''Εγώ σε αισθάνομαι. Χωρίς να υπάρχω σε τίποτα απο αυτά που μπορείς να δεις.

Σου κόβω μία παπαρούνα. Με κοιτάς περίεργα. Βγάζω το καπέλο. Δεν ξέρω αν αγαπώ, ξέρω ότι μόνο με σένα θέλω να βρίσκομαι ξαπλωμένος στα λουλούδια και να σε βλέπω να έχεις λουλούδια πάνω σου, γύρω σου, μπροστά σου. Να λερώνεις τα ρούχα σου με χώματα, να φιλάς τα χέρια μου, να κάνουμε 'ανάποδες' με τον καπνό της πίπας και να παριστάνουμε ότι δε φιλιόμαστε. Και άμα φιληθούμε μετά να σου κόψω κι άλλη μία παπαρούνα και να σου πω 'παράτα τα όλα να φύγουμε'.''

Είπε και έφυγε.

Γέμισα τις τσέπες μου με καραμέλες με γεύση κανέλλα. Σου είχα υποσχεθεί ένα πρωινό να διαβάσουμε μόνο εφημερίδες καθισμένοι δίπλα-δίπλα. Συμφωνήσαμε το σπίτι μας να μην έχει πάρκιν και εγώ να μην οδηγούσα ξανά. Είχες πει ότι θα μου έπαιρνες ένα όμορφο πράσινο ποδήλατο. Θα μπορούσα να τρέχω και με αυτό. Μου πήρες και κράνος γιατί με πρόσεχες. Γέμισα την τσάντα μου με καραμέλες σήμερα. Δεν πονάει πιά. Ξέρω ότι θα πονέσει. Ακόμα είναι ζεστό. Όταν κρυώνουν τα 'χτυπήματα' πονάνε. Αλλά θα τρώω μία καραμέλα την ώρα και θα σκέφτομαι ότι κάθε φορά θα είναι πιό εύκολο.

Και ας είχες ονειρεύτει πως θα με φωτογραφίζεις ακόμα και με άσπρα μαλλιά. Και ας είχα ορκιστεί ότι αν σε ενοχλούσε τόσο θα έκοβα το κάπνισμα. Ξέρω ναι... Εγώ το επέλεξα να μην έχουν καμία σημασία πιά όλα αυτά.

Ξύπνησα ένα πρωί σαν βασανισμένο άγριο ζώο και σε σκότωσα.

Τώρα παλεύω να φτιάξω ένα θρόνο με τις καραμέλες μου. Τώρα δεν θα διαβάσουμε εφημερίδες καθισμένοι δίπλα δίπλα και καπνίζω όσο ποτέ. Τώρα δεν είμαι αυτό που θες. Δεν κρατάω τελευταία εικόνα. Δεν μυρίζω τελευταία αναπνοή. Δεν θέλω τίποτα που να μπορέσω να γράψω γι΄αυτό. Άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου, άναψα ένα τσιγάρο.

Και φεύγοντας άκουσα αυτό.

.

.

Είναι δύσκολο όταν φεύγουν οι άνθρωποι ακόμα και αν έμειναν λίγο.

.
.
Υπάρχει ένας ήχος. Τρομακτικός. Σπάνια τον ακούς. Συνήθως τον νιώθεις.
Υπάρχει ένας ήχος που δεν μετριέται με ντεσιμπέλ.
Ακούγεται τα βράδια που δεν κοιμάσαι. Υπάρχει εκεί μέσα στο μυαλό σου. Δεν δύναται κανείς να τον κάνει μουσική.
Υπάρχει ένας ήχος που αν τον ακολουθήσεις θα καείς.
Μην τον ψάξεις, καλύτερα να μην έρθει να σε βρει. Καλύτερα να μην τον μάθεις ποτέ.
.
Υπάρχει ένας ήχος.
.
.

ΚΡΑΚ...

patchwork

.

.

.

Σε κάθε Ιούνη προσεύχομαι να φέρει πίσω ένα πράσινο φόρεμα να φορέσω, για ένα γνώριμο ήχο στο σεντόνι, για εκείνο τον κέδρο που είχες κλείσει σε μπουκάλι, για τα αθόρυβα βήματα κάτω απο το άγρυπνο βλέμμα του Νταλί, για το Μαγικό Βουνό, για ένα boarding pass χωρίς άλλη αναχώρηση, για ένα όμορφο ήλιο ανάμεσα στο κενό της απόστασης μας, για ένα 'δεν μπορώ χωρίς', για ένα Μάιο που συγκινει.

.

Η μία άκρη είναι εδώ. Η άλλη ταξιδεύει πάνω απο ωκεανούς και δάση, μεταμορφώνεται. Η σκέψεις μου άναρχες, κλείνονται σε φακέλους και ταχυδρομούνται σε τυχαίους παραλήπτες. Ένα παιδί διάβασε αυτή που έλεγα ότι είμαι συμπλεγματικό άτομο. Κάποια μαμά την ώρα που έπλαθε κουλουράκια κλήθηκε να απαντήσει σε δύσκολες ερωτήσεις.

.

Τα λόγια μου κλεισμένα σε μπουκάλι, για αυτούς που κολυμπούν εδώ γύρω.

Δεν είμαι πουθενά και θέλω να είμαι παντού. Άκρη άκρη απο λιμάνι σε λιμάνι.

.

Σας φιλώ. Καλά ταξίδια.

Καλές αναχωρήσεις και καλές επιστροφές.

.
.

*αυτό για μας, και για τα ανθισμένα κάτι μας.

.
.
.
.
Όταν όλες οι ανάσες σταματούν στην θέα ενός κόκκινου πυροτεχνήματος μέσα στην κοιλιά μου. Σε ένα σώμα για ένα άλλο σώμα και 30 δευτερόλεπτα χρόνος. Τρέξε, χόρεψε, κατά μήκος του μπράτσου του.
.
.
.
.