?

failed

Σε ηλεκτρική τροχιά γυρνάω γύρω σου και κυνηγάω μία άνοιξη φτιαγμένη από 5 φιλιά και ένα αντίο. 5 φιλιά και ένα αντίο. Αντίο σε σένα. Αντίο σε μένα. Αντίο γιατί πρέπει. Αντίο στο θέλω να σε πάρω αγκαλιά. Αντίο στο έλα να κάνουμε έρωτα. Αντίο στο καληνύχτα πριν κλείσω τα μάτια.

Κλείνω τα μάτια και η μαλακισμένη ωριμότητα έρχεται και με βάζει στο ψυγείο. Μου φοράει ψηλά τακούνια και τακ τακ στο γρανίτη σαν την καρδιά μου την παιδική που αν σε ξαναδεί δεν θα υποταχθεί στη πρέπουσα συχνότητα. Θα γυρίσει να τρέξει σε ηλεκτροφόρα τροχιά. Να καεί από την αρχή. Και στα κύτταρα αλκοόλ με κόκα κόλα γιατί έτσι πρέπει να πίνω. Να σε πίνω όμως? Κανείς δεν μου ψιθύρισε τον τρόπο.

Τον από-τρόπο.

Τον αποτρό-παιο.

Νεύρα και όχι εκτόνωση. Νεύρα σπάνε τις φλέβες. Και ο φόβος για το σκοτάδι πάλι εδώ δεν μου ανάβει τα φώτα, είναι που δεν έχω πια φώτα. Που τα ξήλωσα. Και μένα και όλα τα ηλεκτροφόρα καλώδια για να μην φτιάξουν ποτέ ποτέ ποτέ ξανά ηλεκτρικές τροχιές.


Δεν σου μιλάω πιά και λέω πως δεν θέλω.



'Now I'm scratching down your door
All the words become my hands
Cold and broken on the floor...'

Τόσους μήνες νύχτα και εγώ πρόσφυγας,
Κρύο τρυπάει τα κόκκαλα και τη μνήμη,
Πόσες φορές ξάπλωσα στην άσφαλτο
Μιάς άρρωστης λεωφόρου που φέρει το όνομα σου
Ξενοδοχείο ο Μέγας και η ταρίφα πάντα η ίδια
Η ψυχή μου παρμένη και αγνώριστη
Άδειες τσέπες και κλεμμένη ταυτότητα
Πίσω από μαύρα γυαλιά
Μια τρομοκρατημένη ανωνυμία φοράω
Και πάω…










...

Μέρες και νύχτες ατέλειωτες

έψαξα

Ένα μυστικό- στα κουτάκια

σου

Μια ωραία εικόνα να την

ντυθώ

Μια καλή κουβέντα να την

ονειρεύομαι

Άνοιξα όλα τα βιβλία για μια

συνταγή

Άνοιξα και τα παράθυρα να

δεις

Τον ήλιο που σου έχω

χαρίσει

Και ένα κύμα για να

φεύγεις

Ούτε τζούρα δεν

κατέβηκες

Στο γυάλινο πατάρι σου προσπάθησα να

ανέβω

Αλλά δεν μπήκα.

Ποτέ

Τα φτερά μου δεν

χώρεσαν

Σε χαιρετούσα από εδώ

κάτω

Όταν ξημέρωσε μια

μέρα

Που έκοψα τα φτερά, πήδηξα στις

ταράτσες

Και κάθισα στο

σύννεφο.

‘ Το βρήκα’ φώναξα
Σιωπή πια σιωπή

Μόνο τα βλέφαρα μου ακούω που

ανοιγοκλείνουν

Και τα χάρτινα φτερά μου- πια – όταν

-------------
-------------

φυσάει.

Θεέ του scotch brite...

έλα να καθαρίσεις το ταβάνι,

δεν βλέπω πιά το καλοκαίρι.