----------------------------------------------
------
Κάποτε θα σ΄αφήσω... θα σιχαθώ τα καστανά σου μαλλιά, τα μεγάλα σου μάτια, αυτό το στραβό δόντι, τα σημειώματα απελπισίας, τους σάπιους τρόπους έκφρασης...
Κάποτε θα σ΄αφήσω... Θα τρέξω μακριά απο ντουμάνια, απο μαύρες μουσικές, απο αναθεματισμένα πρωινά.
-----------------------------
Κάποτε θα σε ξεχάσω... και τίποτα δεν μου θυμίζεις, ουτε καν αυτή η φωτογραφία στην κούνια του παππού.
Κάποτε θα σε ξεχάσω... και στο σπίτι δεν θα ξέρω να επιστρέψω.
------------------------------------------------------------------------
Θα περιπλανηθώ και θα σβηστώ σε βρόμικο τασάκι ένα πρωί.
--------------------------------------------------
Και δεν θα ονειρεύομαι τα βράδια τα τυφλά σου περιστέρια, τις μπόμπες μαγικά φίλτρα, κάτι ουράνια τόξα.
------------------ ----------------------------
Από την αρχή αρνήθηκες την ανθρώπινη σου φύση και έβγαλες λέπια έλεγες... Τίποτα δεν είναι τυχαίο- να ξεχνάς ήθελες- να μάθεις να ξεχνάς. Κλεισμένη σε ένα άρρωστο πορτοκαλί με εξασφαλισμένες ικανότητες...
---------------------------------------------
Δεν αντέχω την αλλεργία που μου προκαλείς... Κακογραμμένη ελπίδα.
----- ----- -------- --- - - - - - - -
Αφού ψέματα είναι όλα. Ένας κλόουν δολοφόνος.
-----------------------
-----
