Μία στιγμή χωρίς σημασία. Μία στιγμή ή εκατό, χωρίς σημασία. Χωρίς τον μετρητή των ωραίων στιγμών και τον ψυχαναγκασμό που δημιουργεί σε ανθρώπους σαν και εμένα. Να μην υπήρχε αυτή μου η ιδιότητα, το ''σαν κι εμένα''. Να ήταν σαν τους άλλους. Πως γινόταν πριν, δεν θυμάμαι. Πατήσαμε ένα γκάζι και βρεθήκαμε εδώ. Πρώτο πληθυντικό φυσικά γιατί είχα πολλούς συνοδηγούς που το παίρναμε εναλλάξ το τιμόνι. Μία έσπρωχνα εγώ, εκατό τραβούσαν εκείνοι. Και φτάσαμε στις γεμάτες στιγμές. Αυτές που δεν συγχωρούν αχαριστία και βαρεμάρα. Και περνάνε οι μήνες. Μιλώντας πιο πολύ από ποτέ για αγάπη, για φόβο, για το σήμερα. Και το ''τίποτα δεν είναι όπως πριν'' να είναι σαν ένα μεγάλο κουκούτσι στο στέρνο μου. Κάποιοι μου υπόσχονται ότι αυτό θα περάσει και θα μπορώ να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ χωρίς να χαίρομαι τη στιγμή, ή να αναγκάζομαι να χαρώ τη στιγμή. Προς Θεού δεν λέω ότι είναι άσχημα πιά, λέω ότι είναι αλλιώς. Είναι όλα συμπυκνωμένα και παχύρρευστα. Και γεμίζουν όλα τα κενά στην καθημερινότητα, αυτά τα άνευ σημασίας. Μόνο ο έρωτας μπορεί να σταθεί όρθιος και να παλέψει και στο τέλος να κατατροπώσει την συμπύκνωση. Να τα κάνει όλα μία μυρωδάτη λοσιόν (πως μου αρέσει αυτή η λέξη). Έχω δει πάρα πολλά πράγματα, έχω μιλήσει με πολύ κόσμο, λογίζω για φίλους μου πολλούς ανθρώπους πιά και άλλους που χρόνια έλεγα τα μυστικά μου δεν θυμάμαι πως μοιάζουν. Μέσα στη θολούρα κάθε μέρα βρίσκω κι άλλο δρόμο, όλο και κάτι ακόμα ονειρεύομαι να κάνω, και γεμίζω σημειώσεις στο κεφάλι μου, και δεν βαριέμαι ποτέ. Είναι τόσο μεγάλο και παλεύω να το χωρέσω στα τριάντα μου χρόνια και να με κάνω λίγο σοφή και λίγο πιο τρελή. Ψήλωσα 5 πόντους παραπάνω από τους άλλους και εδώ πάνω καμιά φορά έχει κρύο. Αλλά έχει και μουσική. 

Satyricon - Phoenix 

Φθινόπωρο

Κάτω από τα χωρίς μου, έχω ζωστεί όλα τα εμείς.  

Stick to the plan

Ήταν ένα ακόμα καλοκαίρι στην πόλη. Ένα καλοκαίρι που σου χρωστούσα. Σου χρωστούσα ήλιο θάλασσα και όλο το χαμογελό μου. Δεν μπόρεσα ούτε φέτος. Και σε βλέπω που κάθεσαι δίπλα μου πιστό σκυλί και με αποχαιρετάς κάθε φορά που με παίρνουν μέσα και μου λες θα περιμένω να βγεις. Και πάντα είσαι εκεί και παρατηρείς τα φύλλα μου να πέφτουν και με σκεπάζεις με τα γλυκόλογα σου να μην κρυώνω. Είμαι γυμνή όμως. Γύμνωσα, στέρεψα το ούτως ή άλλως μικρό αποθεματικό θάρρους που μου βρισκόταν. Τώρα έχω μόνο το δικό σου. Το ροκανίζω και λυπάμαι. Ανάμεσα σε ναυτίες και δάκρυα υπάρχεις. Στέκεσαι εκεί και είσαι τα πόδια μου, τα χέρια μου, η τροφή μου. 

Σου πλέκω βραχιόλια στο κρεβάτι μου, έχεις τη γιορτή σου την άλλη βδομάδα και θέλω να σου κάνω το πιο ωραίο δώρο.

Μαμά.

Ξέρεις τι θυμάμαι καμιά φορά και κλαίω? Ήμουν έξι και μισό όταν πέθανε ο Ρίτσος. Και το επόμενο πρωί μου έδωσες αποκόμματα από τις εφημερίδες που έλεγαν για τη ζωή του και το έργο του να τα πάω στο σχολείο. Αυτό ρε μάνα, με σκίζει. Έξι και μισό και μου έμαθες το Ρίτσο. 

Και συγνώμη για όλα αυτά που έχω πει κατά καιρούς για σένα, αλλά ξέρεις, ξέρεις πόσο το πληρώσαμε. Ήσουν εκεί με είδες να κοιμάμαι τρεις μέρες συνεχόμενες από τα χάπια. Και ούτε μία φορά δεν μου είπες κάτι να νιώσω άσχημα. Μόνο μου έφτιαχνες ζεστά κρουασάν να τρώω όταν ξύπναγα. Έτρωγα και κάπνιζα και έπαιρνα χάπια. Κι εσύ εκεί, ήξερες ότι θα περάσει. Συγνώμη που σε ανησύχησα τόσες φορές. Συγνώμη που ακόμα σε χρειάζομαι. Συγνώμη που νιώθω καμία φορά, μπροστά στον εχθρό, σαν απροστάτευτο μικρό πλάσμα. Και πάντα θα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. Πάντα θέλω να τρέξω εκεί. 

Δεν θα συνέλθω σήμερα. 

Πόσο σε ευχαριστώ που είσαι 15 χιλιόμετρα μακριά μου. Πόσο σε ευχαριστώ που πάντα σηκώνεις το τηλέφωνο. Δεν φαντάζεσαι πόσο.