Να κάνω τις σκέψεις μου ένα ωραιότατο ποστ. Η στάχτη πέφτει πάνω στο πληκτρολόγιο. Η ώρα δέκα το βράδυ και εγώ ακόμα πίνω καφέ. Κανείς δεν μου εγγυάται ότι αυτό φταίει που τον τελευταίο καιρό ζω μία δεύτερη ζωή στον ύπνο μου. Βλέπω ταξίδια, ανθρώπους, ανηφόρες, λουλούδια, χρώματα, χώρους διαστημικούς, παρελθόν. Με όλα αυτά κοιμάμαι λιγότερο απο πέντε ώρες την ημέρα. Πονάει το κεφάλι μου συχνά. Προσπαθώ να τρώω σωστά και να πίνω νερό. Έχω ένα καινούριο φόρεμα στην ντουλάπα κρεμασμένο. Κάθε φορά που την ανοίγω λέω ότι θέλω ένα λόγο να γιορτάσω για να το φορέσω. Και αν σου κάτσει? λέω απο μέσα μου. Μπορείς να το διαχειριστείς? Με έχω πλάσει με κάποια δεδομένα. Τι γίνεται όταν έρχονται κάποιοι και σου τα πειράζουν? Και δε μιλάω για απλά πράγματα. Όταν σαν κεραυνός περνάει η σκέψη απο το μυαλό σου, ότι για πολλά χρόνια βασανίστηκες για ένα απλό καπρίτσιο. Για μία εφηβική συμπεριφορά. Για ένα πείσμα.
Ναι, σαφώς χωρίς αυτό τα πράγματα μόνο καλύτερα μπορούν να γίνουν. Μα είναι και το στάδιο της προσαρμογής. Ξανά. Τώρα. Τώρα που έχω μάθει στα δύσκολα. Ας είναι... Ας γίνει ότι θέλει. Πως είναι η ζωή σου εσένα εκεί? Θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό αν σου πω τι σκέφτομαι. Μετά θα γελάσεις. Μετά θα συνειδητοποιήσεις. Μετά θα μπεις στη θέση μου. Μετά θα με καταλάβεις. Μετά θα μεθύσουμε. Μετά θα πούμε καληνύχτα. Γιατί είσαι άνθρωπος δικός μου εσύ. Και ξέρω ότι αυτά τα μισόλογα, είτε γραμμένα είτε ξεστομισμένα, έχουν βρει το δρόμο τους στο χάος σου.
.
Έπρεπε να σου τα πω σήμερα.
.
Κοιμήσου τώρα. Και αύριο εδώ θα είμαι.
.
Και πριν πατήσω δημοσίευση ακούω αυτό.
.
(φωτογραφία ποστ: Ένορκος)
