ερωτήματα

Φοράς ζεστά ρούχα -ρωτάω- να μη μου κρυώνεις;
Σε μαλακό -ρωτάω- κοιμάσαι στρώμα;
Στην όψη -σε ρωτάω- έχεις φτιάξει χρώμα;
Στα χάδια μου -αν θυμάσαι- αναδακρυώνεις;

Να στείλεις γράμμα! Πες - μην σε λυπούνται;
Να γράψεις κάτσε! Θάρρος μένει να καίει;
Και γράψε μου: Τι κάνεις; Είναι όλα Ο.Κ.;
Με σκέφτεσαι - ρωτάω σε-κάν;
Πετιούνται

απ΄το μυαλό μου τα ερωτήματα... Ω,
τι θ΄απαντήσεις συ θαν το μαντέψω.
Μα, αν είσαι κουρασμένη, σταματάω.

Δεν έχω φαϊ, αν πεινάς, να σε χορτάσει.
Σαν να΄χω βγει, νιώθω, απ΄τον κόσμο έξω
και σαν να σ΄εχω απάντεχα ξεχάσει.



Berthold Brecht
μτφρ: Γιώργος Κεντρωτής

ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΑ...ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΑ

‘Έστω ότι όλα ξεκινάνε κάπως έτσι…

Τον βλέπεις. Τα βιολογικά συστήματα αρχίζουν να υπερλειτουργούν.
Θες απελπισμένα να πας στο μπάνιο γιατί ίσως η μάσκαρα να μην είναι ακόμα στη θέση της, να έχει φύγει πόντος στο καλσόν, να έχεις πάρει μισό κιλό από τα πατατάκια που καταβρόχθισες και αυτό φυσικά να είναι εμφανές στους κριτές που σε καταδιώκουν ξαφνικά.

Μπαίνεις στο μπάνιο. Πετάς τα τακούνια. Κοιτάζεσαι. Και ξαφνικά αρχίζεις να χοροπηδάς σαν το κατσίκι, να στριφογυρνάς μέχρι να πέσεις κάτω, να βγάζεις άναρθρες σιωπηλές κραυγές (έλα που δεν ξέρεις πως γίνεται)… και άμα παίζει και βούρτσα στο σκηνικό ρίχνεις και ένα σόλο με κορώνα πεθαίνω-από-ασφυξία. Σιωπηλά εννοείται. Τσεκάρεις και τα βασικά και πας πίσω στο Γολγοθά σου.

Παίρνεις το οινόπνευμα αγκαλιά και το ρίχνεις στην περισυλλογή (Δεν είναι αυτή η σωστή τακτική αλλά πάντα έτσι γίνεται). Μετανιώνεις πικρά που δεν φόρεσες κάτι πιο φαντασμαγορικό ( απόκριες έρχονται). Εκείνο το κοραλλομώβ με τα στράς και το αβυσσαλέο ντεκολτέ. Μετανιώνεις διπλά που δεν έριξες ένα κομμωτήριο να έρθει να κοκκαλώσει το τρίχωμα. Ας μην μιλήσω για το μανικιούρ που κάποιος σου είπε ότι οι άντρες κοιτάνε πρώτα τα χέρια…( αλλού επικεντρώθηκε αν θυμάσαι). Με λίγα λόγια ζεις δράμα. Είσαι σίγουρη πια ότι είσαι άσχημη, χοντρή και δεν σου αξίζει τίποτα. Άρα τον αποφεύγεις.

Σκέψου τώρα τι γίνεται αν αυτός ο καημένος ζητήσει το τηλέφωνό σου. Ναι, ναι εκεί χαίρομαι και εγώ. Τα πουλάκια κελαηδάνε ξανά κτλ… Και αρχίζει η φάση της αναμονής. Το πρώτο 24ωρο είσαι ευτυχισμένη. Όλα είναι υπερ σου και πρώτη φορά καταλαβαίνεις ότι ‘αν θέλεις κάτι πολύ…’ (A ρε Coehlo με τα ωραία σου)… Το σύμπαντο όμως το βλέπω να ψιλοκοιμάται εκείνη την αποφράδα μέρα. Εσύ ενισχύεις το ένστικτό σου με συγκεκριμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς ( ονόματα δε λέμε ) και κάποια στιγμή έρχεται το επόμενο πρωί. ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕΣ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ.

