Memo

Να σου πω άλλη μία φορά ότι σε αγαπώ. Ότι σε θέλω. Κάθε μέρα πιό πολύ και λίγο διαφορετικά. Σε πληγώνω, σε πονάω. Άνθρωποι είμαστε. Πεθαίνω καμιά φορά. Το ξέρεις. Το βλέπεις δεν το βλέπεις, το νιώθεις. Το ψυχανεμίζεσαι. Σε αγαπώ λοιπόν. Ανθρώπινα, κτητικά, ζωώδη, τρυφερά. Θέλω να σε χαιδεύω και να σε αγαπώ και αύριο το πρωί. Θα ήθελα να ήταν τα πάντα εύκολα, θα ήθελα να προσπαθώ κάθε μέρα. Θα ήθελα τα λουλούδια να μην μαραίνονται και το νερό να μη στεγνώνει. Θα ήθελα να γελάς. Όσο κλισέ και αν είναι αυτό. Βαρέθηκα να γράφω περίπλοκα και σκεπτόμενα. Είναι πολύ απλό αυτό που θέλω να πω. Μα η απλότητα ουδεμία σχέση έχει με την ευκολία. Είναι δύσκολο το απλό. Πάντα ήταν. Εμείς οι άνθρωποι χαθήκαμε στη μετάφραση. Απλά σε αγαπάω. Και θέλω να είμαι κάτι για σένα. Δεν χρειάζομαι κανέναν αυτοκρατορικό τίτλο. Κανένα συμβόλαιο. Τίποτα δεν μπορεί να σε πειράξει μέσα μου. Τίποτα δεν αλλάζει. Και ας έρθουν θυμοί και φουρτούνες. Και ας θελήσεις να φύγεις. Μέσα μου έχεις χτιστεί. Και σε έχω ασφαλίσει.

.

.

You always hurt the one you love.

Ένα διπλό cd με αυτά που ακούω τελευταία μου έδωσες χθες. Ήθελα να σου πω για ένα ποτάμι που έχω μέσα μου αλλά έκανα μπάνιο και το υπερκάλυψα. Νερό με νερό. Πολύ νερό. Μετά σκέφτηκα ότι δεν θα το συνηθίσω ποτέ. Δεν θα μου το επιτρέψω. Αναρωτήθηκα που στο διάολο είναι αυτή η ευαισθησία και κοίταξα στα ράφια του μπάνιου. Έπιασα την κρέμα σώματος για ευαίσθητα δέρματα και πασαλείφτηκα. Βγήκα απο το μπάνιο και έτρεξα να κρυφτώ στην ντουλάπα να μη με βρει το συμπέρασμα. Ξεκρέμασα το μαύρο φόρεμα, και το φόρεσα γρήγορα. Στιγμή να μη με δω γυμνή. Φοβήθηκα μην με φτάσουν εκείνα τα ληξιπρόθεσμα ερωτηματικά, αλλά έβαλα τα τακούνια και έτρεξα πιο γρήγορα. Έβαλα κραγιόν για να σου αφήσω ένα τόσο δα σημάδι. Που θα το σκουπήσεις και δεν θα το σκεφτείς δεύτερη φορά. Δεν θα σε βρω όμως. Θα δώσουμε ραντεβού σε ένα μέρος που δεν θα ανήκει σε καμία ήπειρο και μάταια θα ψάχνουμε στα GPS και στις πυξίδες μέχρι να τελειώσει η βενζίνη, να χαλάσει το αυτοκίνητο, να σπάσουν τα τακούνια, να έρθει χειμώνας, να λιώσει το φόρεμα, μέχρι να βρω μία θάλασσα να βουτήξω να βρει το ποτάμι μου εκβολή. Σαν το όνειρο που σου είπα ότι είδα. Η' σαν αυτό που σημαίνει.

.

.

.

.

Burning, burning, burning...

Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.*

.

.

..

http://www.thinkuknow.co.uk/

.
.

.
.

http://www.youtube.com/watch?v=lOeQnGUSjMs

.

.

.

*Τίτλος : ''Κάποτε θα ρθουν'' Παύλος Σιδηρόπουλος

η πόρτα

Πότε κλειδώθηκες δεν ξέρω... Χτυπάω με μανία κάθε λεπτό την πόρτα. Απο ''θέλω'' όχι απο πείσμα. Απο αληθινό θέλω. Ματώνω τα χέρια μου και σπάω τους καρπούς μου. Τα γιατρεύω με κάτι όνειρα και ξυπνώ στο κατώφλι σου. Κάθε μέρα. Με ήλιο, με βροχή, χειμώνα, καλοκαίρι. Η αγάπη δεν έχει αργία. Δεν γνωρίζει αρρώστια και έλλειψη φωνής. Η αγάπη μου είναι ορισμός. Είναι επιρρήματα απο χρόνια πεθαμένα που ανασταίνονται. Στα κλειστά σου παράθυρα κλαίω και φτύνω σιωπή. Η αγάπη μου με απειλεί, με σκοτώνει, με γεννάει και γεμίζουν αίμα οι φλέβες. Μεγάλωσα έξω απο την πόρτα σου και κόσμος άλλος δεν υπάρχει. Φίλησε με, φώτισε με, άνοιξε να μπω.

Μίλα μου

Μίλα μου. Κουράστηκαν τα χέρια μου να γράφουν. Μίλα μου. Μόνο στόμα έχουμε και λίγες λέξεις. Μίλα μου. Πες μου ξανά πως σε λένε και ποιό φαγητό σου αρέσει. Πες μου μία αστεία ιστορία. Μίλα μου. Κουράστηκα να κάνω σενάρια. Θέλω μία αλήθεια. Βρες τη. Να μου την πεις. Μϊλα μου. Θέλω να σε μάθω. Μίλα μου. Τι είναι εκεί μέσα, τι αγαπώ, τι θέλω κάθε βράδυ. Μίλα μου. Με κούρασε η μουσική. Μου έλειψε η φωνή σου. Θα προσπαθώ να καταλαβαίνω και να λέω ναι. Μίλα μου. Έλα να φτιάξουμε μυστικά. Μίλα μου. Δεν θέλω άλλο να μην ξέρω. Μίλα μου. Να βρούμε μία συζήτηση να κάνουμε. Έτσι αγαπιούνται οι άνθρωποι, με τα λόγια, και μετά με το σώμα. Μίλα μου. Δεν θέλω να μην είμαι εκεί. Δεν θέλω να παριστάνω ότι μπορώ και να μην είμαι. Μίλα μου. Η σιωπή τεντώνει το σχοινί και φοβάμαι. Δώσε μου λέξεις να το φτιάξω δυνατό. Μίλα μου για να μπορούμε κάποτε να μην χρειαζόμαστε λέξεις. Για να μάθουμε τι μπορούμε να κάνουμε με τα μάτια. Μίλα μου.