Γέμισα τις τσέπες μου με καραμέλες με γεύση κανέλλα. Σου είχα υποσχεθεί ένα πρωινό να διαβάσουμε μόνο εφημερίδες καθισμένοι δίπλα-δίπλα. Συμφωνήσαμε το σπίτι μας να μην έχει πάρκιν και εγώ να μην οδηγούσα ξανά. Είχες πει ότι θα μου έπαιρνες ένα όμορφο πράσινο ποδήλατο. Θα μπορούσα να τρέχω και με αυτό. Μου πήρες και κράνος γιατί με πρόσεχες. Γέμισα την τσάντα μου με καραμέλες σήμερα. Δεν πονάει πιά. Ξέρω ότι θα πονέσει. Ακόμα είναι ζεστό. Όταν κρυώνουν τα 'χτυπήματα' πονάνε. Αλλά θα τρώω μία καραμέλα την ώρα και θα σκέφτομαι ότι κάθε φορά θα είναι πιό εύκολο.

Και ας είχες ονειρεύτει πως θα με φωτογραφίζεις ακόμα και με άσπρα μαλλιά. Και ας είχα ορκιστεί ότι αν σε ενοχλούσε τόσο θα έκοβα το κάπνισμα. Ξέρω ναι... Εγώ το επέλεξα να μην έχουν καμία σημασία πιά όλα αυτά.

Ξύπνησα ένα πρωί σαν βασανισμένο άγριο ζώο και σε σκότωσα.

Τώρα παλεύω να φτιάξω ένα θρόνο με τις καραμέλες μου. Τώρα δεν θα διαβάσουμε εφημερίδες καθισμένοι δίπλα δίπλα και καπνίζω όσο ποτέ. Τώρα δεν είμαι αυτό που θες. Δεν κρατάω τελευταία εικόνα. Δεν μυρίζω τελευταία αναπνοή. Δεν θέλω τίποτα που να μπορέσω να γράψω γι΄αυτό. Άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου, άναψα ένα τσιγάρο.

Και φεύγοντας άκουσα αυτό.

.

.

Είναι δύσκολο όταν φεύγουν οι άνθρωποι ακόμα και αν έμειναν λίγο.