Ντύνεσαι, φτιάχνεσαι πας στη δουλειά. Η κίνηση είναι τόσο όμορφη καμιά φορά, οι λακκούβες σε ξυπνάνε ευχάριστα, χαρίζεις χαμόγελα στα μηχανάκια που προσπερνάνε από δεξιά και γενικώς η γη γυρίζει, 3.45 πμ και άλλες ασυνάρτητες σκέψεις… Άπαξ και έφτασες στο γραφείο ένα σου λέω: Μην διαννοηθείς να ασχοληθείς με τίποτα που μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας για την εταιρία σου. Διότι μετά από μελέτες αιώνων ο ερωτευμένος εγκέφαλος κάνει καταστροφικά λάθη τα οποία συνήθως αποκαλύπτονται εκ των υστέρων ( στην έκδοση ισολογισμού ας πούμε, στο κλείσιμο του έτους ακόμα χειρότερα)… Και ένας Θεός ξέρει αν μέχρι τότε θα αξίζει και τον κόπο ο τύπος που για χάρη του θα σε στείλει στα τάρταρα το αφεντικό σου.

Προσπερνώ τα υπόλοιπα γραφικά και περνάω στο ότι κάποια στιγμή χτυπάει το κινητό. Εσύ μετά από 3 τουλάχιστον μέρες αναμονή νιώθεις σαν πεθαμένο πλεούμενο πυρηνικό κουνουπίδι. Και οκ κανονίζετε να βγείτε. Εμ δεν άρχιζες τη δίαιτα κανένα μήνα πριν να έχεις καβάτζα.

Πας σπίτι αμέσως. Πετάς ρούχα, παπούτσια και χώνεσαι στη ντουλάπα. Το μπλε η το ροζ? Το μαύρο ή το άσπρο? Πουκάμισο ή μπλούζα? Φόρεμα ή φούστα? Κλασσικό η εκκεντρικό? Πολύ νεανικό, πολύ γεροντίστικο, με παχαίνει, με χλομιάζει, μυστηριώδες, ξενέρωτο, μέχρι και ο χαρακτηρισμός ‘καβαφικό’ παίζει σε πολύ προχωρημένη κατάσταση βέβαια. Και όταν περνούν (δραματικά αργά) οι ώρες τον βλέπεις.

Είσαι όμορφη, νιώθεις όμορφη και κουρασμένη λίγο, μυρίζει όμορφα και εκείνος. Χαλάλι του όλα. Και το λάθος στο γραφείο. Τώρα ίσως όλα να είναι πιο εύκολα. Τον κοιτάς χωρίς κριτές. Νιώθεις άνετα. Και επιτέλους μιλάς…

Είστε ωραία εικόνα. Εγώ φεύγω. Να περάσετε όμορφα.

Ανατολικά

Όταν θα τελειώσει ξαφνικά το καλοκαίρι
όταν θα 'χω φύγει μακριά σε κάποιο αστέρι
τίποτα να μη φοβάσαι
να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα έρθει το καλοκαίρι μου, εκεί στον ατέλειωτο Αύγουστο των χεριών σου... την ησυχία μου να ξανάβρω, τα γκρίζα βάτσαλα απλωμένα και ενα κόκκινο μπουμπούκι που δεν άνθισε ποτέ. Με κορδέλα θα σε δέσω απαλή μεταξωτή να με σέρνεις και εμένα στα ταξίδια των ματιών σου,
Να πετάς μακριά μου, να γελάς, να πολεμάς και να΄ρχεσαι πάλι να σε τυλίγω, να σου ζητάω και να μην μπορείς, να απαιτώ και να κλαίω.

