Μάιος

Βουτάω. Θάλασσα μικρή – από εδώ μέχρι εκεί
Ίσα που χωράω – στις κόρες των ματιών σου

Ταξιδεύω. – πρόσθια κίνηση
Τρία νησιά πάω να συναντήσω – Βράχους μόνους
Του έρωτα, της λύπης, της λησμονιάς. – κόκκινο, μαύρο, κενό(…….)

Και τα λουλούδια που κρατώ να παραδώσω – σβήνω γράφω, σβήνω όλα
Στις αγάπες και την άνοιξη – Σε σένα σε σένα σε σένα
Στου λαιμού τα μπλε φαράγγια – Τα ζωτικά τα όμορφα
Στου Ιούνη τα ανοιχτά παράθυρα – Στο γκρι του κέντρου

Πέρασε ώρα στο νερό. Ακόμα αναπνέω. – Εκπνέω γράμματα, λέξεις, ότι έκανα.
Πότε το άρωμα σου, πότε χωρίς αυτό. – Ποτέ πια με αυτό

Να ναι μέρα? Να ναι νύχτα? – Είναι ζωή στο κρεβάτι σου
Ποιος Ιούνης ο έρωτας?? Τα παράθυρα της λύπης ξέρω.

Στο πρώτο σύννεφο στροφή αριστερή, - Προορισμός
Στο χτύπο της πόρτας επιτόπου.- Κίνδυνος

Με ένα μαγικό χαλί που ακολουθεί – Περιμένω δένω κόμπους
Και ένα σχοινί δεμένο στον καρπό – Άσπρο μικρό ξεφτισμένο

-τόσο όσο-

-πονάει όσο-

Ρωτάω ακόμα πόσο,

Μπλε σημάδι στο σώμα. - Μπλε όμικρον, μπλε μηδέν.
0 (μηδέν) σχηματικά καλύτερο, στεγνό. – αλήθειας μυστικό
Σχοινί, σημάδι, λύπη, παράθυρο, χαλί,
ΑΠΟΥΣΙΑ σαν Γενάρης. Η αρχή της απουσίας ,κεφάλι στα γόνατα--- και κρύο.

Στο νερό είμαι ακόμα, βόλτα με τα πράγματα σου. Τα επιστρέφω,
Και καταστρέφω ( τις σκέψεις στις σελίδες )
Το σχοινί, το χαλί, τον έρωτα. Και ότι απέμεινε για μένα…
……Απουσία…..Λύπη………Λησμονιά………..000.

Και τώρα
Σκουριά στις ράγες ,
άνυδρα λιμάνια,
αεροπλάνα αιχμάλωτα.

άρα

Ποτέ ξανά εκεί, ούτε εδώ.
-
-
-