Γωνία γωνία. Με τη σκούπα χάιδευα το πάτωμα. Έπιασα και μάζεψα τα καλώδια, δίπλωσα τα ρούχα. Τα μύριζα πριν τα βάλω στη ντουλάπα. Αυτό δεν στο είπα. Σε περίμενα. Ένα σπίτι αγαπημένο. Ένα σπίτι που περνάω χρόνο. Εκεί σε βλέπω. Εκεί τα λέμε. Εκεί θυμώνουμε καμιά φορά. Όλα μέσα είναι. Όλα παίζουν. Εκεί σε παρατηρώ να ανοίγεις τα μάτια σου και να προσπαθείς να αναγνωρίσεις ποιά είναι αυτή η μορφή απο πάνω σου. Κλάσματα του δευτερολέπτου αναρωτιέσαι. Μετά ηρεμείς. Απλώνεις το χέρι και αρπάζεις την πρωινή μυρωδιά του σώματος. Χαιδεύεις και ξυπνάς. Μπορεί να ζητήσεις ένα ποτήρι νερό. Και σε παρατηρώ ανήμπορο να πιάσεις το ποτήρι καλά. Με τα μαλλιά ανακατεμένα, να πέφτουν στα μάτια, αγόρι σε πρωτόγονη μορφή. Με τις παλάμες μου μετράω το περίγραμμα σου όταν σε πετυχαίνω στο πλάι. Σου λέω ότι για αυτή τη γραμμή γράφονται μουσικές και λέξεις. Και ούτε ξέρω πως γίνεται και ερωτεύονται οι άνθρωποι. Τι συμβαίνει εκείνη την ώρα στο κεφάλι τους. Τι καταλαβαίνουν όταν βλέπουν ένα άλλο ζευγάρι μάτια. Σε τι τιμές εκτοξεύονται οι ορμόνες. Τι με κάνει να είμαι εξαρτημένη απο αυτή τη μυρωδιά στο λαιμό. Τίποτα να μην αλλάξεις. Με αυτό πιά, είμαι σίγουρη. Ότι ό,τι και να συμβαίνει, ΜΟΥ συμβαίνει.

.

.

---Oasis - Stand by me---

swallow the moment

Κόκκινα, γιατί έτσι του αρέσει. Όταν την ακουμπάει στον πάγκο της κουζίνας για να παίξουν κλέφτες και αστυνόμους με σβηστά τα φώτα. Μέχρι πόνου τον χωράει μέσα της. Σε κάθε παλμό, τα μάτια συναντιούνται και δεν φαντάζονται. Είναι εκεί. Με το όσο είναι το όλο τους. Κολλημένοι γυρνοβολούν στο σπίτι μέχρι να ξημερώσει. Μυρίζονται και ουρλιάζουν. Αγαπιούνται. Δίχως αύριο. Τόσο που πιάνουν τον εαυτό τους να γίνεται αγρίμι έτοιμο να κατασπαράξει οτιδήποτε τολμήσει...(να)
.
Μπλε, γιατί έτσι του αρέσει. Πέμπτη ήταν. Είχε και κίτρινο. Σε ένα χιλιοτιμημένο τραπέζι, μία καρέκλα ακόμα γέμισε. Και μία προσποιητή άρνηση χόρευε πάνω απο τα ποτά. Χαζές συστάσεις. Μόνο κάπνιζε και τον παρακολουθούσε. Τον άκουγε. Και αυτό ήταν η αρχή. Μπορούσε να τον ακούει. Με όλο της το σώμα.
.
Μαύρο. Παντού. Μπορεί να είναι και φωτεινό. Μέσα σε μουσικές χάνονταν οι άνθρωποι, γίνονταν αόρατες οι παρέες, άδειαζαν τα ποτήρια, λόγος κανείς για να περιμένουν. Όλα είναι τώρα. Γραμμένα σε post-it, ακουσμένα πάνω απο piercing, ειπωμένα με καληνύχτες σε διπλανά μαξιλάρια.
.

---Porcupine tree - Lazarus ---

Need

Έχω μία τρομερή ανάγκη να ονομάσω τους φίλους μου.

