Κατερίνας''.

.

.

Beirut - Nantes