.
.
.

Χάζευα τα χρώματα τoυ δωματίου όταν συννέφιαζε. Πέφτουν τα φύλλα μου και γεμίζουν τις ώρες του λυκόφωτος. Πήρα και ένα βραχιόλι που γυαλίζει. Για να βρίσκω το στίγμα μου. Να μην χρειάζεται να με φωνάζω πιά. Νομίζω ότι ήρθα σε μένα. Σε μορφή θανατηφόρων σταγόνων, βίαιων αγγιγμάτων, εκρήξεων στα σκοτάδια μου. Αναπαράγομαι σε επικίνδυνες φωλιές, στημένες στο γκρεμό των πιο δραματικών σκέψεων σου. Ξεχώρισε με απο το μαύρο.
Αν τολμάς.
.
.
.



Tindersticks - Rented rooms

time to go

La vita e bella

Fango - Jovanotti

L' ombelico del mondo - Jovanotti

Dare to live - Pausini & Bocelli

.

.

.

.

Χαιρετώ για λίγο. :)

.
.
.

Είμαι ένα παραμύθι. Που εκτοξεύομαι στο διάστημα μέσα σε μία μαγική τσιχλόφουσκα με γεύση κεράσι. Είμαι μόνο μία κόκκινη παιδική φουσκωτή ιστορία που γυμνάζεις πάνω της τα πιο κοφτερά σου δόντια. Αν πονάει? Όχι βέβαια. Απλά γρατσουνάει το μισοφέγγαρο του αριστερού ματιού μου. Και όλα αυτά συμβαίνουν καμιά φορά, όχι πάντα. Έτσι έχω ήδη περάσει τη μαύρη τρύπα και δεν έχεις όνομα εδώ και δεν έχω κάποιον να με μασήσει μετά το φαγητό. Είμαι ένα ωραίο χαρούμενο προβλέψιμο παραμύθι το οποίο αναγκαστικά καταπίνεται αμάσητο με μόνη συνέπεια αυτές τις ενοχλητικές πεταλούδες στη στομαχική κοιλότητα. Διανέμομαι δωρεάν κάθε χιλιοστό του δευτερολέπτου σου σε όλους σου τους μύες. Κεντρική διάθεση: Βάθος αριστερά.

.
.

Λιώνω τα παπούτσια μου στα πεζοδρόμια της πόλης.

Γυρνάω, χαζεύοντας τις αφίσες στις λεωφόρους.

Καπνίζω οδηγώντας, ασταμάτητα. Κι άλλο ένα, ένα ακόμα.

Κάθομαι στο λιμάνι και μετράω πόσα καράβια χωράει.

Τρέχω να μην με προσπεράσουν τα θέλω μου.

Από Δευτέρα σε Κυριακή χωρίς να συνειδητοποιώ.

Πάω-έρχομαι-πάω-έρχομαι-πάω-έρχομαι

Δεν έχει πλάκα να σε περιμένω.

Πιά.
.
.
.
.

Pj Harvey, Thom Yorke – This mess we’re in

Κάτω απο άρρωστο φως μιάς λάμπας της ΔΕΗ βρίσκω για μιά φορά ένα πουγγί μαγικά αστέρια και ανοίγω τρύπα στην άσφαλτο να ξεθάψω τη σκόνη μου, ένα ξένο χέρι ακουμπισμένο νωχελικά στο γόνατο μου καίει τα μάτια και σημαδεύω άλλη μιά φορά τη ζωή μου με όσα έγιναν. Μία ξένη στιγμή, πηδάω απο βράχο σε βράχο περνώντας στην απέναντι μεριά των δεν-υπάρχεις σκέψεων μου, εγκλωβισμένη στη μέση, ψάχνω την ξένη ώθηση να σαλτάρω στις νύχτες σου. Μετά παραπάτησα στο σώμα σου και βρίσκομαι ακόμα-13 ώρες μετά-κρεμασμένη ανάποδα στην προβλήτα, με το κεφάλι μισό μέσα στο νερό χαζεύω τον ουρανό και σου λέω ότι είναι καλύτερα που βλέπω τα πάνω-κατώ. Έξωφρενική ομορφιά φορεμένη σε ένα σώμα, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ. Λίγο πριν φύγεις έπαιζα με κάτι τσουλούφια και φώναζα ότι πάω όπου πάς. Όσο-Όποτε. Και μετά γύρισα με λερωμένα παπούτσια, κομμένα μαλλιά και ένα έγκαυμα στο γόνατο.

.
.

Τα ρέστα σου.

.
.
.
.
The Killers - For reasons unknown