xrysfish

Βασανισμένα μάτια συνάντησα στο δρόμο. Σε μία κίτρινη και άσχημη Αθήνα να λιώνεις. Να ονειρεύεσαι άλλους κόσμους. Να σκέφτεσαι ότι οπλοφορείς. Να χλευάζεις με μανία τα κόκκινα φανάρια. Σε νοικιασμένα σεντόνια όλη σου την οργή. Εγώ μπορώ, για σένα μπορώ. Λίγες νύχτες που θα θυμάμαι για πάντα. Καββαδίας πάνω στο στήθος σου. Για ένα ξωτικό απο ένα παραμύθι που διάβαζες στο υπόγειο-υπνοδωμάτιο για 5 άτομα-στα 7 σου χρόνια, μιλάς συνέχεια. Το έκανες τατού στην πλάτη πριν 4 χρόνια. Να το χαιδεύω να μην πονάει σου υπόσχομαι. Ταξίδια μου λες να πάμε και εγώ καθαρίζω ένα ροδάκινο για να σου πασαλείψω τα δάχτυλα. Μου μυρίζεις βενζίνη και μαστουρώνω στη θέα σου. Να κάνουμε κι άλλα χιλιόμετρα πρέπει αλλά κάθε βράδυ να βρισκόμαστε εδώ μέχρι να μας διώξουν. Να μου λες ότι κανείς δεν μπορεί να με πειράξει και ότι είμαι ένα λιοντάρι με λέπια. Σου υπόσχομαι να μην ρωτήσω ποτέ το όνομα σου αρκεί να μου λες πάντα ένα τραγούδι, διαφορετικό κάθε φορά. Αλλώστε δεν θα χρειαστεί ποτέ να σε φωνάξω. Είσαι πάντα εδώ, χωρίς καν να το ξέρεις. Στριμώχνεσαι στους χειμώνες μου για να μου λες να προσέχω. Μου λές ''σε βλέπω'' και απαντάω ''σ΄ακούω'' και μέσα απο βοριάδες ταξιδεύουν οι φωνές μας- 22 χλμ περίπου - και κοροιδεύουν τους περαστικούς που κάτι παραπάνω θέλουν στο πορτοφόλι τους, μα εγώ πετάω ότι εχώ και τρέχω να σε βρώ να φάμε κρέπα στα Εξάρχεια στις 4.45 κατάκοποι και κοιτώντας την πόλη να λέμε πως όλα είναι ωραία τελικά και να με κερνάς μισή κόκα κόλα και 3 τζούρες απο το τελευταίο σου τσιγάρο..

.

FF.C - Η δικιά μου Ιθάκη