Άνοιξη να έρθεις.

Τα καλοκαίρια θα μπορούσαν να είναι γεμάτα μπλε και πράσινο. Θα μπορούσαν να είναι στη Σύμη με λαχταριστά μοχίτο. Θα μπορούσα να σου λέω κάθε βράδυ πόσο όμορφος είσαι και να γδύνομαι ''για τα μάτια σου μόνο''. Και ας είναι καστανά.

.

Τα φθινόπωρα θα μπορούσαν να είναι συννεφιασμένα σε καναπέδες να μιλάμε με τον Thomas Μann για Μαγικά βουνά και τον Sweeney Todd να τραγουδάει. Να έφτιαχνα τσάι μαύρο και κουλουράκια και να αγνοώ το κινητό μου. Να σε ακούω να περπατάς στα σκοτάδια και να κάνω ησυχία.

.
Οι χειμώνες θα μπορούσαν να γράφουν χιλιόμετρα σε αυτοκίνητα, διανύοντας αποστάσεις εκεί που έχει κρύο και όλα είναι άσπρα και μυρίζει ξύλο. Οι χειμώνες θα ανέπνεαν κάτω απο παπλώματα με γέλια, αγκαλιά και χρόνια που περνούν.
.
Η άνοιξη θα μπορούσε να είναι η φράουλα στο στόμα σου, η κολώνια που εξατμίζεται, το σεξ με ανοιχτά παράθυρα, το καράβι για Κυκλάδες, το ''μου λείπει η θάλασσα'', το ανεκτίμητο εισιτήριο επιστροφής σου, και τα λουλούδια μου στις γλάστρες. Την άνοιξη να έρθεις.

unconscious

Ήθελε να χώσει το χέρι του ανάμεσα στα πόδια της. Το έβλεπε στο βλέμμα του. Η ώρα 5 το πρωί. Σηκώθηκε απο τον καναπέ να βάλει μουσική. Αυτό γούσταρε να ακούσει. Δεν την ένοιαζε τίποτα άλλο. Αυτό μόνο και ένας μπάφος. Άρχισε να φτιάχνει τη τζιβάνα κοιτώντας έξω απο το παράθυρο. Αυτός κουβέντα δεν έβγαζε. Μόνη της κουνούσε το κεφάλι της. Μπορεί και να της έφερναν την αστυνομία τέτοια ώρα. Πήγε δίπλα του και τον έσκασε. Η πρώτη δικιά της. Πάντα δικιά της. Τον έδωσε και άρχισε να τρίβει τα μάτια της. Η μέρα της ήταν χάλια. Αλλά η νύχτα της είχε προοπτικές. Μαστουρωμένο σεξ. Τίποτα καλύτερο.

Του χάιδεψε τα μαλλιά καθώς το τσιγάρο χανόταν στα τεράστια δάχτυλα του. Πλησίασε ημίγυμνη και κόλλησε το στήθος της πάνω του. Μπορούσε εύκολα να τον καυλώσει. Του πήρε το τσιγάρο απο το στόμα και έκατσε στο πάτωμα. Ανάμεσα στα πόδια του. Δεν του μιλούσε απόψε. Περίεργα ένιωθε. Σαν να μην είχε όργανα να σκεφτεί ή να μιλήσει. Κάποια στιγμή άρχισε να γελάει, αλλά δε θυμάται με τι. Θυμάται μόνο να την ξαπλώνει και να είναι πιά γυμνή. Ούτε πως, ούτε γιατί, ούτε κιχ. Τα χέρια της μελάνιασαν δεμένα ώρες. Ο χρόνος ήταν ατέλειωτος. Δέκα ζωές πέρασαν εκείνη τη νύχτα σε ένα δωμάτιο. Με δύο σώματα να φτιάχνουν γεωμετρικά σχέδια και να διασκεδάζουν έναν φιλάσθενο έρωτα. Μέσα στα σπλάχνα της ήθελε να μείνει καρφωμένος, να ηλεκτροφορεί, να τραντάζεται, να πεθαίνει. Να την κάνει να τρέμει, να φωνάζει, να ξεσπάει. Εκείνη μετά ίσως έκλαιγε.Να έκλαιγε για ευχαριστώ, για συγχώρεση, απο έρωτα, απο λύτρωση, απο πίεση, από τα πάντα που θέλησε να του δώσει για ένα βράδυ. Και τώρα άδεια θα ονειρευόταν κάτι σαν ''ασφάλεια''.

Last night dream

.

Κι AN ήθελα να σε βρω, όλH την υδρόΓειο θα χώρΑγα Στη χούφτα μοΥ.

.

.

---Nick Cave - Into my arms---

Όπως χθες.

- Τι θα γίνει αύριο? με ρωτάει απορημένος.

Τι να του πω... Κλείνω το στόμα, πληρώνω και φεύγω. Τρέχω στο πάρκινγκ. Ξεκλειδώνω και μπαίνω στο αυτοκίνητο. '' Τι θα γίνει αύριο?'' επαναλαμβάνω. Ξέρω γω...

