xrysfish

Μία στιγμή χωρίς σημασία. Μία στιγμή ή εκατό, χωρίς σημασία. Χωρίς τον μετρητή των ωραίων στιγμών και τον ψυχαναγκασμό που δημιουργεί σε ανθρώπους σαν και εμένα. Να μην υπήρχε αυτή μου η ιδιότητα, το ''σαν κι εμένα''. Να ήταν σαν τους άλλους. Πως γινόταν πριν, δεν θυμάμαι. Πατήσαμε ένα γκάζι και βρεθήκαμε εδώ. Πρώτο πληθυντικό φυσικά γιατί είχα πολλούς συνοδηγούς που το παίρναμε εναλλάξ το τιμόνι. Μία έσπρωχνα εγώ, εκατό τραβούσαν εκείνοι. Και φτάσαμε στις γεμάτες στιγμές. Αυτές που δεν συγχωρούν αχαριστία και βαρεμάρα. Και περνάνε οι μήνες. Μιλώντας πιο πολύ από ποτέ για αγάπη, για φόβο, για το σήμερα. Και το ''τίποτα δεν είναι όπως πριν'' να είναι σαν ένα μεγάλο κουκούτσι στο στέρνο μου. Κάποιοι μου υπόσχονται ότι αυτό θα περάσει και θα μπορώ να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ χωρίς να χαίρομαι τη στιγμή, ή να αναγκάζομαι να χαρώ τη στιγμή. Προς Θεού δεν λέω ότι είναι άσχημα πιά, λέω ότι είναι αλλιώς. Είναι όλα συμπυκνωμένα και παχύρρευστα. Και γεμίζουν όλα τα κενά στην καθημερινότητα, αυτά τα άνευ σημασίας. Μόνο ο έρωτας μπορεί να σταθεί όρθιος και να παλέψει και στο τέλος να κατατροπώσει την συμπύκνωση. Να τα κάνει όλα μία μυρωδάτη λοσιόν (πως μου αρέσει αυτή η λέξη). Έχω δει πάρα πολλά πράγματα, έχω μιλήσει με πολύ κόσμο, λογίζω για φίλους μου πολλούς ανθρώπους πιά και άλλους που χρόνια έλεγα τα μυστικά μου δεν θυμάμαι πως μοιάζουν. Μέσα στη θολούρα κάθε μέρα βρίσκω κι άλλο δρόμο, όλο και κάτι ακόμα ονειρεύομαι να κάνω, και γεμίζω σημειώσεις στο κεφάλι μου, και δεν βαριέμαι ποτέ. Είναι τόσο μεγάλο και παλεύω να το χωρέσω στα τριάντα μου χρόνια και να με κάνω λίγο σοφή και λίγο πιο τρελή. Ψήλωσα 5 πόντους παραπάνω από τους άλλους και εδώ πάνω καμιά φορά έχει κρύο. Αλλά έχει και μουσική. 

Satyricon - Phoenix