Όταν το σώμα πονάει, η καρδιά θυμάται. Βγάζω όλα μου τα επιτραπέζια και στήνω μία παρτίδα. Η τύχη αυτές τις μέρες δεν είναι εδώ. Τελικά ποιός ξεπουλήθηκε πιό εύκολα? Σκέφτομαι και το δωμάτιο γεμίζει φως απο μία σιωπηλή τηλεόραση. 5 νότες ήθελα την ώρα που θα φυσάει ο πιό κρύος βοριάς του κόσμου. Να δανειστώ το αυτί σου στο μάγουλο μου. Δεν έχω τίποτα για αντάλλαγμα. Ούτε καν μία υποψία ασφάλειας. Τα δικά μου πόδια, σπάσαν και αυτά. Τώρα με δεκανίκια γυρνάμε γύρω απο τον εαυτό μας και το άσπρο μας σπίτι. Κλοτσάμε τα αδέσποτα και παραγεμίζουμε τα όπλα. Μήπως κάποτε χρειαστεί να στραφούμε εντός και να αντιμετωπίσουμε το φονιά. Πόσο πιό μαναξιά όταν μας εγκαταλείπει ακόμα και ο χειμώνας... Πόσο πιό χειμώνας όταν με εγκαταλείπεις εσύ. Πονάνε τα κόκκαλα, πονάει η μνήμη, οι ευαίσθητες περιοχές και οι αναίσθητες στιγμές. Οι καθως πρέπει ερωτήσεις, οι πληρωμένες απαντήσεις, οι εκπρόθεσμες εξηγήσεις.
Με μένα παλεύω. Πάντα με μένα πάλευα. 'Η Αμερική είναι ωραία, το σύμπαν δεν υπάρχει, χαιρετίσματα'. Όταν το σώμα πονάει, η καρδιά θυμάται. Η καρδιά γυρνάει απο γωνία σε γωνία, περνάει φανάρια, τρέχει στα στενά, ανεβαίνει σκαλιά...χτυπάει πόρτες. Χτυπάει, χτυπάει, χτυπάει.
Είναι χαζό (?) να σου πω ότι φοβάμαι, αλλά φοβάμαι. Με όλο το θάρρος και με όλη τη δύναμη, φοβάμαι.
Μείνε.
