fatal

Για χρόνια ζήσαμε δύο μέρες μακριά. Κάθε Πέμπτη την ίδια ώρα ήμουν εκεί που ήσουν κάθε Τρίτη. Πλησιάσαμε και πιό πολύ, στα είκοσι μέτρα ενός σταδίου. Ίσως ακόμα περισσότερο. Ίσως να πέρασα απο δίπλα σου ένα μεσημέρι στην Ακαδημίας. Μπορεί και να σε σκούντηξα και να είπα μισή συγνώμη και να έτρεξα να προλάβω. Ποιός απο τους δυό μας περίμενε ποιόν... Ποιός το είχε κανονίσει τόσο καλά... Πόσο σωστή στιγμή ήταν εκείνη η νύχτα. Που -σαν- δύο ξένοι, αντικρυστά και με δύο μέτρα ασφάλεια ανάμεσα μας κανονίσαμε να μεταλάβουμε το ''μαζί'' που επιτέλους δεν τρόμαζε κανέναν.
.
.
.

---Παύλος Παυλίδης - Λευκή καταιγίδα---