Ένα διπλό cd με αυτά που ακούω τελευταία μου έδωσες χθες. Ήθελα να σου πω για ένα ποτάμι που έχω μέσα μου αλλά έκανα μπάνιο και το υπερκάλυψα. Νερό με νερό. Πολύ νερό. Μετά σκέφτηκα ότι δεν θα το συνηθίσω ποτέ. Δεν θα μου το επιτρέψω. Αναρωτήθηκα που στο διάολο είναι αυτή η ευαισθησία και κοίταξα στα ράφια του μπάνιου. Έπιασα την κρέμα σώματος για ευαίσθητα δέρματα και πασαλείφτηκα. Βγήκα απο το μπάνιο και έτρεξα να κρυφτώ στην ντουλάπα να μη με βρει το συμπέρασμα. Ξεκρέμασα το μαύρο φόρεμα, και το φόρεσα γρήγορα. Στιγμή να μη με δω γυμνή. Φοβήθηκα μην με φτάσουν εκείνα τα ληξιπρόθεσμα ερωτηματικά, αλλά έβαλα τα τακούνια και έτρεξα πιο γρήγορα. Έβαλα κραγιόν για να σου αφήσω ένα τόσο δα σημάδι. Που θα το σκουπήσεις και δεν θα το σκεφτείς δεύτερη φορά. Δεν θα σε βρω όμως. Θα δώσουμε ραντεβού σε ένα μέρος που δεν θα ανήκει σε καμία ήπειρο και μάταια θα ψάχνουμε στα GPS και στις πυξίδες μέχρι να τελειώσει η βενζίνη, να χαλάσει το αυτοκίνητο, να σπάσουν τα τακούνια, να έρθει χειμώνας, να λιώσει το φόρεμα, μέχρι να βρω μία θάλασσα να βουτήξω να βρει το ποτάμι μου εκβολή. Σαν το όνειρο που σου είπα ότι είδα. Η' σαν αυτό που σημαίνει.

.

.

.

.

Burning, burning, burning...

Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.*

.

.

..

http://www.thinkuknow.co.uk/

.
.

.
.

http://www.youtube.com/watch?v=lOeQnGUSjMs

.

.

.

*Τίτλος : ''Κάποτε θα ρθουν'' Παύλος Σιδηρόπουλος

η πόρτα

Πότε κλειδώθηκες δεν ξέρω... Χτυπάω με μανία κάθε λεπτό την πόρτα. Απο ''θέλω'' όχι απο πείσμα. Απο αληθινό θέλω. Ματώνω τα χέρια μου και σπάω τους καρπούς μου. Τα γιατρεύω με κάτι όνειρα και ξυπνώ στο κατώφλι σου. Κάθε μέρα. Με ήλιο, με βροχή, χειμώνα, καλοκαίρι. Η αγάπη δεν έχει αργία. Δεν γνωρίζει αρρώστια και έλλειψη φωνής. Η αγάπη μου είναι ορισμός. Είναι επιρρήματα απο χρόνια πεθαμένα που ανασταίνονται. Στα κλειστά σου παράθυρα κλαίω και φτύνω σιωπή. Η αγάπη μου με απειλεί, με σκοτώνει, με γεννάει και γεμίζουν αίμα οι φλέβες. Μεγάλωσα έξω απο την πόρτα σου και κόσμος άλλος δεν υπάρχει. Φίλησε με, φώτισε με, άνοιξε να μπω.

Μίλα μου

Μίλα μου. Κουράστηκαν τα χέρια μου να γράφουν. Μίλα μου. Μόνο στόμα έχουμε και λίγες λέξεις. Μίλα μου. Πες μου ξανά πως σε λένε και ποιό φαγητό σου αρέσει. Πες μου μία αστεία ιστορία. Μίλα μου. Κουράστηκα να κάνω σενάρια. Θέλω μία αλήθεια. Βρες τη. Να μου την πεις. Μϊλα μου. Θέλω να σε μάθω. Μίλα μου. Τι είναι εκεί μέσα, τι αγαπώ, τι θέλω κάθε βράδυ. Μίλα μου. Με κούρασε η μουσική. Μου έλειψε η φωνή σου. Θα προσπαθώ να καταλαβαίνω και να λέω ναι. Μίλα μου. Έλα να φτιάξουμε μυστικά. Μίλα μου. Δεν θέλω άλλο να μην ξέρω. Μίλα μου. Να βρούμε μία συζήτηση να κάνουμε. Έτσι αγαπιούνται οι άνθρωποι, με τα λόγια, και μετά με το σώμα. Μίλα μου. Δεν θέλω να μην είμαι εκεί. Δεν θέλω να παριστάνω ότι μπορώ και να μην είμαι. Μίλα μου. Η σιωπή τεντώνει το σχοινί και φοβάμαι. Δώσε μου λέξεις να το φτιάξω δυνατό. Μίλα μου για να μπορούμε κάποτε να μην χρειαζόμαστε λέξεις. Για να μάθουμε τι μπορούμε να κάνουμε με τα μάτια. Μίλα μου.

Τα τελευταία βράδια πληκτρολογώ διάφορες λέξεις στο google και διαβάζω τους επίσημους ορισμούς. Όχι τις δύσκολες, τις απλές. Τις αναγκαίες. Πολλές φορές διάβασα για τα λουλούδια όπως και για τα καιρικά φαινόμενα. Με γοήτευσε ο τυφώνας γιατί η θάλασσα γίνεται άσπρη σαν χιόνι. Με γοήτευσε και το ρήμα ''ανθίζω'' ίσως λόγω εποχής. Με προβληματίζει που στη δουλειά μου έχω αρχίσει και ξεχνάω, συνεπώς δεν διακρίνομαι για τον επαγγελματισμό μου τελευταία. Θα το ξαναβρώ και ζητώ λίγη κατανόηση. Αυτά είναι τα νέα μου. Δεν έχω άλλα. Ονειρεύομαι το επόμενο ταξίδι, αγχώνομαι πάλι φρικτά, ακούω διάφορα καταστροφικά σενάρια, κοιμάμαι ανήσυχα, θα πάω στο γιατρό την Παρασκευή, και όλα έχουν πάρει το δρόμο τους. Καμιά φορά με ψάχνω μέσα σε όλα αυτά αλλά ευτυχώς κάτι γίνεται και επαναπροσδιορίζομαι. Έχω βρει μία συχνότητα που θέλω να εκπέμπω, είμαι πιά σταθερή σε αυτό. Δεν αποκλίνω, δεν ταλαντεύομαι και αυτό είναι μεγάλη ανακούφιση. Ξέρω τι λέω, ξέρω τι κάνω, έχω προτεραιότητες και φροντίζω να τις διατηρώ. Όλα ξεκίνησαν όταν κατάφερα να παραδεχτώ ότι δεν θα καταφέρω τα πάντα. Ή κάπως έτσι. Δεν είμαι τέλεια, δεν είμαι δυνατή, δεν είμαι ίσως τίποτα απο όλα αυτά που άρεσε στον κόσμο να βλέπει σε μένα. Που τους βόλευε μάλλον. Τέλοσπάντων... Διαβάζω ένα τέλειο βιβλίο, ευχαριστώ που μου το πήρες, νιώθω ότι ξέρω τι θα κάνω, ξέρω με ποιόν θέλω να είμαι ερωτευμένη για πάντα, ξέρω να φτιάχνω τέλειες πατάτες φούρνου, ξέρω ότι θέλω να μαθαίνω περισσότερα. Συνέχεια. Αυτό.