Στο κατάστρωμα να περνούν απο πάνω μου του κόσμου οι λιακάδες, να τις χαιδεύω νοητά, να τις φωνάζω, να με προσπερνούν. Θα σε θυμηθώ ένα βράδυ καθισμένη και θα νιώθω πως πέφτω στους γκρεμούς μπρος μου, πίσω μου, παντού μου. Να τους έχω σκάψει με εκατομμύρια καταστροφικά χέρια και να μου χρωστώ απο τον προηγούμενο αιώνα μία συγνώμη. Να κρατώ ένα σου χαμόγελο σφιχτά στη χούφτα μου και να αχρηστεύω το ένα μου χέρι, να τσούζει, να πονάει, να θέλει να με σκοτώσει. Στη θέση σου να ζούν του κόσμου τα ανεκπλήρωτα όνειρα και να μου ζητούν, να μου ζητούν, να μου ζητούν. Να χορεύω κάθε βράδυ με διαφορετικό και μετά την καληνύχτα να αυτοκτονώ στον τρόπο που χαμηλώνεις το βλέμμα. Θα ζούμε σαν μία σπασμένη κλωστή που θλιβερά θα κρέμονται πιά δύο κομμάτια. Τα ξημερώματα θα σε αγκαλιάζει το μισό άδειο στρώμα και θα σου ψυθιρίζει πως δεν είμαι εκεί. Ο πόνος στο στομάχι μετρά όσα δεν προλάβαμε να πούμε. Οι διάλογοι στο μυαλό μας είναι τελείες ενωμένες. Σχεδόν γραμμή. Ευθεία γραμμή. Ευθεία. Τελική ευθεία. Να γίνουμε ένας κοινός παρατατικός. Σχεδόν αόριστος.

Κρυώνω σήμερα.

Need

.

Kαι ό,τι ξεριζώθηκε απο μέσα μου,

να βρει πατρίδα να κατοικήσει

στο πιο τρυφερό κομμάτι των φτερών σου.

.
Και ό,τι μου μένει
και ό,τι μου φτάνει
να είσαι εσύ.
.
.
Explosions in the sky - First breath after coma
.

Παράτολμα. Θορυβώδη και μη σκεπτόμενα. Κουραστικά και μισοπεθαμένα.Οι μέρες μας ζουν, όχι εμείς αυτές. Μας επαναπροσδιορίζουν με το πρώτο φως στις 6.45 πμ.Τι καταλαβαίνεις όταν σου λέω 'φοβάμαι'? Στη δική σου γλώσσα πως το μεταφράζεις?
----
Είμαι δεμένος χειροπόδαρα απο αυτά που επιτάσσει η εποχή. Σήμερα πρέπει να ζω σαν ερημίτης. Αύριο πρέπει να αγοράσω παπούτσια. Μεθαύριο θα ζητιανέψω. Θα κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν θα αγαπήσω ποτέ. Μου αρέσει να λέω 'θέλω να δοκιμάσω τα πάντα'. Και ας είσαι αρκετά έξυπνος για να καταλάβεις ότι ο φόβος με τη δοκιμή έχουν ένα καθοριστικό σύμβολο ανάμεσα τους. Αυτό της ''εκ διαμέτρου αντίθεσης''.
-----
Ποτέ δεν ξεστομίσαμε αυτές τις λέξεις. Και όταν τις λένε τα μάτια εγώ κοιτάζω το πεζοδρόμιο και εσύ ένα κομμάτι ουρανό. Που μοιάζουμε? Να αρέσει σε μας ή στους άλλους γύρω μας? Να κυνηγάμε κατορθώματα? Να βουτάμε στα δύσκολα όταν κανείς δεν μας έσπρωξε? Γιατί? Να περνάμε κάθε διαχωριστική γραμμή?
----
Έχεις δίκιο. Ποτέ δεν με ένοιαξε τι θες. Τι σου αρέσει. Μου αρκεί που είσαι διαχειρίσιμη. Που αλλάζεις χρώματα και θερμοκρασίες όποτε σου πειράζω τα κουμπιά. Είσαι βολική. Απο εδώ και πέρα θα τρώς πρωινό το βράδυ και θα βγαίνεις βόλτα όποτε σου ανοίγω την πόρτα. Δεν θα σε ρωτήσω τι θες. Δεν θα καταπιεστώ. Αυτοί είναι όροι. Όταν νιώσεις ότι δεν μπορείς φώναξε και είσαι ελεύθερη να επιστρέψεις εκεί. Μην μου κλαψουρίζεις.
----
-Τι θες?
-Να μη ζηλεύεις ότι κάνει τους άλλους ευτυχισμένους. Δεν χωρούν όλα τα όνειρα των άλλων μέσα σου. Βολέψου με τα δικά σου. Μην περιμένεις μπράβο. Μη δεχτείς υποδείξεις. Σεβάσου αυτό που θες πραγματικά. Νιώσε άνετα μέσα σου. Απενοχοποίησε τους φόβους σου. Μη φοβάσαι να φοβηθείς.
----
Πάμε άλλη μία. Παράτολμα, γιατί σου αρέσει. Θορυβώδη, για να σε ακούν. Μη σκεπτόμενα, για να κοιμάσαι ελαφριά. Κουραστικά, για να νιώθεις πως θα τα καταφέρεις. Μισοπεθαμένα, γιατί υπάρχουν συνέπειες.
Οι μέρες μας ζουν, οι νύχτες μας ζουν. Εμείς είμαστε αθώοι θεατές ενός σαχλού τηλεοπτικού σποτ, που περιέργως είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση.
.