Όταν θα χαθούν οι αγάπες κι οι φιλίες
όταν θα με βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες
τις βραδιές που δεν κοιμάσαι
να με θυμάσαι
γιατ'ι σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Την αδειανή χωρίς εσένα ναι, με ένα ποιητικό φθινόπωρο για φόντο και λίγο τσάι να με καίει,
τα τσιγάρα πολλά, κοιμάμαι στο κρύο μωσαικό (κάποτε είχε μωβ ανεμώνες εδώ) χαμογελώντας. Με λυπάσαι? ΜΗΝ. Κρεβάτι και το πάτωμα. Χειμώνες οι αναμνήσεις.

Όταν θα κοιτάς την άδεια θέση στο τραπέζι
όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
μη δακρύζεις μη λυπάσαι
να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Δάκρυ δεν θέλω άλλο, ταβάνι λευκό, το πρωινό γουργουρίζει στο πρεβάζι της ζωής μας. Ανοίγω το παράθυρο, έρχεται άρωμα γιασεμιού και κάθεται στο σπίτι, στο δωμάτιο, στα μάτια μου. Λουλούδια λευκά παντού. Και ένα κόκκινο μπουμπούκι, μόλις που το άκουσα να ανοίγει ένα πέταλο.


τα μπλε είναι στίχοι του Γιώργου Παυριανού, τίτλος 'Να με θυμάσαι'.

ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΚΡΙΑ
ΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΑ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΟΧΙ?
ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ...
ΜΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΘΕΛΩ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ, ΤΟΣΗ ΔΑ ΑΝΑΠΝΟΗ ΣΟΥ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ
ΕΝΑ ΔΙΑΟΛΕΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΟΥ ΖΑΛΙΖΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
ΤΟ ΑΚΟΥΓΑ ΚΑΙ ΧΘΕΣ ΞΕΡΕΙΣ
ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ...

ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΘΕΙ ΕΙΠΑ, ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ
ΣΕ ΧΑΡΑΜΑΔΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ.

ΞΕΡΩ, ΞΕΡΕΙΣ, ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΟΥ.
ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΟΥΣ
ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΩ
ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ Σ΄ΑΓΑΠΩ
ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΓΙΑ ΟΣΟ ΘΕΣ
ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ
ΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ....
Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙ΄ΑΥΤΗ
ΞΕΧΑΣΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ
ΠΩΣ ΜΟΙΑΖΕΙΣ
ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ
ΚΑΙ ΘΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ
ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΨΑΧΝΕΙΣ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
ΠΟΥ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΩ ΠΙΑ
ΝΑΙ ΜΩΡΟ ΜΟΥ
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΩ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ
ΝΑ ΣΕ ΔΩ
ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΜΠΗΣΩ
ΟΥΤΕ ΚΑΝ
ΚΑΝ
ΚΑΝ
ΚΑΝ

ΝΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ.

ΑΦΗ...

ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ ΤΗ ΜΠΛΟΥΖΑ ΣΟΥ, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ. ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ, ΠΙΕΣΑΝ ΚΑΘΕ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ ΣΟΥ.

ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΟΤΑΝ ΕΙΧΕΣ ΕΝΤΑΣΗ ΝΑ ΤΡΙΨΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΑΦΟΥΣ ΣΟΥ. ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ. ΣΟΥ ΔΙΑΛΕΞΑΝ ΔΩΡΑ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.

ΑΝΑΚΑΤΕΨΑΝ ΖΑΧΑΡΗ, ΜΠΙΣΚΟΤΑ, ΜΑΡΜΕΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΓΛΥΚΑ ΠΟΥ ΕΤΡΩΓΕΣ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ.

ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΜΟΝΟ ΓΡΑΦΟΥΝ, ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ Σ΄ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ, ΜΟΝΟ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ

ΝΑ ΣΟΥ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ 5 ΛΕΠΤΑ ΑΚΟΜΑ.