Σαν κυνηγημένη έφυγε, θυμάται ακόμα τον ήχο του τρεχαλητού της στα σκαλιά. Τρένο. Χωρίς φόβο. Ανέπνεε για πρώτη φορά κανονικά μέσα στο τρένο. Έβρεχε ήδη. Τι ωραία... Σαν να ξημέρωνε δύο φορές την ίδια μέρα. Έτσι ήταν. Μόνο έτσι μπόρεσε να το εκφράσει. Δεν είπε τίποτα. Κάτι μισές κουβέντες μόνο. '' Δεν '', '' Μη '' καθώς το χέρι της γινόταν μικρό και γύρευε να μην κρέμεται πιά απο το δικό της ώμο σαν ανούσια ευθεία. Θέλησε να κάνει καμπύλες, να χαιδέψει, να δώσει. Γέμισε τα πνευμόνια της με τρία βρεγμένα τσιγάρα. Τα μοιράστηκε όπως μπορούσε. Ξανά σκαλιά, τα βήματα βουβά, η αναπνοή άναρχη, σε μία πόλη άδεια. Με ματωμένα χείλη έφυγε μα κανείς δε την είδε καθώς τα δάγκωνε με μανία. Να καταπιεί όλα όσα έμειναν. Να μη φύγουν ξανά ποτέ.

.

.

Νίκος Παπάζογλου - Στιγμές

Σήμερα άκουσα το δέξι μου χέρι να λέει στο αριστερό ότι κάπου στην ένωση τους - Δεκέμβρη μήνα - άνθισε μία αμυγδαλιά. Έτσι στήθηκε ένα μεγάλο διονυσιακό πάρτυ μέσα μου και ένιωθα μεγάλη και τρανή. Ακλόνητη, αγέρωχη, τυχερή, όμορφη, καλή. Μέχρι και το αφεντικό μου αγκάλιασα σε ένδειξη ανακωχής. Τι άλλωστε έχει μεγαλύτερη σημασία απο ένα Κάπα ή ένα Λάμδα? Δύο γραμματάκια που μπορούν υπο συγκεκριμένες συνθήκες να σου πάρουν ή να σε αφήσουν να συνεχίσεις να έχεις αυτό το ελάχιστο που σου αναλογεί απο την ώρα που γεννήθηκες. Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία.
Πάω να κάνω τσουλήθρα στο μεγάλο χρωματιστό Λάμδα μου. Το καΛό μου Λαμδα.

.

.

Τώρα δυναμώνω αυτό με τα πόδια πάνω στο γραφείο.

.

----Florence and the machine - Kiss with a fist----

.

.

βζιιιιιιν (πνευματικά δικαιώματα πανηγυρικών κραυγών: Χνούδι)

Don't pay attention.

Η εταιρία έχει χτυπηθεί αλύπητα απο μία γρίπη. Στην αρχή είναι χλωμοί, μετά κρυώνουν, μετά ζητούν άδεια και την κάνουν για καμιά βδομάδα. Γωνία Πέτρου Ράλλη και Κηφισού βλέπω έναν κύριο που κουβαλάει ένα παιδάκι πάνω σε ένα παπάκι χωρίς κράνος. Βλαστημάω. Ανάβω άλλο ένα τσιγάρο και θολώνει το πιλοτήριο (χα χα). Σκέφτομαι '' Για κοίτα, αν κάτι μάθαμε καλά σε αυτή την οικογένεια είναι να οδηγούμε...'' και διώχνω αμέσως τη σκέψη θεωρώντας την γρουσουζιά. Δεν θα πάρω ούτε μία μέρα άδεια στις γιορτές γιατί '' έχουν στενέψει τα περιθώρια ''. Ποιός είναι αυτός που με κοιτάει πίσω απο τα γυαλιά του και μου λέει να μη χαραμίζω ούτε λεπτό της ζωής μου? Τι είναι αυτό που με κάνει απόψε να γεμίζω σειρές με λέξεις? Χαιδεύω τους καρπούς μου και πάω πίσω στη Σύμη μέσα στη βάρκα περνώντας τα σύνορα. Τα δικά μου. Ήταν δοκιμασία να μείνω σε ένα βαρκάκι 11 ώρες. Ήταν δοκιμασία να μείνω στο χιόνι με σπασμένα τα φρένα του αυτοκινήτου μέχρι που μαζεύτηκα απο στρατιώτες γιατί κανένα άλλο όχημα δεν μπορούσε να πλησιάσει. Ναι ξέρεις ότι θα σωθείς. Απλά το ξέρεις. Απλά διασκεδάζεις το φόβο σου. Και γελάς τώρα πιά.
Αλλά όλα θα πάνε καλά... Και τώρα και αύριο και σε ένα μήνα και σε 10 χρόνια. Άκουσα? Ναι μωρέ άκουσα.
.
.
Τραγούδι που σχετικά βοήθησε σήμερα : Tori Amos - Cornflake girl

Τώρα προσπαθώ να κοιμηθώ πάνω σε μία θάλασσα που βράζει. Αχνίζει και βρυχάται όσα κενά είχαν εγκατασταθεί στο φιλόξενο κρανίο μου με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Τώρα θέλω να σηκωθώ να τρέξω... σε αυτά που ήθελα πάντα να ανακαλύψω. Να περπατήσω σε μισογκρεμισμένες γέφυρες, να τραντάξω τις πιό κρυφές σου σκέψεις που αμέριμνες ξεκουράζονται στο δικό σου κρανίο. Να πετάξω απο το μπαλκόνι το κρεβάτι μου μαζί με το ταβάνι. Να φυτέψω λουλούδια στο ρετιρέ του κόσμου και να κάθομαι μισή μέσα, μισή έξω. Να κουνάω τα πόδια μου εκατομμύρια χιλιόμετρα πάνω απο τους περαστικούς. Τώρα θέλω να έχω φτερά για να μπορώ να πηδήξω απο δώ. Τώρα θέλω να έχω φτερά για να φεύγω. Ή να έρχομαι.

.

.

.

Και να σου τραγουδώ ότι εδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ.

.
.

Κάτι γίνεται...

.

.

dEUS - Nothing really ends