Οκτώ τελείες.

Το τελευταίο σου γέλιο άναψα για να διαβάσω τη σκέψη σου. Η ώρα έντεκα και αναρωτήθηκα που να είσαι τώρα και τι χρώμα διάθεση έχεις. Πήρα απο το χέρι την τελευταία σου σιωπή και την έπνιξα στη μπανιέρα φιλώντας τη με γλώσσα για αντίο. Γέλασα που σε σκέφτηκα σήμερα. Το μαύρο φόρεμα άρχισε να χορεύει μόνο του εκείνο το σκοπό των Χριστουγέννων. Εκείνων των τελευταίων που μύριζε κρέας στη γάστρα και τσουρέκι. Βούτηξα στη μπλε φωτογραφία να σου κάνω παρέα για λίγο. Και μέσα στην αλμύρα ξέχασα γιατί σιωπήσαμε.

.

.

----Tuxedomoon - In a manner of speaking----

''Τα δέντρα ξεδιψάνε.''

Χρόνια τους παίρνει να ξεδιψάσουν. Με μία συγνώμη. Αν και όλα είναι συγχωρεμένα. Όλα. Κάθε βαριά κουβέντα μα περισσότερο όλες οι σιωπές. Με άριστη καταγραφή και μετά μία γόμα. Γιατί... Γιατί είναι αυτός. Γιατί όλα είναι τόσο λίγα. Μα μέσα της είναι τεράστιος. Σαν δέντρο. Που το κρύβει για να μην το πειράξει κανείς. Πιάνει ένα χώρο αρκετό που καθόλου δε την ενοχλεί. Είναι υποθηκευμένος επ' αόριστον. Το φροντίζει, το ποτίζει, και το κάνει να ανθίζει που και που. Καμιά φορά γέρνει και κοιμάται πάνω στα σπλάχνα της και ηρεμεί. Όταν εκείνο το θέλει. Μόνο τότε. Μόνο τότε θέλει κι εκείνη. Βάζει όλη της την αγάπη, που καλά καταψύχεται αριστερά κάτω απο το στήθος, και ζεσταίνεται και το ποτίζει. Και γίνεται χαρούμενο. Απλώνει τα κλαριά του και γεμίζει το στομάχι της. Και νιώθει χορτασμένη. Και τίποτα άλλο δεν θέλει. Σε μία φανταστική μήτρα μπορεί να συνυπάρξανε κάποτε, να τους έφτιαξαν χέρια για να σπάνε και πόδια για να τρέχουν μακριά. Όλα με τις ίδιες προδιαγραφές. Βαριόταν για καινοτομίες ο πελαργός εκείνη τη μέρα. Ο έρωτας είναι εύθραυστος και η αγάπη λίγη για να μπορέσει να του πει τι είναι αυτό που δίνει και παίρνει. Είναι αυτό που κάνει τα δέντρα να ξεδιψάνε. Είναι κάτι καθόλου ροζ. Μα ούτε μαύρο. Είναι αυτό που την τελευταία του εισπνοή θα την εκπνεύσει εκείνη. Έχοντας αγαπήσει και ξεδιψάσει μέχρι τότε, όσους ανθρώπους μπορεί.

.

.

.

*Ο τίτλος ήταν η αφορμή, και τα πνευματικά δικαιώματα αυτού, όχι δικά μου.

