Μίλα μου

Μίλα μου. Κουράστηκαν τα χέρια μου να γράφουν. Μίλα μου. Μόνο στόμα έχουμε και λίγες λέξεις. Μίλα μου. Πες μου ξανά πως σε λένε και ποιό φαγητό σου αρέσει. Πες μου μία αστεία ιστορία. Μίλα μου. Κουράστηκα να κάνω σενάρια. Θέλω μία αλήθεια. Βρες τη. Να μου την πεις. Μϊλα μου. Θέλω να σε μάθω. Μίλα μου. Τι είναι εκεί μέσα, τι αγαπώ, τι θέλω κάθε βράδυ. Μίλα μου. Με κούρασε η μουσική. Μου έλειψε η φωνή σου. Θα προσπαθώ να καταλαβαίνω και να λέω ναι. Μίλα μου. Έλα να φτιάξουμε μυστικά. Μίλα μου. Δεν θέλω άλλο να μην ξέρω. Μίλα μου. Να βρούμε μία συζήτηση να κάνουμε. Έτσι αγαπιούνται οι άνθρωποι, με τα λόγια, και μετά με το σώμα. Μίλα μου. Δεν θέλω να μην είμαι εκεί. Δεν θέλω να παριστάνω ότι μπορώ και να μην είμαι. Μίλα μου. Η σιωπή τεντώνει το σχοινί και φοβάμαι. Δώσε μου λέξεις να το φτιάξω δυνατό. Μίλα μου για να μπορούμε κάποτε να μην χρειαζόμαστε λέξεις. Για να μάθουμε τι μπορούμε να κάνουμε με τα μάτια. Μίλα μου.

Τα τελευταία βράδια πληκτρολογώ διάφορες λέξεις στο google και διαβάζω τους επίσημους ορισμούς. Όχι τις δύσκολες, τις απλές. Τις αναγκαίες. Πολλές φορές διάβασα για τα λουλούδια όπως και για τα καιρικά φαινόμενα. Με γοήτευσε ο τυφώνας γιατί η θάλασσα γίνεται άσπρη σαν χιόνι. Με γοήτευσε και το ρήμα ''ανθίζω'' ίσως λόγω εποχής. Με προβληματίζει που στη δουλειά μου έχω αρχίσει και ξεχνάω, συνεπώς δεν διακρίνομαι για τον επαγγελματισμό μου τελευταία. Θα το ξαναβρώ και ζητώ λίγη κατανόηση. Αυτά είναι τα νέα μου. Δεν έχω άλλα. Ονειρεύομαι το επόμενο ταξίδι, αγχώνομαι πάλι φρικτά, ακούω διάφορα καταστροφικά σενάρια, κοιμάμαι ανήσυχα, θα πάω στο γιατρό την Παρασκευή, και όλα έχουν πάρει το δρόμο τους. Καμιά φορά με ψάχνω μέσα σε όλα αυτά αλλά ευτυχώς κάτι γίνεται και επαναπροσδιορίζομαι. Έχω βρει μία συχνότητα που θέλω να εκπέμπω, είμαι πιά σταθερή σε αυτό. Δεν αποκλίνω, δεν ταλαντεύομαι και αυτό είναι μεγάλη ανακούφιση. Ξέρω τι λέω, ξέρω τι κάνω, έχω προτεραιότητες και φροντίζω να τις διατηρώ. Όλα ξεκίνησαν όταν κατάφερα να παραδεχτώ ότι δεν θα καταφέρω τα πάντα. Ή κάπως έτσι. Δεν είμαι τέλεια, δεν είμαι δυνατή, δεν είμαι ίσως τίποτα απο όλα αυτά που άρεσε στον κόσμο να βλέπει σε μένα. Που τους βόλευε μάλλον. Τέλοσπάντων... Διαβάζω ένα τέλειο βιβλίο, ευχαριστώ που μου το πήρες, νιώθω ότι ξέρω τι θα κάνω, ξέρω με ποιόν θέλω να είμαι ερωτευμένη για πάντα, ξέρω να φτιάχνω τέλειες πατάτες φούρνου, ξέρω ότι θέλω να μαθαίνω περισσότερα. Συνέχεια. Αυτό.