---Editors - Βlood---

.

.

nine

.
.

20/09/08-20/06/09

.

ΕDITORS - AN END HAS A START
.

Βασανισμένα μάτια συνάντησα στο δρόμο. Σε μία κίτρινη και άσχημη Αθήνα να λιώνεις. Να ονειρεύεσαι άλλους κόσμους. Να σκέφτεσαι ότι οπλοφορείς. Να χλευάζεις με μανία τα κόκκινα φανάρια. Σε νοικιασμένα σεντόνια όλη σου την οργή. Εγώ μπορώ, για σένα μπορώ. Λίγες νύχτες που θα θυμάμαι για πάντα. Καββαδίας πάνω στο στήθος σου. Για ένα ξωτικό απο ένα παραμύθι που διάβαζες στο υπόγειο-υπνοδωμάτιο για 5 άτομα-στα 7 σου χρόνια, μιλάς συνέχεια. Το έκανες τατού στην πλάτη πριν 4 χρόνια. Να το χαιδεύω να μην πονάει σου υπόσχομαι. Ταξίδια μου λες να πάμε και εγώ καθαρίζω ένα ροδάκινο για να σου πασαλείψω τα δάχτυλα. Μου μυρίζεις βενζίνη και μαστουρώνω στη θέα σου. Να κάνουμε κι άλλα χιλιόμετρα πρέπει αλλά κάθε βράδυ να βρισκόμαστε εδώ μέχρι να μας διώξουν. Να μου λες ότι κανείς δεν μπορεί να με πειράξει και ότι είμαι ένα λιοντάρι με λέπια. Σου υπόσχομαι να μην ρωτήσω ποτέ το όνομα σου αρκεί να μου λες πάντα ένα τραγούδι, διαφορετικό κάθε φορά. Αλλώστε δεν θα χρειαστεί ποτέ να σε φωνάξω. Είσαι πάντα εδώ, χωρίς καν να το ξέρεις. Στριμώχνεσαι στους χειμώνες μου για να μου λες να προσέχω. Μου λές ''σε βλέπω'' και απαντάω ''σ΄ακούω'' και μέσα απο βοριάδες ταξιδεύουν οι φωνές μας- 22 χλμ περίπου - και κοροιδεύουν τους περαστικούς που κάτι παραπάνω θέλουν στο πορτοφόλι τους, μα εγώ πετάω ότι εχώ και τρέχω να σε βρώ να φάμε κρέπα στα Εξάρχεια στις 4.45 κατάκοποι και κοιτώντας την πόλη να λέμε πως όλα είναι ωραία τελικά και να με κερνάς μισή κόκα κόλα και 3 τζούρες απο το τελευταίο σου τσιγάρο..

.

FF.C - Η δικιά μου Ιθάκη