Καμιά φορά νιώθω εκείνο το ποτάμι μέσα μου να φουσκώνει. Να τρέχουν οι εικόνες χείμαρροι, απο τον ουρανίσκο στο στομάχι κάνοντας ελεύθερη πτώση όσο διαρκεί ο οισοφάγος. Πολλές εικόνες. Άλλες κόκκινες, άλλες μπλε, άλλες μαύρες, άρα μάλλον απο μέσα είμαι κάτι μωβ πολύ σκούρο. Και ούτε καν μου αρέσει το μωβ. Το πνίγω λίγο μέσα στο μαύρο, μα πάλι μωβ λέγεται. Θα ήθελα να μη φύγεις, μα αυτό κοστίζει παραπάνω απο όσο αντέχουν αυτά που τόσα χρόνια έχτισα- με 150 καρδιές για να πιάσουν τα θεμέλια- βαθιά τους. Είχα πολλές - όχι μία μόνο- και όλες είναι θαμμένες σε εκείνο το τείχος. Τώρα καταστρέφω την τελευταία που προέβλεπαν οι συμβάσεις. Μπα,δεν είναι ότι δεν θα ζω. Είναι ότι δεν θα νιώθω. Και τα βράδια δεν θα παίζω ξύλο με τον έρωτα, την αγάπη και την αδυναμία. Σαν βαριά αρώματα που τα φοράει αυτή η καρδιά και δεν σε αφήνει να ξεκουραστείς λεπτό. Με κόκκινα μάτια, δεν ξεχωρίζεις τι χρώμα παιχνίδι αγόρασες. Μαύρο? Η μαύρο? Για αυτό δεν σταμάτησες ποτέ να μεγαλώνεις. Επωάζει μέσα σου μιά χιλιετία που όταν σχηματίστηκε το γιόρτασες με κοκτέιλ και πυροτεχνήματα. Φόραγες ένα επίσημο μαύρο φόρεμα και απο μέσα ήσουν ακόμα κόκκινη. Πριν γνωρίσεις καν τον κόσμο. Τα ρολόγια πάντα γυρνούν και ο χρόνος δεν είναι υπέρ σου, ότι και να λες. Βιάζομαι να σταματήσω να μεγαλώνω. Να διαλύσω το κοντέρ. Μα πάντα θα είμαι 10 πόντους ψηλότερη απο όσο νομίζω και θα νανουρίζομαι με τον Κοντορεβυθούλη. Είναι μεγάλος αυτός ο κόσμος και σε έχω χάσει κιόλας οκτώ φορές. Δεν σε βρήκα καμία απο τις οκτώ. Μόνος σου βρέθηκες ξανά. Μάλλον υπάρχουν αυτές οι κρυψώνες που είχα ονειρευτεί αλλά δεν μου λες που είναι όσο κι αν σου υπόσχομαι πως δεν θα το μαρτυρήσω. Ούτε καν θα με δεις. Θα κρυφτώ σε μία και θα τη βαφτίσω ''δική μου''. Με το ''μου'' να την κάνει κάστρο και να διπλοκλειδώνει, πετώντας τα κλειδιά σε άλλο σύμπαν.

Χαμένες στα μαλλιά σου. Παρασκευές.
---------Με ιδρωμένα παράθυρα, με τελευταία τσιγάρα, ξημερώνοντας κίτρινες μέρες. ----Με πείσματα, με βλέμματα χαμηλωμένα, με ''δεν σε ξέρω ακόμα''. Με κάρβουνα για μάτια και φλόγες για καρδιά. --Με όνειρα σιγοβρασμένα στην άσφαλτο του Ιούνη. Πέμπτες. Συμπλέκτης - πρώτη - γκάζι. Σύμπλεγμα - Πρώτη φορά - Γκάζι. --------------------------------Πειραιώς, περασμένες 3 το ξημέρωμα κι ακόμα λέμε καληνύχτα. Η επόμενη μέρα πάντα Δευτέρα. Με άκομα ένα πόλεμο. Μετρώντας πάνω στην κούνια πλαστικά όπλα και ένα δικό σου. ------Αληθινό.--- Σκοτώνοντας λέξεις που δεν αποδείχτηκαν ποτέ. Κάνοντας κύκλους γύρω απο τον εαυτό σου με παρατεταμένο χέρι.-- Δείχνοντας έναν κόσμο όμορφο πάνω απο την κάνη.--------------

Ξημερώνει. Τέμνει. Σκοτώνει. Ξαναβρίσκει. Περπατά. Ντύνεται. Γδύνεται. Αναπνέει.

.

Γουστάρει. Γελάει. Παρατάει. Πίνει. Γαμιέται. Τέμνει.

.

Τέμνει. Τρώει. Πίνει. Κοιτάει. Μιλάει. Στοχεύει. Παρατάει. Βγαίνει. Χορεύει. Σου αρέσει.

.

Ζει. Παλεύει. Πληγώνει. Προστατεύει. Βρίζει. Καίγεται. Τέμνει.

.

Δεν θέλει. Δεν γουστάρει. Δεν νιώθει. Δεν.

.

Τέμνει. Φεύγει. Τελειώνει (τα πάντα).

.

Κάτω απο το τραπέζι λερώνει μιά αλήθεια.

.

Editors - Last Day