Φτιάχνω κολάζ. Τα μαλλιά σου, τα σκουλαρίκια σου, τα τσιγάρα, τα σουπλά, ο Θέμης, το Λονδίνο, οι Atreyu, τα δάχτυλα σου, οι αστράγαλοι σου, το γκρι σεντόνι, το μπουφάν σου, ο δανεικός αναπτήρας, η Kaiser, ο βορράς, οι πίθηκοι, τα κιτρινόμαυρα, η μέσα μεριά του κρεββατιού, η κολώνια στο μπάνιο, τα τεράστια παπούτσια, τα απλωμένα μαύρα σου, τα παρακάλια για φακές, όλα τα σ'αγαπώ.
Οι φωνές, το χέρι σου να ανεβοκατεβαίνει, η φλέβα στο μέτωπο, τα μάτια πιό μαύρα απο ποτέ, ο πόλεμος, οι πόρτες να ανοιγοκλείνουν, απειλές και επανάληψη και νεύρα.
Το Jack Daniels, ο μέτριος προς γλυκός καφές, το μίξερ που κάποτε θα μου πάρεις, τα 160 χλμ στην Άττικη οδό, το μινάκι μας το όμορφο, το τρανταχτό γέλιο, το πάρτυ και οι απόκριες, τα σοκολατένια λουλούδια, ο Στάθης, οι ανασφάλειες σου, η αγάπη μου όλη, οι μαλακίες σου, και οι δικές μου। Το κινητό σου ότι ώρα να ναι. Το ποδόσφαιρο και οι κιμαδόπιτες। Το γάλα μου. Οι μέρες που ήθελα να ορμήξω στο κρεβάτι να σε σκοτώσω. Οι μέρες που ήθελα να ορμήξω στο κρεβάτι και να σε ρουφήξω. Τα πρωινά που κοιμάσαι παραπάνω απο μένα. Οι απειλές σου. Οι φόβοι μου. Το call of duty. Οι θέσεις αντιπάλων και οι θέσεις εραστών. Τα ερωτηματικά. Τα ίσως, τα μπορεί και οι μεθυσμένες δηλώσεις. Το αγανακτισμένο σου ύφος και το ειρωνικό δικό μου. Και πόλεμος ξανά. Και αίμα να βράζει και ''όχι βία στα γήπεδα'' και αλλαγή δωματίων και μαζί πάλι θα κοιμηθούμε, και καμιά φορά τρέμω και φοβάμαι και εσύ το ίδιο μα ποτέ δε το λες, εγώ το γράφω. Και αγαπώ τη μουσική σου και τα στραβά σου δάχτυλα και τις πατούσες σου και τα μούσια σου και τα αστεία σου και τα γυαλιά σου που και αυτά στραβά είναι.
।
।
Θέλω να πάω στην Ιταλία. Να βάλω τα κόκκινα παπούτσια μου, να κρατάω μία κίτρινη ομπρέλα και να περπατάω στα πλακόστρωτα, να χαζεύω τα μπαλκόνια και τα λουλούδια να ναι πάντα ανθισμένα. Να διαβάζω Baricco, να ακούω Jovanotti, να τραγουδάω την ώρα που θα απλώνω τα ρούχα στο δρόμο, να τρώω παγωτό όλο το χρόνο, να μαγειρεύω τα πιό τέλεια μακαρόνια, να λέω ναι σε όλα, να πίνω δέκα καφέδες τη μέρα, να αγαπώ τις μέρες μου, να ρομαντζάρω όταν έχει πανσέληνο, να ζω στο καφέ στο γκρί και στο μπλέ της Μεσογείου, να χαιρετάω τον φούρναρη, να τρώω με κεριά, να χάνομαι στους αμπελώνες, να μιλάω κουνώντας τα χέρια μου, να βρίζω χαριτωμένα, να γίνω μελαχρινή, να κάνω έρωτα σε ένα σκοτεινό στενό κάτω απο μία μπουκαμβίλια, να γιορτάζω τα γενέθλια μου στην ταράτσα, να πίνω Peroni, να καβαλάω το ποδήλατο μου, χωρίς λόγο, να ταξιδεύω.