Είναι η ανάγκη για επικοινωνία. Είναι τα playmobil. Είναι ο κόσμος που γεμίζει τροφαντά μωρά. Είναι το κρυμμένο σου ταλέντο, να μου παίρνεις το άγχος. Είναι το πιό απλό πράγμα στον κόσμο. Είναι βόλτα. Χωρίς λόγο. Χωρίς ώρα. Χωρίς θέμα. Άνοιξη είναι και με κάνεις λουλούδι.

।

।

।

Άπνοια

Έτσι είναι μάτια μου, όταν θες να σώσεις τον κόσμο. Θέλει άντερα, μα και να θέλει να σωθεί. Χωρίς την συγκατάθεση του, δεν μπορείς να ακουμπήσεις καν. Αυτοί είναι οι όροι και έτσι θα πορευτείς. Η γλώσσα θα είναι για καιρό κομμένη, τα πόδια θα είναι άκαμπτα, και η κοιλιά θα πονάει. Για πάντα ίσως. Αν είσαι τυχερός, σαν μισός. Μα κι αν δεν είσαι, σαν κανένας. Δεν ξέρω τι απο τα δύο είναι καλύτερο. Η σκιά ή η ανυπαρξία. Ο κόσμος δεν θα σε σώσει. Ποτέ. Δεν έχει χερια ο κόσμος μάτια μου. Δεν έχει αγάπη. Δεν μπορεί. Δεν έχει στήθος να ακουμπάς, δεν έχει στόμα να πει σ΄αγαπώ, μα πιό πολύ πονάει που δεν έχει αυτιά να ακούσει το δικό σου. Και έτσι πάντα νομίζει ότι τον αγνοείς. Ότι τον υπονομεύεις. Ο κόσμος μωρό μου, ο κόσμος που ξέρω είναι σκληρός και εμείς κομμάτι του. Άλλοι με στόμα να φωνάζουν αγάπες και άλλοι χωρίς αυτιά να μην ακούν ''βοήθεια''. Πως να συνεννοηθούμε έτσι... Μόνο άνθρωποι είμαστε. Όνειρα μόνο βλέπω, όνειρα ωραία, σκαρφαλώνω πάνω τους και μυρίζω κάτι απο όλο αυτό που δεν μου δίνεται. Δεν μου μοιράζεται. Επιπλέω και θα γράφω.

Θέλω να πάω στην Ιταλία. Να βάλω τα κόκκινα παπούτσια μου, να κρατάω μία κίτρινη ομπρέλα και να περπατάω στα πλακόστρωτα, να χαζεύω τα μπαλκόνια και τα λουλούδια να ναι πάντα ανθισμένα. Να διαβάζω Baricco, να ακούω Jovanotti, να τραγουδάω την ώρα που θα απλώνω τα ρούχα στο δρόμο, να τρώω παγωτό όλο το χρόνο, να μαγειρεύω τα πιό τέλεια μακαρόνια, να λέω ναι σε όλα, να πίνω δέκα καφέδες τη μέρα, να αγαπώ τις μέρες μου, να ρομαντζάρω όταν έχει πανσέληνο, να ζω στο καφέ στο γκρί και στο μπλέ της Μεσογείου, να χαιρετάω τον φούρναρη, να τρώω με κεριά, να χάνομαι στους αμπελώνες, να μιλάω κουνώντας τα χέρια μου, να βρίζω χαριτωμένα, να γίνω μελαχρινή, να κάνω έρωτα σε ένα σκοτεινό στενό κάτω απο μία μπουκαμβίλια, να γιορτάζω τα γενέθλια μου στην ταράτσα, να πίνω Peroni, να καβαλάω το ποδήλατο μου, χωρίς λόγο, να ταξιδεύω.
.

.
Jovanotti - Baciami ancora