The point

Φωτογραφία : Κ α τ ρ ί ν

Τα καινούρια μου ρούχα, η πρώτη βουτιά στη θάλασσα, οι φίλες μου που όλο και ομορφαίνουν, με καινούριους καημούς και ναυτικά μίλια, ένα γραφείο γεμάτο χρωματιστά χαρτιά, το φσιτ της κόκα κόλας μετά απο ένα σουβλάκι στο πεζούλι στη χώρα της Αθήνας, που όλο και περισσότερο σαν νησί τη βλέπω, ένα μεγάλο σχέδιο και ένα τόσο δα για να έχει ενδιαφέρον, να σου φτιάξω ένα καφέ? Και κάτσαμε στην αυλή κάτω απο τη μπουκαμβίλια και μιλούσαμε ακατάπαυστα. Νέα και παλιά, μα πιό πολύ νέα. Καινούρια λάδια στο αυτοκίνητο, άλλα 30 χιλιόμετρα στο ποδήλατο, ο γάτος παίζει όλη μέρα με τα έντομα ζητώντας επιβράβευση, λαζάνια με λαχανικά στο φούρνο, μυρωδιές απο νυχτολούλουδο, απολεπίσεις και κρέμες που μυρίζουν καρπούζι και καμμένη ζάχαρη, ιδρώτας φυτεύοντας άλλο ένα μωβ λουλούδι, το σάουντρακ του δειλού καλοκαιριού, γιατί δειλό είναι αυτό, φοβισμένο, με την ουρά στα σκέλια έχει έρθει χωρίς διάθεση για παιχνίδια, του φτιάχνω το κέφι, του γελάω, όλα θα πάνε καλά ρε πούστη μου, παγάκια κρυώνουν τα δόντια, φιλιά για να ζεσταθούν, γλώσσες λατινογενείς και γλώσσες ροζ ευκίνητες, μιλούν κοντά στα αυτιά, και γλείφουν τις μεταμεσονύκτιες παραισθήσεις, ανοίγεις το κλιματιστικό και επιτέλους κοιμάσαι. Ανάσκελα γυμνός.
.

.
Μεσιέ Μινιμάλ - Πάστα φλώρα

Όταν περνάς απο το μυαλό μου φοβάμαι.

Και όσο φοβάμαι τόσο με μισώ.

Κι όσο με μισώ τόσο δεν αγαπιέμαι.

Κι όσο δεν αγαπιέμαι γυρνάω παντού.

Κι όσο γυρνάω παντού χαλιέμαι.

Κι όσο χαλιέμαι γερνάω.

Κι όσο γερνάω ξυπνάω.

Κι όσο ξυπνάω ανακαλύπτω. Φόβους και σκοπούς.

Κι όσο ανακαλύπτω τόσο αποφασίζω.

Ότι την αγάπη, εγώ, τη σιχάθηκα.

.

.

Και αυτό είναι το αγαπημένο μου παραμύθι.

Εσωκλείω.

Γιατί δε γράφουμε πιά? με ρώτησε με τα τεράστια παιδικά μάτια της.
Για άλλη μία φορά δεν είχα τι να απαντήσω. Μία αλήθεια ήθελα να της πω εκείνη τη στιγμή. Της είπα μόνο '' κάνουμε τόσα άλλα πράγματα ''.
Μετά κάτσαμε σε εκείνο το πεζούλι και κοιτούσαμε τους περαστικούς. Μύριζε το γρασίδι και οι μπύρες τσουγγρίζονταν σε κάθε μεγαλεπίβολο σχέδιο που ξεστομιζόταν. Γιατί η φιλία θέλει σχέδια. Για σήμερα, για αύριο, για όλο το καλοκαίρι. Η φιλία των κοριτσιών είναι ωραία. Έχει μικρές χαζές χαρές. Έχει καθρέφτες και μακιγιάζ. Έχει ανταλλαγή ρούχων και βιτρίνες. Έχει πολύ δυνατούς ώμους ποτισμένους με κλάματα. Έχει γέλια τσιριχτά και χαριτωμενιές. Έχει συμβουλές για θέματα κάθε βαρύτητας.
Μετά ήμουν κάπου στη Χαμοστέρνας και αυτή η Πέμπτη είχε κιόλας περάσει. Η ώρα 01.40 πμ. Χαμογελούσα. Χαμοστέρνας ε? Ούτε κοντά, ούτε μακριά. Στο φανάρι αναρωτιώμουν αν έχω κι άλλα να σου πω. Τίποτα επιλήψιμο. Έτσι να θέλω να σου πω ένα γειά. Άνθρωποι είμαστε. Δεν θα είμαστε για πάντα εδώ. Δεν θα έχουμε πάντα την ευκαιρία να μιλάμε. Δεν υπάρχει πάντα. Όλα εκεί οδηγούν.
Σημείωσα στο μυαλό μου να γράψω κάτι. Κάτι για τις μέρες μου, που όλο και περισσότερο αλλάζουν. Που αποκτούν νέες συνήθειες, όμορφες. Άρχισα να σφυρίζω ένα σκοπό, έναν της σειράς. Θυμήθηκα εκείνη την ξανθούλα φίλη μου και ήθελα ένα πάτωμα να το χορέψουμε χασάπικο με μισόκλειστα μάτια, οι δυό μας. Και μετά να πιούμε λιγο ακόμα μέχρι να σιχαθώ να το ακούω. Να χτυπάμε τα πέλματα και να γυροφέρνουμε τον εαυτό μας και να περνάνε λίγο- λίγο όλα.
Δεν υπάρχει πάντα. Κανείς δεν θα είναι εδώ πάντα. Ότι είναι να πεις, πές το τώρα να πάει στο διάολο. Αυτό, όλο το βράδυ μές στο κεφάλι μου. Μήπως ξέχασα κάτι.