Δύο λίτρα μπύρα χορεύουν στο στομάχι μου. Σταματάω να πάρω τσιγάρα. Με τα τελευταία λεφτά. 20 πεντάλεπτα χαμένων αναπνοών. Το πακέτο με απειλεί με καρδιαγγειακά νοσήματα, προβλήματα γονιμότητας, να συμβουλευτώ ένα γιατρό...

Ο γιατρός είναι η λύση σε όλα σου τα προβλήματα. Και αν το πρόβλημα είναι η έλλειψη αγάπης, ζήτα αντικαταθλιπτικά, ή κάνε σεξ μαζί του. Η επιστήμη έχει τη λύση.

Κάθε Δευτέρα να ονειρεύεσαι την Παρασκευή. Έτσι είναι η ζωή. Μία ''μη συνηδειτοποίηση του παρόντος''. Κουστουμάκια περιμένουν αγοραστή. Δέρματα περιμένουν φιλιά. Το γατί περιμένει φαγητό. Εσύ τι περιμένεις?

Εγώ μπορώ να σου δώσω μία κλισέ απάντηση. Περιμένω το καλοκαίρι να μπαρκάρω με φόρα. Σαν το όνειρο που είδα πάλι, αυτό που το καράβι ταξιδεύει πάνω σε άσφαλτο. Περίεργο ήταν. Μόνο που δεν είδα ποιόν πήγαινα να βρω σε εκείνο το παραδεισένιο μέρος. Κρατάει κάποιος την ευτυχία μου και μου τη φυλάει στο τέλος για έκπληξη?

''Μη γκρινιάζεις'' μου λέει αυτό το μούτρο. Δίκιο έχει μάλλον. Όλα καλά, όσο έχω ακόμα όρεξη να σε ψάχνω. Ή να σε ξεψαχνίζω? '' Ξέρω γω...'' θα μου απαντούσες μέσα απο τα δόντια.

.

-Να βάλω το φόρεμα που έλεγα?

-Θα γιορτάσουμε κάτι?

-Ναι.

-Τι?

.

Ο αγαπημένος Αγγελάκας και το πληρωμένο τραγούδι του.

Good night, sleep tight, don't let the bedbugs bite.

Να κάνω τις σκέψεις μου ένα ωραιότατο ποστ. Η στάχτη πέφτει πάνω στο πληκτρολόγιο. Η ώρα δέκα το βράδυ και εγώ ακόμα πίνω καφέ. Κανείς δεν μου εγγυάται ότι αυτό φταίει που τον τελευταίο καιρό ζω μία δεύτερη ζωή στον ύπνο μου. Βλέπω ταξίδια, ανθρώπους, ανηφόρες, λουλούδια, χρώματα, χώρους διαστημικούς, παρελθόν. Με όλα αυτά κοιμάμαι λιγότερο απο πέντε ώρες την ημέρα. Πονάει το κεφάλι μου συχνά. Προσπαθώ να τρώω σωστά και να πίνω νερό. Έχω ένα καινούριο φόρεμα στην ντουλάπα κρεμασμένο. Κάθε φορά που την ανοίγω λέω ότι θέλω ένα λόγο να γιορτάσω για να το φορέσω. Και αν σου κάτσει? λέω απο μέσα μου. Μπορείς να το διαχειριστείς? Με έχω πλάσει με κάποια δεδομένα. Τι γίνεται όταν έρχονται κάποιοι και σου τα πειράζουν? Και δε μιλάω για απλά πράγματα. Όταν σαν κεραυνός περνάει η σκέψη απο το μυαλό σου, ότι για πολλά χρόνια βασανίστηκες για ένα απλό καπρίτσιο. Για μία εφηβική συμπεριφορά. Για ένα πείσμα.

Ναι, σαφώς χωρίς αυτό τα πράγματα μόνο καλύτερα μπορούν να γίνουν. Μα είναι και το στάδιο της προσαρμογής. Ξανά. Τώρα. Τώρα που έχω μάθει στα δύσκολα. Ας είναι... Ας γίνει ότι θέλει. Πως είναι η ζωή σου εσένα εκεί? Θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό αν σου πω τι σκέφτομαι. Μετά θα γελάσεις. Μετά θα συνειδητοποιήσεις. Μετά θα μπεις στη θέση μου. Μετά θα με καταλάβεις. Μετά θα μεθύσουμε. Μετά θα πούμε καληνύχτα. Γιατί είσαι άνθρωπος δικός μου εσύ. Και ξέρω ότι αυτά τα μισόλογα, είτε γραμμένα είτε ξεστομισμένα, έχουν βρει το δρόμο τους στο χάος σου.

.

Έπρεπε να σου τα πω σήμερα.

.

Κοιμήσου τώρα. Και αύριο εδώ θα είμαι.

.

Και πριν πατήσω δημοσίευση ακούω αυτό.

.

(φωτογραφία ποστ: Ένορκος)