
Μέρες και νύχτες ατέλειωτες
έψαξα
Ένα μυστικό- στα κουτάκια
σου
Μια ωραία εικόνα να την
ντυθώ
Μια καλή κουβέντα να την
ονειρεύομαι
Άνοιξα όλα τα βιβλία για μια
συνταγή
Άνοιξα και τα παράθυρα να
δεις
Τον ήλιο που σου έχω
χαρίσει
Και ένα κύμα για να
φεύγεις
Ούτε τζούρα δεν
κατέβηκες
Στο γυάλινο πατάρι σου προσπάθησα να
ανέβω
Αλλά δεν μπήκα.
Ποτέ
Τα φτερά μου δεν
χώρεσαν
Σε χαιρετούσα από εδώ
κάτω
Όταν ξημέρωσε μια
μέρα
Που έκοψα τα φτερά, πήδηξα στις
ταράτσες
Και κάθισα στο
σύννεφο.
‘ Το βρήκα’ φώναξα
Σιωπή πια σιωπή
Μόνο τα βλέφαρα μου ακούω που
ανοιγοκλείνουν
Και τα χάρτινα φτερά μου- πια – όταν
-------------
φυσάει.
10 σχόλια:
Καλημέρα Χρύσα...
Πού ωραίο ..
Και τα χάρτινα φτερά σου - πια - όταν φυσάει...
Γιατί μόνο όταν φυσάει;
Φιλιά...
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΧΡΥΣΑΚΙ!!!!!!!!!ΤΕΛΕΙΟ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ!!!!
@hfaistiwnas
Καλημέρες. Χαίρομαι που σου άρεσε.
@south
Γιατί συνέχεια χάρτινα??? Που είναι τα αληθινά οεο??
@liaki
Καλημέρα liaki μου! Καλό καρακατακαλοκαιρινό 3ήμερο!! Βούτα και πέτα!!!!
Φιλιά.
"Ούτε τζούρα δεν
κατέβηκες"
τι να την κανεις μια τζουρα...?
δεν φτανει...
δεν ειναι ποτε αρκετη...
ποτε...
Π Ο Τ Ε...
(κι αυτα τα φτερα κουραστηκαν να μην ανασαινουν τον ανεμο...)
...
υγ. peruvian skies......
Μορφέα,
καμία φορά λέω ότι αρκεί... για λίγο. Μόνο για λίγο. Μέχρι να αδειάσω και να φύγω. Να τρέξω μακριά.
Καλημέρα.
Καλή σου μέρα χρυσόψαρο.
Αίολε,
Καλημερούδια...και καλωσόρισες.
Ήταν δύσκολο το ξύπνημα...
Δημοσίευση σχολίου