Κοίτα που οι Παρασκευές έγιναν μελαγχολικές μέρες. Και ξαναβρίσκω τις λέξεις μου. Αυτό ήταν πάντα κακό σημάδι. Αναπαράγω κάτι που δεν ερμηνεύεται. Λέξεις. Φαγούρα του εγκεφάλου και του μυοκαρδίου. Αλλεργία? Αβιταμίνωση. Αφυδατώνεται η γλώσσα μου και σε λίγο μπορεί να είναι άχρηστη. Σαν εκείνο το όνειρο που την είχα δει κομμένη στα πλακάκια... Αλλά ακόμα ήταν κόκκινη και ζωντανή. Αναρωτιέμαι μήπως τελικά τίποτα δεν ξέρω για μένα και είμαι όλα αυτά για τα οποία κατηγορούμαι. Θα ήθελα να αγαπιέμαι για το όχι μου. Μα ποτέ δεν έμαθα να το προφέρω καλά πόσο μάλλον να το αντέχω. Στήνω μικρές επαναστάσεις μέσα μου όσο διαρκούν 2-3 τραγούδια που κάτι μου λένε. Τι να κάνεις σε εννέα λεπτά. Μόνο να δειλιάσεις προλαβαίνεις. Και να τρέξεις να κρυφτείς κάτω απο το κρεββάτι πριν προλάβει ο νικητής να έρθει να σε αποτελειώσει. Λύση καμία και ποτέ. Είμαι αυτό το κορίτσι που αγκαλιάζω το βράδυ και ξέρω ότι για όσο μας μένει οφείλω να το αγαπήσω, χωρίς εκπτώσεις.

επέτειος

.

.

.

.

.

.

-Πενήντα πρόχειρα-

.

.

.

.

.

.

Αν σε αγαπάω?

Και τις Κυριακές, και τις Δευτέρες κι ας μην στο δείχνω, και τις Τρίτες που δεν σε βλέπω, και τις Τετάρτες που είναι βαρετές, και τις Πέμπτες που ανυπομονώ, και τις Παρασκευές που κάνουμε υπέροχα τίποτα (τα), και τα Σάββατα που εσύ δουλεύεις και εγώ μένω μόνη με τη μυρωδιά σου και της λέω ''θα λογαριαστούμε'' και μετά γελάω πρώτη και τρέχω να πλύνω τα πιάτα, και τις Κυριακές ναι. Τις Κυριακές που έχεις χρόνο να σε αναλύσω, να χορτάσει το μάτι μου μάτια και μαλλιά, να χορτάσει σάρκα και αστεία, να χορτάσει άπειρες ώρες με τα τίποτα που κάνουμε, και σιωπηλοί καθόμαστε και αγωνιούμε και μας πέφτουν τα τσιγάρα απο το στόμα με μία μόνο σκηνή αυτών των χειμωνιάτικων x-files σειρών που βλέπουμε 100 ώρες τη μέρα και είναι όλα τόσο γνώριμα και τόσο ξεκούραστα και τόσο ''πρέπει να γίνουν έτσι'' και συμφωνούν και τα σώματα και τα πνεύματα και το κρύωμα μου και η μύτη μου που τρέχει και εσύ που μου λες ότι μαγειρεύω ωραία, και εσύ που μου λες ''τι έχουν τα μάτια μας?'' με το πιό αθώο ύφος του κόσμου και μετά γελάς χωρίς να περιμένεις απάντηση, και κανείς μα κανείς μα κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει αυτά που γράφω, μόνο εσύ. Ένας παραλήπτης. Like!!!!!!!!!

.

.

The calling - Wherever you will go

.

.

.

.

.

Μιά μέρα θα γκρεμιστώ απο το πιό ψηλό σου θέλω

.

και

.

θα ζήσω χίλια χρόνια με τα χέρια μου να τρέμουν.

.

.

.

.

.

Δύο Νοεμβρίου Δύο Χιλιάδες Δέκα

Χαράζεις το δέρμα σου για να ορίζεις τον εαυτό σου. Ότι πιστεύεις δεν είναι μόνο μέσα σου μα και πάνω σου. Έχεις ανάγκη έναν περιορισμό. Μία ατάκα. Να στιγματίζεις όλους όσους θα ακουμπήσουν. Και στα μάτια να μένει μία εικόνα, ένα κομμάτι που από όλο τον κόσμο μόνο δικό σου μπορεί να είναι. Χαραγμένο πετσί με μαύρο χρώμα να χάνεται στα χρόνια. Με καταλαβαίνεις? Κρατάω την αναπνοή μου. Χθες το βράδυ στο μετρό φώναζα ότι δεν φοβάμαι, και η αναπνοή μου για λίγο μόνο ήταν κανονική. Στο βιβλίο που πήρα διάβασα ότι η μάνα όλων των φόβων είναι η θανατοφοβία. Αλλά δεν σου λέω άλλα γιατί μπορεί να αγριευτείς. Μετά παρατηρούσα τον κύριο που καθόταν απέναντι και ίσως περίμενα να βγάλει μία αμπούλα και να μας σκοτώσει όλους. Αμερικανιές. Δεν θα κάνω ποτέ τατουάζ. Το αποφάσισα. Ας παραμείνει ένα κοινό σώμα. Ημιαναγνωρίσιμο. Με τη μυρωδιά να το βρίσκεις και με τη γλώσσα. Μαζεύω τα ρούχα και τα βάζω σε μία σακκούλα. Δεν φεύγω, έρχομαι. Είμαι χαμένη σε δύο σπίτια, με τα απαραίτητα πάντα μαζί, πότε με βρίσκει το πρωί εκεί ψηλά με αυτή τη μυρωδιά που σαν κόκκινη μοιάζει, πότε σε ένα μονό κρεβάτι στην απόλυτη κατοχή μου, με εκνευριστική ησυχία, ύπνο δύσκολο, χωρίς νόημα, χωρίς.