.

Stella nel' cielo

South of the river

Χνούδι

Μορφέας

Αποτέτοιος

Alicia

Ανεστιάσεις

Hfaistiwnas

Radio Poetry (μέντορας)

Αίολος

Κώστας Πάτρα

Στο μεγάλο πουθενά

sadcharlotte

Φαίδρα Φις

Spy innerscapes

.

Και να τους πω ένα ευχαριστώ. Απλά.

.

.

Ήρθαν ξανά. Ήταν κάτω απο το σεντόνι. Τρύπωναν στα μαλλιά μου και ρουφούσαν το χαμόγελο μου. Δεν τους μίλησα. Έκανα πως δεν φοβάμαι. Κουλουριάστηκα στην άκρη και έμεινα ακίνητη. Άκουγα μόνο την καρδιά μου που αναβόσβηνε. Αναβόσβηνε. Ντουπ ντουπ. Έκλεισα τόσο δυνατά τα μάτια που τύφλωσα όλες τις σκέψεις. Αυτό ήθελα. Να φύγουν. Ακρωτηριασμένες. Να σταματήσουν να φλυαρούν. Τώρα φοβόμουν. Ξαναήρθαν. Και έξω έβρεχε και είχε εκείνο το φως που δεν είναι ούτε μπλε ούτε γκρι και που τόσο το περίμενα. Μα δεν ήρθε μόνο. Αν και θέση στην καρδιά μου είχα αφήσει μόνο για αυτό. Όλα τα άλλα προσπάθησαν να στριμωχτούν, σπρώχνοντας, πετώντας, καταστρέφοντας, απλώνοντας μία παχύρευστη και αργοκίνητη θλίψη παντού.

.
.

Radiohead - Let down

.

( Τελικά είχα δίκιο, το ελάττωμα να γράφω μαυρίλες υπάρχει ακόμα :) )

Γράφω και σβήνω. Πολλές μέρες τώρα. Σήμερα έχω και ένα κουτί καραμέλες δίπλα. Μην και πάει να βγει τίποτα που δεν πρέπει. Να το πνίξω με ζάχαρη. ''Τελικά δεν υπάρχουν δρόμοι. Πρέπει να τους φτιάξω.'' Δύο προτάσεις και σαν συνταξιοδοτημένος μηχανικός το σκέφτομαι. Μόλις άναψα ένα ακόμα τσιγάρο, κάποτε πρέπει να μετρήσω πόσα καπνίζω, στα πόσα κερδίζεις άραγε? '' Ενδιαφέρον έχει η ζωή σου όταν αλλάζεις προβλήματα''.

Οδήγησα λίγο μόνη μου, άκουγα και ένα πολύ ωραίο cd. Που δεν μπορώ να σου πω αν είναι αντικειμενικά ωραίο. Αλλά εγώ το αγαπώ. Και εκεί κάπου στη Γλυφάδα ήμουν όταν ανακάλυψα ένα ακόμα τραγούδι που κάτι μου ξύπνησε. Η Άννα μου είπε ότι πρέπει να ξαναβρώ το παιδί μέσα μου. Και αν δεν υπήρξε ποτέ? τη ρώτησα. Δεν μου άρεσε ποτέ το ροζ, ούτε τα λούνα παρκ. Είμαστε οι στιγμές που ζούμε? Ο καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Εγώ ας πούμε δεν είχα ποτέ ένα παιδάκι μέσα μου. Είχα όμως σταθερές. '' Είσαι καλά θεμέλια'' μου είχε πει κάποιος που με ξέρει αρκετά καλά. Και αυτός μάλλον την είχε δει συνταξιοδοτημένος μηχανικός τότε. ''The future needs a big kiss'', ο Μπόνο το έγραψε και εσύ τυχαία μου πήρες τη μπλούζα. Αλλά σκέψου πόσο μα πόσο μα πόσο απλά, μπορείς να φτιάξεις ένα δρόμο... It's just a big kiss away.

.

.

Και ίσως τελικά το μόνο που έπρεπε να ποστάρω σήμερα να είναι αυτό το τραγούδι.