Φθινόπωρο

Κάτω από τα χωρίς μου, έχω ζωστεί όλα τα εμείς.  

Stick to the plan

Ήταν ένα ακόμα καλοκαίρι στην πόλη. Ένα καλοκαίρι που σου χρωστούσα. Σου χρωστούσα ήλιο θάλασσα και όλο το χαμογελό μου. Δεν μπόρεσα ούτε φέτος. Και σε βλέπω που κάθεσαι δίπλα μου πιστό σκυλί και με αποχαιρετάς κάθε φορά που με παίρνουν μέσα και μου λες θα περιμένω να βγεις. Και πάντα είσαι εκεί και παρατηρείς τα φύλλα μου να πέφτουν και με σκεπάζεις με τα γλυκόλογα σου να μην κρυώνω. Είμαι γυμνή όμως. Γύμνωσα, στέρεψα το ούτως ή άλλως μικρό αποθεματικό θάρρους που μου βρισκόταν. Τώρα έχω μόνο το δικό σου. Το ροκανίζω και λυπάμαι. Ανάμεσα σε ναυτίες και δάκρυα υπάρχεις. Στέκεσαι εκεί και είσαι τα πόδια μου, τα χέρια μου, η τροφή μου. 

Σου πλέκω βραχιόλια στο κρεβάτι μου, έχεις τη γιορτή σου την άλλη βδομάδα και θέλω να σου κάνω το πιο ωραίο δώρο.

Μαμά.

Ξέρεις τι θυμάμαι καμιά φορά και κλαίω? Ήμουν έξι και μισό όταν πέθανε ο Ρίτσος. Και το επόμενο πρωί μου έδωσες αποκόμματα από τις εφημερίδες που έλεγαν για τη ζωή του και το έργο του να τα πάω στο σχολείο. Αυτό ρε μάνα, με σκίζει. Έξι και μισό και μου έμαθες το Ρίτσο. 

Και συγνώμη για όλα αυτά που έχω πει κατά καιρούς για σένα, αλλά ξέρεις, ξέρεις πόσο το πληρώσαμε. Ήσουν εκεί με είδες να κοιμάμαι τρεις μέρες συνεχόμενες από τα χάπια. Και ούτε μία φορά δεν μου είπες κάτι να νιώσω άσχημα. Μόνο μου έφτιαχνες ζεστά κρουασάν να τρώω όταν ξύπναγα. Έτρωγα και κάπνιζα και έπαιρνα χάπια. Κι εσύ εκεί, ήξερες ότι θα περάσει. Συγνώμη που σε ανησύχησα τόσες φορές. Συγνώμη που ακόμα σε χρειάζομαι. Συγνώμη που νιώθω καμία φορά, μπροστά στον εχθρό, σαν απροστάτευτο μικρό πλάσμα. Και πάντα θα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. 

Δεν θα συνέλθω σήμερα. 

Πόσο σε ευχαριστώ που είσαι 15 χιλιόμετρα μακριά μου. Πόσο σε ευχαριστώ που πάντα σηκώνεις το τηλέφωνο. Δεν φαντάζεσαι πόσο. 

Shelter

Βζιιιιιιουιιιιιιιιιουιιιιιιουιιιιιιιιιιιιν*. Έτσι ήθελα να ξεκινήσω αυτό το ποστ. Είναι μία λέξη (?) που συναντάω συχνά πυκνά, επειδή το επιδιώκω, σε άπειρα μέηλ και σε sms. Είναι ένα σημάδι που αφήσαμε στον κόσμο και το χαράξαμε με κόπο μέσα σε τρία χρόνια. Η δημιουργός αυτής της λέξης, είναι γνωστή σε κάποιους, εγώ προσωπικά της χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ για κάτι συγκλονιστικές λέξεις και μουσικές που μοιραστήκαμε για χρόνια. Το βζιιιιιιιιιιιιιουιιιιιιιιιιιιιιιιιουιιιιιουν έχει κάνει μακρύ ταξίδι. Και κάποιοι τυχεροί το έχουμε ακόμα στις τσέπες μας ανάμεσα σε ξεραμένο καπνό και ένα ενθύμιο καπάκι μπύρας. Ένα γούρι στους περίεργους καιρούς που ζούμε. Έχει γραφτεί σε συνθήκες απερίγραπτης χαράς, κάτω από αστέρια του Βορρά, λίγο πάνω από τη στάθμη της θάλασσας του νότου, την έχουμε ψιθυρίσει σε αυτιά ματωμένα από τους Radiohead, την έχουμε στείλει να παραθερίσει σε δάχτυλα γεμάτα αμυχές, έχει γιατρέψει ματωμένα γόνατα, έχει μπει μέσα σε εσώρουχα, την έχουμε ιδρώσει αυτή τη λέξη. Την έχουμε ακούσει-ουρλιαχτό σκίζοντας τους πόρους μας. Η ''την έχουμε ακούσει'' με αυτή τη λέξη.  Την κρατώ γιατί θα την ξαναπώ. Θέλω να τη λέω κάθε μέρα. Θέλω να συμβαίνει κάθε μέρα βζιιιιιιιουιιιιιιουιιιιν. Θέλω να τη βγάζω από την τσέπη και να την πετάω στον αέρα και εκείνη να πετάει ξανά σε ματωμένα αυτιά και να επιστρέφει κουρασμένη πίσω σε μένα. Και τελικά δεν ξέρω αν το θέμα είναι η διαδρομή ή ο προορισμός. Για μένα μάλλον είναι η επιστροφή. 

*Χνούδι rocks.