Her.

Προχθές είμασταν μαζί. Πάνω σε δύο σκαμπό, πάνω απο δύο ποτήρια. Μία θάλασσα λίγο παραπέρα που για μιά στιγμή τη φωτογράφισα καθώς μου έδειχνε το πιό όμορφο γκρι χαμόγελο της. Γκρι ήταν εκείνη τη στιγμή. Και η φίλη μου είχε τέτοιες αποχρώσεις. Μακιγιαρισμένη όπως πάντα, γυναίκα σωστή. Μα όλα μέσα της ήταν γκρι. Η ιστορία είχε κάπως έτσι : Τον ερωτεύτηκε πολύ και αυτός έφυγε. Για την Αμερική. Μάιος είναι και εγώ αυτό το μήνα δεν γράφω για Αμερικές, σκέφτηκα. Μου είπε να πάμε μαζί να τον βρούμε και άρχισα να γελάω. Παραγγείλαμε άλλα δύο. Ο σερβιτόρος ευγενικός και διακριτικός, έκανε πως δεν άκουγε το χέρι της που χτύπαγε πάνω στο τραπέζι σε στιγμές απόγνωσης. Και αν τα έχω περάσει, έλεγα απο μέσα μου. Κατέληξα ότι μία γυναίκα ερωτευμένη είναι πολύ πιό όμορφη απο ότι μία γυναίκα σκέτο. Και πιό επικίνδυνη μα αυτό ας το αφήσουμε όταν μάθουμε τι πραγματικά θα γίνει. Το όπλο σε αυτόν ή στον εαυτό της? Ο έρωτας είναι ναρκισσιστικό συναίσθημα μα και καταστροφικό, λέει ένας σπουδαγμένος φίλος μου.

Η φίλη μου μίλαγε ακατάπαυστα, για το πως την κοιτάει, πως χορέψαν ένα αληθινό τανγκό στην άκρη της λεωφόρου, πως αποχαιρετίστηκαν. Σε εκείνο το σημείο έκανα πως δεν άκουγα. Οι αποχαιρετισμοί δεν είναι στα ταλέντα μου. Δεν μπορώ καν να προσποιηθώ ότι τους αντέχω. Δεν ξέρω ποιός πονά πιό πολύ, αυτός που φεύγει ή αυτός που μένει πίσω. Μα τι σημασία έχουν τα μέτρα... Μικροί καθημερινοί θάνατοι. Και μετά αρχίζει να βρέχει. Ενώ εκείνη το μόνο που ζητά είναι ένα φτηνό εισητήριο. Χωρίς επιστροφή, λέγοντας '' Χαλάλι σου όλα''.

C00D11BA

Οκτώ χαρακτήρες. Μου έχουν διαλύσει το κεφάλι. Καπνίζω και προσπαθώ. Ψάχνω.
Ήταν 9 το πρωί όταν επικοινώνησα με τη φωνή του διαβόλου. ''Δεν αξίζει να το φτιάξετε, πάρτε άλλο. '' . Τόλμησε να μου το κάνει αυτό ξεδιάντροπα.
Εδώ και ένα μήνα περίπου άρχισε να ψευδίζει. Λέω ωραία, αρχίσαμε τις επαναστάσεις στην έδρα μας. Δεν έδωσα σημασία. Φφφφ... Καπρίτσια, μονολογούσα. Κάθε μέρα έλεγχος για ιούς και κόντρα μπύρες και τσιγάρα. Στο πλάι του ξενυχτούσα. Το χάιδευα, μα δε του μιλούσα κι εγώ. Αρκετά με τις κακές λέξεις. Παραδέχτηκα ότι το έχω αγαπήσει. Θυμάσαι που στέλναμε μέηλ και ακούγαμε ωραίες μουσικές? Εγώ ναι, απαντούσα και μετρούσα τέταρτο βράδυ στο πλευρό του. Δοκιμάσαμε και ηλεκτροσόκ aka format. Twice. Δώσαμε λεφτά για εξωτερικούς σκληρούς (ο σώσον εαυτόν σωθείτο) και για σούπερ ντούπερ αντιβιοτικά.
Σκέφτηκα ότι αφού εγώ δε γουστάρω να μιλάω, δε γουστάρει κι αυτό. Κι έτσι αρχίσαμε την ψυχοθεραπεία. Του έδειχνα φωτογραφίες απο παλιά. Τότε που ήταν όλα κάπως καλύτερα. Απόκριση καμία. Λέω, πάει θα μείνει κωφάλαλο. Βγαίνω λέω καμιά μαλακία και επιστρέφω να του συμπαρασταθώ. Του βάζω τραγουδάκια απο το κινητό να ακούσει να θυμηθεί. Μα δε θυμάται και αυτό. Πέντε άνθρωποι έχουμε ασχοληθεί. Και γλιτώνει πάντα λίγο πριν σκάσει με φόρα στον τοίχο. Αγαπιόμαστε ξανά. Εδώ μέσα περάστηκαν, επεξεργάστηκαν, σβήστηκαν και επανήλθαν τα 2.5 τελευταία χρόνια, με όλα τα πρόσωπα να χαμογελούν. Έχω πολλά χαμόγελα εδώ μέσα. Και τα θέλω ακόμα. Πάντα τα θέλω. Σήμερα με άφησε να γράψω ποστ. Έτσι βουβά. Χωρίς καν μία νότα. Ένα ζονκ. Κάτι. It's not alive.
Να τραγουδήσω κάτι εγώ να κοιμηθούμε αγκαλιά.
.
''Love me tender, love me true, all my dreams fulfilled. For my darlin I love you, and I always will...''