Περπατώνας στο δρόμο το βράδυ, βρίσκω βαλίτσες με κλεμμένες καρδιές. Τις μαζεύω και τις τακτοποιώ στις αγγελίες με τη σήμανση ''προσφορά''. Τρεις φορές την εβδομάδα δημοσιεύονται δωρεάν. Νομίζω χτυπούν πιό δυνατά όταν ακούνε το Alcoholic και με ξυπνούν νωρίς το πρωί λέγοντας μου ότι δεν κοιμήθηκαν καθόλου. Σκέφτομαι ότι αυτές οι καρδιές αδυνατούν να κλείσουν τα μάτια. Φοβούνται την άλλη διάσταση, λίγο κουράγιο τους έμεινε να γυρίζουν κάθε μέρα σε αυτή που μπορούν να ελπίζουν ζωή, αγάπη, ανταποκρισή. Τις διασκεδάζω και τις θεωρώ φίλες, αδερφές και μάνες. Εχθές σκεφτόμασταν ότι αν μία κλεμμένη καρδιά ήταν σπόρος και τον φυτεύαμε στην αυλή μου θα άνθιζε πολύ μουσική, σελίδες με ανέκδοτα κείμενα, πίνακες που σου κόβουν την ανάσα, και ως καρποφόρο φυτό θα έδινε ακόμα, πολλά φλύαρα ''σ΄αγαπώ'' και ''αντίο''.

.

.

.
.

-θα με πας σήμερα βόλτα?

-που θες να πάμε?

-κάπου που να καπνίζω πολύ.

-μπύρα δηλαδή?

-ναι, αλλά να μυρίσουμε πολύ καπνό.

-κοντά ή μακριά?

-κάπου που να έχει πολύ κόσμο, να στριμωχτούμε. Το χέρι μου να χωράει μόνο στην τσέπη σου, να πάρω μόνο λεφτά και τσιγάρα. Να βάλω ένα μακό γιατί θέλω να ιδρώσω πολύ. Να δούμε ανθρώπους με μακριά μαλλιά και σκισμένα τζιν.

-Πάμε με τα πόδια?

Το μπαρ ήταν σκοτεινό, μιά παλιά αποθήκη με έναν τύπο με μπαντάνα που έβαζε μπύρες. Ένας φίλος στην κονσόλα, εσύ και άλλοι πεντακόσιοι που κάποτε μπορεί να γίνουν φίλοι μου. Με άφησες να κουνήσω το κεφάλι μου, να τινάξω τα μαλλιά μου, να χοροπηδήξω, να σε ταρακουνήσω, να πιώ, να καπνίσω, να κλείσω τα μάτια, να κάνω πάρτυ μόνο με μένα. Να γιορτάσω για όλα αυτά που κέρδισα μαζί σου. Ελευθερία.

.

.

Editors - Papillon

.

Η πληγή έγινε παρτέρι με τα πιό κόκκινα λουλούδια. Μυρίζουν ναφθαλίνη και φοράνε τα πουκάμισα σου. Γελούν και όταν γδύνονται με αγαπούν. Με ένα τρόπο παιδικό μιλούν για ρεαλισμό και αριθμούς. Ερωτεύονται ξένα σώματα και τρέχουν να πιάσουν το χέρι μου όταν δεν αγαπιούνται. Βρίσκονται στο ίδιο μονό κρεβάτι κάθε βράδυ με ένα άδειο ποτήρι στο πάτωμα. Πονούν.

.
Γέρνουν στο πλάι περιμένοντας έναν ώμο που ποτέ δεν κέρδισαν. Γέρνουν στο πλάι λέγοντας πως αντέχουν τα πάντα. Σχηματίζουν γοητευτικές καμπύλες δείχνοντας πόσο πολύ ευάλωτοι υπήρξαν.
.
Τα ξύλινα σώματα που διαλύονται. Η μουσική που δεν ακούστηκε ποτέ. Τα ποτήρια που δεν έφτασαν ποτέ στα χείλια. Το χέρι μου τραβιέται απο το δικό σου. Σαν να μην υπήρξε ποτέ εκεί μέσα ή σαν να κάνει πως δεν θυμάται κάθε πιθανή τιμή θερμοκρασίας που μπορεί να αναπτυχθεί απο τα πέντε σου δάχτυλα.
.
.
----Devastations - The night I couldn't stop crying----
.
.

Τα δέντρα καίγονται. Δεν τα ακούει κανείς να κλαίνε. Ένα εμβόλιο θα αντιμετωπίσει έναν ιό. Ακάλυπτες επιταγές. Παιδεία γεμάτη αίμα και αθώοι σε κελιά. Θρησκευτικά πρώτη ώρα. Ιστορία δεύτερη. Βία. Τέλη κυκλοφορίας, πονοκέφαλος. Ερώτηση υπολοίπου, πριν απο το κόμμα ένα ψηφίο. Ντοκιμαντέρ, Κούβα των γοητευτικών ηρώων μου. Αφεντικά παντός είδους και εργατοπατέρες. Πληθωρισμός. Ονειρεύομαι αριθμούς, τους κάνω στόχους και πρότυπα. Δεν τα καταφέρνω, χάνω χρόνο. Ανηφόρα, κατηφόρα, πριν το τέλος στροφη. Ταλέντα ανεκμετάλλευτα, θαμμένα σε σκοτεινά δωμάτια. Βιβλία αδιάβαστα για χρόνια. Προφητείες πληρωμένες. Επιτέλους βροχή.

Βγάζεις τα Playmobil σου απο το πατάρι, στήνω το κάστρο μου. Θα παίζουμε όλη νύχτα κλέφτες και αστυνόμους. Και όταν ξημερώσει η μπάλα θα είναι στο τέρμα. Το Scrabble θα μας πει το όνομα του τόπου που επιτρέπεται να ζούμε και η πόρτα θα είναι κιόλας ανοιχτή.

.

(10 χρόνια σκέφτομαι ότι η ευτυχία είναι γερή όταν έχει φτιαχτεί με τα πιό φτηνά υλικά)

.

.

Eddie Vedder - Society

.

Και είναι η ώρα που τα αγρίμια
Σταματούν πιά να θρηνούν
Και τα κάγκελα αρχίζουν να μασάνε.
Kαι είναι η ώρα που οι φωνές μας
μες στους μύες αντηχούν
Και τα όχι τους με μένος προσπερνάνε.

.

.