Μίλα με εικόνες.

Frida Kahlo 1944

Σήμερα το πρωί, έκανα μία ωραία σκέψη. Απο αυτές που γίνονται όλες τις σπαρακτικές στιγμές που ζούμε. Τις στιγμές που θες να αλλάξεις υπόσταση για να βρεις παρηγοριά. Αγκαλιά λοιπόν με τις κατηγορίες και λόγια μεγατόνων, έιδα ένα ρυάκι νερό, και κατάλαβα σε ποιό σημείο κατηφορίζει η αυλή. Γιατί το νερό πάντα θα βρει την κατηφόρα. Την μικρή αυτή που εσύ δεν βλέπεις, δεν νιώθεις. Καταθλιπτικό νερό. Πάντα τσουλάει με μανία στις κατηφόρες. Είμαι νερό. Ταυτίστηκα. Μου άρεσε. Με κατηγορούν. Είμαι στεναχωρημένη. Σχεδόν πάντα. Έχω κατάθλιψη. Δεν μιλάω. Δεν καταλαβαίνω. Δεν σκέφτομαι. ΕΙΜΑΙ ΝΕΡΟ. Και κατηφορίζω. Κάνω βόλτες σε κάτι επικίνδυνες στροφές, οδηγώ στο μυαλό μου δίχως αύριο. Πρώτη φορά βλέπω τον εχθρό, να γελάει σατανικά ξεπηδώντας απο μπαούλα. Είμαι νερό, φύση μεταβλητή, φουρτούνες και μπουνάτσες, άλλοτε κολυμπάω στους αφρούς μου, άλλοτε βουτάω σε απάτητους πυθμένες να με μάθω. Στο σκοτάδι με μυρίζω, με χαιδεύω, με γιατρεύω. Κυνήγι θησαυρού σε ωκεανούς χωρίς να ακούω τη χαριτωμένη καλοκαιρινή φωνή της παραλίας να προειδοποιεί ''Γιωργάκη όχι στα βαθιά παιδί μου!''. Κολυμπάω με μανιά, να ξεπλυθώ, να καθαρίσω, να γίνω λεία και γυαλιστερή, να ψηθώ με το αλάτι, να τσούξω, να διψάσω, να καταλάβω. Να αποχαιρετήσω ό,τι χρόνια με τρομάζει. Να στήσω μία γιορτή πνιγηρή, σε ένα μυαλουδάκι τόσο δα, να μεθύσω όλους τους φόβους και τα πρέπει, να τα καταπιώ, και μετά να τα ξεράσω νεκρά. Και τότε θα μπορώ έστω και αργά (αν υφίσταται τελικά αυτό το αργά) να πλησιάσω ένα ένα τα όνειρα, να γίνουμε φίλοι πάλι, μαζί με τα πρώτα άσπρα μαλλιά και τις αχνές ρυτίδες.

Υπενθύμιση

Ωχ καινούριος Blogger. Έκπληξη. Μαζί με τόσες άλλες. Κάθε μέρα μένω μαλάκας με τη δύναμη που έχουμε όλοι. Οι παραλίες είναι γεμάτες. Ο κόσμος προσπαθεί να γελάει. Όπως κι εσύ. Να διώξεις το σκοτάδι μου. Εμείς οι δύο είμαστε ο Dexter. Εγώ είμαι ο dark passenger και εσύ ο φυσιολογικός άνθρωπος. Χα! Τώρα νομίζω πλησίασα πολύ σε αυτά που νιώθω. Αλλά αντέχεις. Και δε ρωτάς πολλά. Δεν με ζαλίζεις ποτέ, και δεν με αναγκάζεις να σου εξηγώ αυτά που δεν μπορώ να πω γιατί γίνονται τεράστια και μετά στέκομαι ανίκανη μπροστά τους. Το φως μου όμως, το όσο έχω, σου ανήκει. Εσένα θα πάρω για να γελάσουμε, εσένα θα πάρω να με κοροιδέψεις, εσένα θα πάρω για να με βρίσεις, εσένα θα πάρω για να ακούσω την αγάπη.

Καμιά φορά σκέφτομαι μέσα στο όλο ψυχαναλυτικό ''ταξίδι'' (έτσι το λέει η Καιτάρα) εγώ το λέω ''γαμήσι'' (συγχώρα τις κακές λέξεις), καμιά φορά που λες, σκέφτομαι ότι είμαστε πολύ μικρά όντα για να αγαπάμε τόσο πολύ και συνεπώς να ανησυχούμε άλλο τόσο. Αν αγαπάς ανησυχείς. Για όλα. Δεν μπορείς να αγαπάς χωρίς να ανησυχείς. Δεν έχουμε αυτή τη δυνατότητα οι άνθρωποι. Ανησυχώ λοιπόν για σένα και για μένα. Αγωνιώ. Κάθε μέρα. Για τις δυσκολίες που περνάμε, μην και έρθουν άλλες τόσες, καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να θέλω να κάνω μία προσευχή κάπου, να πληρώσω ένα ασφαλιστήριο, να ξέρω ότι υπάρχει μία ιδέα ασφάλειας στο ότι θα αγαπιόμαστε έτσι πάντα και θα καταφέρουμε τα πάντα.

