Μάης παλιός

Σαν σήμερα. Φορούσα μία κόκκινη βερμούδα και ένα λευκό μπλουζάκι. Πολλά χαιμαλιά και σανδάλια. Ήταν ήδη καλοκαίρι και τότε. Δεν θυμάμαι πως ένιωθα. Ξέρω απο δικές μου αφηγήσεις και μαρτυρίες ότι ήμουν ευτυχισμένη, όμως χωρίς να μπορώ να θυμηθώ πως ήταν αυτό. Σαν να περιγράφω μία άγνωστη λέξη είναι. Θυμάμαι ότι έπινα και γελούσα με ότι αηδία έλεγες. Και πριν βγω απο το αυτοκίνητο με φίλησες. Θυμάμαι που είχες δυσανασχετίσει στην κίνηση και μου είχες πει ότι την άλλη φορά θα πάμε βόλτα με τη μηχανή. Θυμάμαι ότι έπρεπε να φύγεις νωρίς και μετά εγώ έκανα βόλτες μόνη μου και κάπνιζα χαμογελώντας. Είναι σαν να θυμάμαι την κορνίζα μα όχι τη φωτογραφία. Ξέρω ότι κάναμε τα πάντα μαζί, ταξίδια, βόλτες, χιλιόμετρα... Με αυτοκίνητα, μηχανές, πλεούμενα, αεροπλάνα. Τώρα δε με νοιάζει, έχω ταξιδέψει μέσα σε ψυχές ανθρώπων, συναρπαστικές βόλτες έχω κάνει ναι.
.
Δεν σε αγαπώ πιά. Δεν σε θυμάμαι. Λυπάμαι για αυτό. Ποτέ δε σου το είπα. Ίσως είναι τα χρόνια. Ίσως οι διαφορές. Σαν να εξαντλήθηκαν τότε τα αποθέματα που είχα φτιάξει για σένα. Έχω χρόνια πάψει να λυπάμαι που δεν σε βλέπω. Είναι χρόνια που δεν θέλω να σε βλέπω γιατί φοβάμαι ότι δεν θα σε γνωρίσω. Και αν σε γνωρίσω μπορεί να κρατήσω την κάρτα σου και να σου πω: αχρείαστος να 'σαι. Τίποτα άλλο.



11/05/