xrysfish

Περπατώντας στο στενάκι του σπιτιού παρατηρούσα πάντα τα σεντόνια που ήταν απλωμένα στις γύρω πολυκατοικίες. Άλλα όμορφα, άλλα αδιάφορα, άλλα τριμμένα, άλλα παιδικά. Άνοιγα με τον κωδικό, και έπαιρνα το ασανσέρ. Σχεδόν πάντα πεινούσα. Βιαζόμουν να φτάσω. Με έπιανε η μυρωδιά απο το ισόγειο. Η πόρτα όμορφη, καινούρια. Το κλειδί ασφαλείας. Τα Χριστούγεννα κρεμόταν ένας Αγιος Βασίλης κόκκινος απο το χερούλι. Ένας τοίχος βαμμένος λεωφόρος με δύο ποδήλατα στερεωμένα πάνω του. Φωτεινό σπίτι. Πολλά παράθυρα, με κουρτίνες που είχαν διαλεχτεί με πολύ περπάτημα και γέλιο και γρανίτες. Μία ασπρόμαυρη με κόμικς και μία έγχρωμη με το ίδιο μοτίβο. Μία χαρά μία λύπη. Άνοιγα το παράθυρο και έβγαινα σε ένα μεγάλο μπαλκόνι με γλάστρες και μία αιώρα. Όλα για μένα ήταν φτιαγμένα. Εκεί περνούσα την καλοκαιρινή βαρεμάρα μου. Τα βυνίλια και τα cd όμορφα τακτοποιημένα σε ένα χειροποίητο έπιπλο δίπλα σε μία τεράστια τηλεόραση. Ο καναπές γινόταν κρεββάτι. Για να αγκαλιάζει όποιον δεν είχε σπίτι ή όρεξη να πάει σπίτι. Το τραπεζάκι είχε πάνω κεριά, μία πίπα με τον καπνό της και τα σύνεργα, διάφορες εφημερίδες, κοκκαλάκια για τα μαλλιά μου, πέτρες απο διάφορες παραλίες. Δεξιότερα ήταν το ψυγείο, θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου όταν μπήκα στο σπίτι και βρήκα ένα ολοκαίνουριο κόκκινο ψυγείο γεμάτο ήδη με μπύρες, κρασιά, μαστίχα, παγωτά. Αυτό το ψυγείο άρχισε να φιλοξενεί φωτογραφίες με πρόπωπα που περνούσαν απο αυτό το σπίτι. Μας έκαναν παρέα, έπαιζαν Wii, έτρωγαν μαζί μας, άκουγαν μουσική, συζητούσαν, ξενυχτούσαν και μετά κοιμόντουσαν στον καναπέ. Η κουζίνα με όλα τα είδη καφέ στα ντουλάπια, με γουόκ, με πράσινα πιάτα και μαύρα ποτήρια, με μηχανή εσπρέσσο. Η κουζίνα, πάντα πεντακάθαρη.
Ένας απο τους λόγους που αγάπησα αυτό το σπίτι ήταν μία μικρή εσωτερική σκάλα. Ότι έπρεπε για κυνηγητό με βαθμό δυσκολίας. Αν χοροπηδούσες πολύ χτύπαγες το κεφάλι σου, αν ήθελες όμως καθόσουν σε μία γωνία της ψηλά και μπορούσες να βλέπεις το κάτω σπίτι. Αν την ανέβαινες όλη βρισκόσουν στην κρεββατοκάμαρα που είχε ένα υπέρδιπλο στρώμα ριγμένο στο πάτωμα, χοντρό, βασιλικό. Στρωνόταν με χρωματιστά σεντόνια που μοσχομύριζαν μαλακτικό και τα σωστά μαξιλάρια για να μην πονάει ποτέ το σώμα. Ο τοίχος πίσω του είχε απο άκρη σε άκρη μία Νέα Υόρκη φτιαγμένη απο αυτοκόλλητα. Ώρες μπορούσα να κοιτάω αυτόν τον τοίχο. Το φωτιστικό ήταν μία μπάλα του μπάσκετ, φτιαγμένο για μένα με πολύ κόπο. Η ντουλάπα, πάντα τακτοποιημένη. Συρτάρια δικά μου, συρτάρια δικά του. Παπούτσια και των δύο. Χαρούμενα all star στα χρώματα του ουράνιου τόξου, με τη σημαία της Αγγλίας, ζωγραφισμένα. Συλλεκτικά. Γραβάτες και φουλάρια, ζώνες και γάντια, κάλτσες και εσώρουχα, σεντόνια και πετσέτες. Η πόρτα του μπάνιου ζωγραφισμένη με μαρκαδόρους. Με σεξουαλικές στάσεις, με σημειώσεις, με ημερομηνίες, με ανέκδοτα, με ονόματα φίλων. Και η μπανιέρα με κολλημένα λαστιχένια ψάρια παντού. Κολώνιες και αφρόλουτρα, καθαριστικά προσώπου και αφροί ξυρίσματος. Οδοντόβουρτσες και σφουγγάρια. Μία κούκλα κρεμασμένη στον τοίχο. Ροζ ξυραφάκια. Παράθυρο θολό. Playmobil και Lego ακουμπισμένα στο πρεβάζι.
.
Το σπίτι αυτό είδε τα πάντα. Φίλους να πίνουν και να γελούν, μοναξιές στην τηλεόραση μπροστά, περίτεχνες συνταγές στο φούρνο, ξυπνήματα με νεύρα, περίεργα ντουμάνια τα ξημερώματα, παράνομα ζευγάρια, πολλά γέλια, πάρα πολλά γέλια, δεν πρόλαβε να δει ένα σκύλο, δεν πρόλαβε να πάρει PS 3, δεν πρόλαβε να κάνει το τραπέζι στην Κατερίνα και το αγόρι της.
.
Τι θυμάμαι σήμερα...
.
.

Nick Cave - God is in the house