Αγκαλιά λοιπόν, με πόδια και με χέρια. Για τα προηγούμενα δύο και για τα επόμενα όσα. Να μη φοβάμαι και να μη σε φοβίζω. Να σε προσέχεις για να με προσέχεις. Να σε αγαπάω χωρίς ανησυχίες.  Να με αγαπάς για να είμαι ασπίδα. 

Χαθήκαμε. Τόσος καιρός σιωπής. Θέλω να πιστεύω ότι μπορούμε να αγαπάμε ακόμα. Τώρα, που η κατάθλιψη είναι μέσα στο σπίτι μας. Αγαπάμε αληθινά. Τώρα πιά, αληθινά. Τελείωσαν τα διαμάντια, τα αυτοκίνητα, τα ταξίδια, τα ρούχα και τα εστιατόρια. Δεν πειράζει. Ξέρω ότι μπορούμε και με τα λίγα. Αλλά το θέμα του ποστ δεν είναι ''τι χάσαμε'' είναι ''τι έχουμε''.
Εγώ έχω την οικογένεια μου, ενωμένη και όμορφη. Έχω τους φίλους μου, να στέκονται αγέρωχοι. Έχω εσένα αγαπημένε μου Α. Που κάνουμε την πιό ωραία ζωή παρέα. Που σε βλέπω και χαίρομαι. Που είσαι βράχος εκεί. Που μπορείς να με κάνεις όμορφη και γλυκιά μα και άγριο θηρίο. Που μου αρέσει να μυρίζω τα μαλλιά σου, να μετράω τα πόδια σου και να γράφω στο άθλιο πληκτρολόγιο σου.
Σήμερα είχε ένα υπέροχο απόγευμα και βγήκα λίγο στο μπαλκόνι. Χάζευα τον ουρανό και την Αθήνα στο βάθος. Κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει αυτό. Έχουμε ανθρώπους εδώ που λένε καλημέρα. Έχουμε λουλούδια που μοσχοβολάνε τώρα. Θα έχουμε το σπίτι μας. Και ο ένας τον άλλο. Και αυτό θα φτάνει. Όπως τώρα.
.
.
Phil Shoenfelt - Only you

Πάλι εδώ. Βαρετά και μαύρα. Και με τόση ενοχή να μιλήσω για αυτά. Κοινό μυστικό. Το μέτρο της στεναχώριας έχει χαθεί. Δεν σε προστατεύει καθόλου το ένστικτο αυτοσυντήρησης-ή όπως λέγεται... Μπορείς να κυλιέσαι όλη μέρα στη στεναχώρια σου. Να κλαις και μετά να κάνεις μακροβούτια στις λίμνες σου. Και να γελάς υστερικά μη και σε καταλάβει ο δίπλα και ανησυχήσει. Η ενοχή λοιπόν. Να μην ανησυχώ κανέναν, να μην στεναχωρώ κανέναν, να μπορώ πάντα και τα πάντα μόνη μου. Σε αυτά τα χρόνια κατάφερα το εξής ένα: Να νιώθω χάλια. Να είμαι ένα ηφαίστιο που κανείς δεν ξέρει αν είναι ενεργό ή όχι. Με αγαπώ όσο κανένας, αλλά δεν με ξέρω πιά. Δεν με εμπιστεύομαι. Δεν θα μου συγχωρέσω λάθη. Είμαι ανασφαλής και τώρα η ανασφάλεια μου έχει βρει χώρο και χρόνο να ξεδιπλωθεί να τη δω σε όλο της το μεγαλείο. Παρθένα, χωρίς καμία παρεμβολή από ψυχολόγους και γιόγκα μάστερς. Δεν χρειάζεται να ξέρεις μέχρι που μπορεί να φτάσεις. Και πάλι καταλήγουμε στο ''ας μη μιλάμε για αυτά''.
Και άμα με ρωτήσεις τι θα ήθελα για να είμαι καλύτερα, δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ίσως να πλησιάσω κάπως με το ''να μιλάμε παραπάνω''.

Κι όλο φοβάμαι ότι κάπου έχω χαθεί και κανείς δεν θα με βρει...