‘Έστω ότι όλα ξεκινάνε κάπως έτσι…
Τον βλέπεις. Τα βιολογικά συστήματα αρχίζουν να υπερλειτουργούν.
Θες απελπισμένα να πας στο μπάνιο γιατί ίσως η μάσκαρα να μην είναι ακόμα στη θέση της, να έχει φύγει πόντος στο καλσόν, να έχεις πάρει μισό κιλό από τα πατατάκια που καταβρόχθισες και αυτό φυσικά να είναι εμφανές στους κριτές που σε καταδιώκουν ξαφνικά.
Μπαίνεις στο μπάνιο. Πετάς τα τακούνια. Κοιτάζεσαι. Και ξαφνικά αρχίζεις να χοροπηδάς σαν το κατσίκι, να στριφογυρνάς μέχρι να πέσεις κάτω, να βγάζεις άναρθρες σιωπηλές κραυγές (έλα που δεν ξέρεις πως γίνεται)… και άμα παίζει και βούρτσα στο σκηνικό ρίχνεις και ένα σόλο με κορώνα πεθαίνω-από-ασφυξία. Σιωπηλά εννοείται. Τσεκάρεις και τα βασικά και πας πίσω στο Γολγοθά σου.
Παίρνεις το οινόπνευμα αγκαλιά και το ρίχνεις στην περισυλλογή (Δεν είναι αυτή η σωστή τακτική αλλά πάντα έτσι γίνεται). Μετανιώνεις πικρά που δεν φόρεσες κάτι πιο φαντασμαγορικό ( απόκριες έρχονται). Εκείνο το κοραλλομώβ με τα στράς και το αβυσσαλέο ντεκολτέ. Μετανιώνεις διπλά που δεν έριξες ένα κομμωτήριο να έρθει να κοκκαλώσει το τρίχωμα. Ας μην μιλήσω για το μανικιούρ που κάποιος σου είπε ότι οι άντρες κοιτάνε πρώτα τα χέρια…( αλλού επικεντρώθηκε αν θυμάσαι). Με λίγα λόγια ζεις δράμα. Είσαι σίγουρη πια ότι είσαι άσχημη, χοντρή και δεν σου αξίζει τίποτα. Άρα τον αποφεύγεις.
Σκέψου τώρα τι γίνεται αν αυτός ο καημένος ζητήσει το τηλέφωνό σου. Ναι, ναι εκεί χαίρομαι και εγώ. Τα πουλάκια κελαηδάνε ξανά κτλ… Και αρχίζει η φάση της αναμονής. Το πρώτο 24ωρο είσαι ευτυχισμένη. Όλα είναι υπερ σου και πρώτη φορά καταλαβαίνεις ότι ‘αν θέλεις κάτι πολύ…’ (A ρε Coehlo με τα ωραία σου)… Το σύμπαντο όμως το βλέπω να ψιλοκοιμάται εκείνη την αποφράδα μέρα. Εσύ ενισχύεις το ένστικτό σου με συγκεκριμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς ( ονόματα δε λέμε ) και κάποια στιγμή έρχεται το επόμενο πρωί. ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕΣ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ.
Ντύνεσαι, φτιάχνεσαι πας στη δουλειά. Η κίνηση είναι τόσο όμορφη καμιά φορά, οι λακκούβες σε ξυπνάνε ευχάριστα, χαρίζεις χαμόγελα στα μηχανάκια που προσπερνάνε από δεξιά και γενικώς η γη γυρίζει, 3.45 πμ και άλλες ασυνάρτητες σκέψεις… Άπαξ και έφτασες στο γραφείο ένα σου λέω: Μην διαννοηθείς να ασχοληθείς με τίποτα που μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας για την εταιρία σου. Διότι μετά από μελέτες αιώνων ο ερωτευμένος εγκέφαλος κάνει καταστροφικά λάθη τα οποία συνήθως αποκαλύπτονται εκ των υστέρων ( στην έκδοση ισολογισμού ας πούμε, στο κλείσιμο του έτους ακόμα χειρότερα)… Και ένας Θεός ξέρει αν μέχρι τότε θα αξίζει και τον κόπο ο τύπος που για χάρη του θα σε στείλει στα τάρταρα το αφεντικό σου.
Προσπερνώ τα υπόλοιπα γραφικά και περνάω στο ότι κάποια στιγμή χτυπάει το κινητό. Εσύ μετά από 3 τουλάχιστον μέρες αναμονή νιώθεις σαν πεθαμένο πλεούμενο πυρηνικό κουνουπίδι. Και οκ κανονίζετε να βγείτε. Εμ δεν άρχιζες τη δίαιτα κανένα μήνα πριν να έχεις καβάτζα.
Πας σπίτι αμέσως. Πετάς ρούχα, παπούτσια και χώνεσαι στη ντουλάπα. Το μπλε η το ροζ? Το μαύρο ή το άσπρο? Πουκάμισο ή μπλούζα? Φόρεμα ή φούστα? Κλασσικό η εκκεντρικό? Πολύ νεανικό, πολύ γεροντίστικο, με παχαίνει, με χλομιάζει, μυστηριώδες, ξενέρωτο, μέχρι και ο χαρακτηρισμός ‘καβαφικό’ παίζει σε πολύ προχωρημένη κατάσταση βέβαια. Και όταν περνούν (δραματικά αργά) οι ώρες τον βλέπεις.
Είσαι όμορφη, νιώθεις όμορφη και κουρασμένη λίγο, μυρίζει όμορφα και εκείνος. Χαλάλι του όλα. Και το λάθος στο γραφείο. Τώρα ίσως όλα να είναι πιο εύκολα. Τον κοιτάς χωρίς κριτές. Νιώθεις άνετα. Και επιτέλους μιλάς…
Είστε ωραία εικόνα. Εγώ φεύγω. Να περάσετε όμορφα.
