Προχθές είμασταν μαζί. Πάνω σε δύο σκαμπό, πάνω απο δύο ποτήρια. Μία θάλασσα λίγο παραπέρα που για μιά στιγμή τη φωτογράφισα καθώς μου έδειχνε το πιό όμορφο γκρι χαμόγελο της. Γκρι ήταν εκείνη τη στιγμή. Και η φίλη μου είχε τέτοιες αποχρώσεις. Μακιγιαρισμένη όπως πάντα, γυναίκα σωστή. Μα όλα μέσα της ήταν γκρι. Η ιστορία είχε κάπως έτσι : Τον ερωτεύτηκε πολύ και αυτός έφυγε. Για την Αμερική. Μάιος είναι και εγώ αυτό το μήνα δεν γράφω για Αμερικές, σκέφτηκα. Μου είπε να πάμε μαζί να τον βρούμε και άρχισα να γελάω. Παραγγείλαμε άλλα δύο. Ο σερβιτόρος ευγενικός και διακριτικός, έκανε πως δεν άκουγε το χέρι της που χτύπαγε πάνω στο τραπέζι σε στιγμές απόγνωσης. Και αν τα έχω περάσει, έλεγα απο μέσα μου. Κατέληξα ότι μία γυναίκα ερωτευμένη είναι πολύ πιό όμορφη απο ότι μία γυναίκα σκέτο. Και πιό επικίνδυνη μα αυτό ας το αφήσουμε όταν μάθουμε τι πραγματικά θα γίνει. Το όπλο σε αυτόν ή στον εαυτό της? Ο έρωτας είναι ναρκισσιστικό συναίσθημα μα και καταστροφικό, λέει ένας σπουδαγμένος φίλος μου.
Η φίλη μου μίλαγε ακατάπαυστα, για το πως την κοιτάει, πως χορέψαν ένα αληθινό τανγκό στην άκρη της λεωφόρου, πως αποχαιρετίστηκαν. Σε εκείνο το σημείο έκανα πως δεν άκουγα. Οι αποχαιρετισμοί δεν είναι στα ταλέντα μου. Δεν μπορώ καν να προσποιηθώ ότι τους αντέχω. Δεν ξέρω ποιός πονά πιό πολύ, αυτός που φεύγει ή αυτός που μένει πίσω. Μα τι σημασία έχουν τα μέτρα... Μικροί καθημερινοί θάνατοι. Και μετά αρχίζει να βρέχει. Ενώ εκείνη το μόνο που ζητά είναι ένα φτηνό εισητήριο. Χωρίς επιστροφή, λέγοντας '' Χαλάλι σου όλα''.
