Ανατολικά

Όταν θα τελειώσει ξαφνικά το καλοκαίρι
όταν θα 'χω φύγει μακριά σε κάποιο αστέρι
τίποτα να μη φοβάσαι
να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα έρθει το καλοκαίρι μου, εκεί στον ατέλειωτο Αύγουστο των χεριών σου... την ησυχία μου να ξανάβρω, τα γκρίζα βάτσαλα απλωμένα και ενα κόκκινο μπουμπούκι που δεν άνθισε ποτέ. Με κορδέλα θα σε δέσω απαλή μεταξωτή να με σέρνεις και εμένα στα ταξίδια των ματιών σου,
Να πετάς μακριά μου, να γελάς, να πολεμάς και να΄ρχεσαι πάλι να σε τυλίγω, να σου ζητάω και να μην μπορείς, να απαιτώ και να κλαίω.

Όταν θα χαθούν οι αγάπες κι οι φιλίες
όταν θα με βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες
τις βραδιές που δεν κοιμάσαι
να με θυμάσαι
γιατ'ι σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Την αδειανή χωρίς εσένα ναι, με ένα ποιητικό φθινόπωρο για φόντο και λίγο τσάι να με καίει,
τα τσιγάρα πολλά, κοιμάμαι στο κρύο μωσαικό (κάποτε είχε μωβ ανεμώνες εδώ) χαμογελώντας. Με λυπάσαι? ΜΗΝ. Κρεβάτι και το πάτωμα. Χειμώνες οι αναμνήσεις.

Όταν θα κοιτάς την άδεια θέση στο τραπέζι
όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
μη δακρύζεις μη λυπάσαι
να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Δάκρυ δεν θέλω άλλο, ταβάνι λευκό, το πρωινό γουργουρίζει στο πρεβάζι της ζωής μας. Ανοίγω το παράθυρο, έρχεται άρωμα γιασεμιού και κάθεται στο σπίτι, στο δωμάτιο, στα μάτια μου. Λουλούδια λευκά παντού. Και ένα κόκκινο μπουμπούκι, μόλις που το άκουσα να ανοίγει ένα πέταλο.


τα μπλε είναι στίχοι του Γιώργου Παυριανού, τίτλος 'Να με θυμάσαι'.